II SAB/Łd 5/10

Dnia 14 maja 2010 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, Wydział II w składzie następującym: Sędzia NSA Grzegorz Szkudlarek po rozpoznaniu w dniu 14 maja 2010 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi "A" Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w P. na bezczynność Prezydenta Miasta P. w przedmiocie warunków zabudowy dla inwestycji postanawia: - odrzucić skargę K.O. "A." Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na bezczynność Prezydenta Miasta P. w przedmiocie warunków zabudowy. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 2 marca 2010 roku wezwano stronę skarżącą do uzupełnienia braków skargi poprzez złożenie dokumentu wskazującego umocowanie do wniesienia skargi i określającego sposób reprezentacji strony oraz wykazanie, iż przed złożeniem skargi do sądu administracyjnego wystąpiła do organu administracji wyższego stopnia z zażaleniem na bezczynność organu w trybie art. 37 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego. Terminy do wykonania zarządzenia zakreślono na 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Strona skarżąca w piśmie z dnia 24 kwietnia 2010 roku wykazała, że przed wniesieniem skargi nie wystąpiła z zażaleniem na bezczynność organu. Zdaniem strony, przepis art. 37 Kodeksu postępowania administracyjnego nie ma w sprawie zastosowania wobec braku możliwości pouczenia strony przez organ o takim uprawnieniu i braku podstaw prawnych w ustawie Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Do pisma strona dołączyła aktualny odpis z Krajowego Rejestru Sądowego potwierdzający okoliczność, iż osoba, która podpisała skargę, jest uprawniona do działania w imieniu strony skarżącej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 52 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia. Poprzez wyczerpanie środków zaskarżenia rozumie się sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia. W przypadku skargi na bezczynność takim środkiem jest zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia na niezałatwienie sprawy w terminie (art. 37 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego). Sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi (art. 58 § 1 pkt 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Odrzucenie skargi równoznaczne jest z odmową rozpatrzenia sprawy i wydania rozstrzygnięcia o charakterze merytorycznym. Zarządzeniem Przewodniczącego wezwano stronę skarżącą do m. in. wykazania, że przed wniesieniem skargi wystąpiła z zażaleniem na bezczynność do organu wyższego stopnia. W piśmie z dnia 24 kwietnia 2010 roku skarżąca napisała, że przepis art. 37 Kodeksu postępowania administracyjnego nie ma w sprawie zastosowania wobec braku możliwości pouczenia o jego treści przez organ oraz braku podstaw w ustawie Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Ustosunkowując się do tej kwestii należy wyjaśnić, iż na konieczność wniesienia zażalenia na bezczynność nie ma wpływu okoliczność odpowiedniego pouczenia strony przez organ. Brak pouczenia nie uprawnia strony do wniesienia skargi bez uprzedniego złożenia zażalenia na bezczynność organu. Strona wskazała także, iż konieczność uprzedniego wniesienia zażalenia na bezczynność nie ma podstaw prawnych w ustawie Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wbrew twierdzeniom strony, cytowany na wstępie przepis art. 52 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wymaga wyczerpania środków zaskarżenia przed wniesieniem skargi. Środkiem zaskarżenia, w rozumieniu tego przepisu, jest właśnie zażalenie na bezczynność, o którym stanowi art. 37 Kodeksu postępowania administracyjnego. W tej sytuacji skarga, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, podlega odrzuceniu. K.O.