II SAB/Łd 52/11

Dnia 23 sierpnia 2011 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Jolanta Rosińska po rozpoznaniu w dniu 23 sierpnia 2011 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. N. na bezczynność Prezydenta Miasta Ł. w przedmiocie wydania decyzji dotyczącej umorzenia nienależnie pobranych świadczeń p o s t a n a w i a: odrzucić skargę. R. N. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Ł. bezczynność Prezydenta Miasta Ł. w przedmiocie wydania decyzji w sprawie wszczętej wnioskiem z dnia 20 kwietnia 2011r., a dotyczącej umorzenia nienależnie pobranych świadczeń. Zgodnie z zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału II z dnia 25 lipca 2011r. wezwano skarżącego do wykazania, iż przed złożeniem skargi do sądu wystąpił, w trybie art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 roku, Nr 98, poz. 1071 ze zm., zwanej w dalszej części K.p.a.), do organu administracji publicznej wyższego stopnia z zażaleniem na bezczynność. Powyższe wezwanie doręczono skarżącemu w dniu 4 sierpnia 2011r., jednak pozostało ono niewykonane. W toku postępowania przed Sądem R. N. pismem z dnia 1 sierpnia 2011r. wyjaśnił, że po prawie 3 miesiącach oczekiwania doczekał się rozstrzygnięcia jego wniosku z dnia 20 kwietnia 2011r. oraz cofnął skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skargę należało odrzucić. Nadto podkreślić należy, iż zgodnie z treścią art. 52 p.p.s.a. skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia. Poprzez wyczerpanie środków zaskarżenia rozumie się sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia. W przypadku skargi na bezczynność takim środkiem jest zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia na niezałatwienie sprawy w terminie (art. 37 § 1 K.pa.). Z akt sprawy wynika, iż przedmiotem skargi R. N. jest bezczynność Prezydenta Miasta Ł. w sprawie wydania decyzji dotyczącej umorzenia nienależnie pobranych świadczeń. W tej sytuacji skarżący, przed wniesieniem skargi do sądu, zobligowany był wystąpić z zażaleniem do organu wyższego stopnia na niezałatwienie sprawy w terminie. Strona skarżąca – pomimo wezwania - nie wykazała, iż wniosła takie zażalenie. Powyższe oznacza, że nie spełniła warunku koniecznego do skutecznego wniesienia skargi. Niewyczerpanie środków zaskarżenia powoduje, iż skarga jest niedopuszczalna i jako taka podlega odrzuceniu zgodnie z treścią art. 58 § 1 pkt 6 oraz § 3 p.p.s.a. W obliczu treści pisma skarżącego z dnia 1 sierpnia 2011r. wyjaśnić należy, że cofnięcie skargi – wobec nieskutecznego wszczęcia postępowania sądowoadministracyjnego – nie mogło wywołać oczekiwanego przez stronę skutku. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Ł. orzekł jak w sentencji. m.ch.