II SAB/Łd 50/11

Dnia 4 listopada 2011 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Barbara Rymaszewska po rozpoznaniu w dniu 4 listopada 2011 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy sprawy ze skargi M.W. na przewlekłość Prezydenta Miasta B. w przedmiocie wypłaty zasiłku celowego i stałego p o s t a n a w i a: odrzucić skargę. ar M. W. w dniu 15 lipca 2011 roku wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na przewlekłość Prezydenta Miasta B. w w sprawie zasiłku celowego i stałego za miesiąc czerwiec 2011 roku. W uzasadnieniu skargi M.W. zarzucił, że nie wypłacono mu zasiłku stałego przed 15 czerwca 2011 roku, co uniemożliwia mu godne życie i kontynuowanie leczenia, organ nie rozstrzygnął również w terminie 14 dni jego wniosku o zasiłek celowy na leki z dnia [...] roku. Zarządzeniem z dnia 26 września 2011 roku wezwano pełnomocnika skarżącego, ustanowionego z urzędu do nadesłania dowodu, iż przed złożeniem skargi do sądu, skarżący wystąpił do organu wyższego stopnia z zażaleniem na bezczynność w trybie art. 37 § 1 k.p.a., w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie doręczono pełnomocnikowi skarżącego w dniu 29 września 2011 roku. W odpowiedzi na to wezwanie pełnomocnik skarżącego w dniu 6 października 2011 roku (data nadania) złożył wniosek o przedłużenie terminu do jego wykonania, wskazując, iż skarżący jest osobą schorowaną, mieszkająca w innej miejscowości niż siedziba kancelarii pełnomocnika, zatem w zakreślonym terminie uzupełnienie braków skargi było niemożliwe. Nadto wedle oświadczenia pełnomocnika z akt sprawy wynika, że złożenie skargi do Sądu było poprzedzone odwołaniem skierowanym do Samorządowego Kolegium Odwoławczego od decyzji Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej z dnia [...] roku, co wskazuje na wyczerpanie trybu zażalenia, przewidzianego dyspozycją art. 37 k.p.a. W dniu 15 października 2011 roku (data nadania) pełnomocnik skarżącego ponownie wniósł o przedłużenie terminu do uzupełnienia braków skargi, tym razem wskazując, iż skarżący do dnia 29 października 2011 roku przebywał poza miejscem swego zamieszkania, co uniemożliwia usunięcie braków skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: W myśl art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Warunkiem dopuszczalności skargi jest więc wyczerpanie przez skarżącego przysługujących mu środków zaskarżenia w postępowaniu przed organem właściwym w danej sprawie. Innymi słowy skarga do sądu dla swej dopuszczalności musi zostać poprzedzona skorzystaniem ze środka odwoławczego, jeśli ustawa takowy przewiduje. W przypadku skargi na bezczynność organu administracji takim środkiem jest zażalenie do organu wyższego stopnia przewidziane w art. 37 § 1 k.p.a., na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. lub ustalonym w myśl art. 36 k.p.a. W rozpatrywanej sprawie skarżący, składając skargę, nie wykazał, że z możliwości tej skorzystał. Nie stanowi zażalenia w trybie art. 37 § 1 k.p.a wskazywane przez pełnomocnika skarżącego odwołanie od decyzji MOPS z dnia [...] roku, bowiem skarga na bezczynność dotyczy wniosku z [...] roku, zatem złożonego w innej sprawie. Z tych przyczyn uznać należy, iż wniesiona w niniejszej sprawie skarga na bezczynność w zakresie jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu na mocy art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. w związku z art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a. Jak wynika zresztą z akt administracyjnych, wniosek ten rozstrzygnięto decyzją z dnia [...]r. [...]. Drugie z żądań zawartych w skardze dotyczy natomiast terminu wypłaty przyznanego już zasiłku stałego. Kwestia ta leży poza kognicją sądu administracyjnego, nie należy do żadnej z kategorii spraw wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1-7 p.p.s.a. Stosownie zaś do unormowania zawartego w art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., skarga na bezczynność organu służy tylko w sprawach wymienionych w punktach 1-4 art. 3 § 2 p.p.s.a. zatem i w tym zakresie skarga jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu z mocy art. 58 § 1 pkt i 6 p.p.s.a. Na marginesie jedynie należy podnieść, w związku z wnioskiem pełnomocnika skarżącego, iż określony w art. 49 § 1 p.p.s.a. siedmiodniowy termin jest terminem ustawowym, który nie może być skracany ani przedłużany. ar