II SAB/Łd 51/11

Dnia 27 września 2011 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Tomasz Zbrojewski Sędziowie Sędzia WSA Czesława Nowak-Kolczyńska (spr.) Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska Protokolant st. sekr. sąd. Nina Krzemieniewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 września 2011 roku przy udziale --- sprawy ze skargi Klubu Sportowego A w B. na bezczynność Wojewody [...] w przedmiocie wydania rozstrzygnięcia nadzorczego postanawia: odrzucić skargę. Klub Sportowy "A" w B. wniósł skargę na bezczynność Wojewody [...] w przedmiocie wydania rozstrzygnięcia nadzorczego. W motywach skargi autor wskazał, iż pismem z dnia 4 maja 2011 roku strona skarżąca zwróciła się do Wojewody z wnioskiem o skontrolowanie treści uchwały Rady Gminy B. Nr [...] z dnia [...] roku w sprawie określenia warunków i trybu finansowania zadania własnego, polegającego na tworzeniu warunków, w tym organizacyjnych, sprzyjających rozwojowi sportu na terenie Gminy B. W odpowiedzi na powyższy wniosek strona skarżąca otrzymała pismo z dnia 31 maja 2011 roku, które jednak nie nosi znamion formalnego rozstrzygnięcia w sprawie. W dalszej części uzasadnienia skargi strona przedstawiła argumenty skierowane przeciwko uchwale z dnia 9 lutego 2011 roku. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie wskazując, że w sprawie nie było wydane rozstrzygnięcie nadzorcze, gdyż nie zachodzą podstawy do stwierdzenia nieważności kwestionowanej uchwały. Brak jest zatem przedmiotu, który mógłby podlegać kontroli sądu administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu, gdyż materia, której ona dotyczy nie jest objęta kognicją sądów administracyjnych. Tytułem wstępu wypada wskazać, iż skarga jest środkiem prawnym od wskazanych w ustawie aktów i czynności organów administracji publicznej. Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne, na mocy art. 3 § 2 pkt 8 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, obejmuje orzekanie także w sprawach skarg m. in. na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Tym samym skarga na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania dotyczy spraw, w których organy administracji wydają decyzje administracyjne (pkt 1), postanowienia, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty (pkt 2), postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie (pkt 3), inne akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (pkt 4) oraz pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach (pkt 4a). Jak wynika z cytowanych przepisów skarga do sądu administracyjnego na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przysługuje zatem tylko w sprawach, w których są wydawane decyzje, postanowienia (pkt 1-3) i pisemne interpretacje (pkt 4a), oraz w tych sprawach, w których mogą być wydawane akty lub podejmowane czynności określone w art. 3 § 2 pkt 4 (zob. postanowienie NSA z dnia 16 września 2004 roku, OSK 247/04, ONSAiWSA 2004/2/30). Reasumując, skarga na bezczynność organu jest dopuszczalna tylko w takich granicach, w jakich służy skarga do sądu administracyjnego na decyzje, postanowienia oraz na akty i czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa (podobnie B. Adamiak (w:) B. Adamiak, J. Borkowski, Postępowanie administracyjne i sądowoadministracyjne, str. 378). W stanie faktycznym sprawy strona skarżąca wniosła skargę na bezczynność Wojewody w sprawie wydania rozstrzygnięcia nadzorczego. Strona zwróciła się do Wojewody z wnioskiem o "dokonanie nadzoru" nad wskazaną uchwałą Rady Gminy. Innymi słowy, strona wnioskowała o skontrolowanie w trybie nadzoru legalności uchwały Rady Gminy na mocy art. 91 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 roku o samorządzie gminnym (t. j. Dz. U. z 2001 roku Nr 142, poz. 1591 ze zm.). Przepis ten stanowi, iż uchwała lub zarządzenie organu gminy sprzeczne z prawem są nieważne, a o nieważności uchwały lub zarządzenia w całości lub w części orzeka organ nadzoru w terminie nie dłuższym niż 30 dni od dnia doręczenia uchwały lub zarządzenia. Z racji tego, że organ nadzoru, którym w niniejszej sprawie był Wojewoda, nie wydał rozstrzygnięcia nadzorczego stwierdzającego nieważność określonej uchwały, strona skarżąca wniosła w tym przedmiocie skargę do sądu administracyjnego na bezczynność organu nadzoru. Z przepisu art. 87 ustawy o samorządzie gminnym wynika, iż organy nadzoru mogą wkraczać w działalność gminną tylko w przypadkach określonych ustawami. Jednym z tych przypadków jest możliwość wydania rozstrzygnięcia nadzorczego stwierdzającego nieważności uchwały lub zarządzenia w całości lub w części, bądź wskazującego, iż uchwałę lub zarządzenie wydano z naruszeniem prawa (art. 91 ustawy o samorządzie gminnym). Organy nadzoru nie mają kompetencji do orzekania o zgodności z prawem uchwał podejmowanych przez organy gminy i do ich zatwierdzania. Tym samym, pismo organu nadzoru informujące o braku podstaw do stwierdzenia nieważności uchwały lub zarządzenia nie jest rozstrzygnięciem nadzorczym w rozumieniu art. 91 ustawy o samorządzie gminnym. Dokument taki nie jest także decyzją administracyjną w rozumieniu art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego. Również z tego powodu, brak reakcji organu nadzoru na pismo żądające stwierdzenia nieważności uchwały organu gminy, przejawiający się w niewydaniu rozstrzygnięcia nadzorczego, nie jest "bezczynnością organu" uzasadniającą dopuszczalność skargi do sądu administracyjnego na mocy art. 3 § 2 pkt 8 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Na marginesie wskazać należy, iż skarga do sądu administracyjnego przysługuje jedynie na rozstrzygnięcie nadzorcze stwierdzające nieważność uchwały lub zarządzenia. Co więcej, z treści art. 98 ust. 3 ustawy o samorządzie gminnym wynika, że legitymacja do wniesienia skargi przysługuje jedynie gminie lub związkowi międzygminnemu, których interes prawny, uprawnienie lub kompetencje zostały naruszone. W tej sytuacji Sąd nie badał zasadności zarzutów strony skarżącej przedstawionych w skardze. Na marginesie należy dodać, iż strona skarżąca może kwestionować uchwałę Rady Gminy na zasadach ogólnych zgodnie z treścią art. 101 ustawy o samorządzie gminnym. Konkludując, skarga jako niedopuszczalna, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, podlega odrzuceniu. K.O.