II SAB/Łd 54/24

Dnia 21 sierpnia 2024 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Robert Adamczewski, Sędzia WSA Agata Sobieszek-Krzywicka, , po rozpoznaniu w dniu 21 sierpnia 2024 roku na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi A. P. na bezczynność Prezydenta Miasta Pabianic w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1. oddala skargę; 2. przyznaje i nakazuje wypłacić z funduszu Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi adw. M. B., prowadzącej Kancelarię Adwokacką w Ł. przy ul. [...], kwotę 480 (czterysta osiemdziesiąt) złotych powiększoną o należny podatek od towarów i usług tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu. a.bł. Pismem z dnia 7 lutego 2024 r. A.P. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na bezczynność Prezydenta Miasta Pabianic w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej poprzez brak udostępnienia w wymaganym terminie informacji publicznej na wniosek złożony przez skarżącego w dniu 7 lutego 2017 r. Z analizy akt administracyjnych wynika, że w dniu 13 stycznia 2017 r. do Prezydenta Miasta Pabianic wpłynęło pismo A.P., zatytułowane "skarga". W piśmie tym skarżący wskazał, iż istnieje podejrzenie, że właściciel nieruchomości – działki nr [...] położonej w P. – nie zgromadził dokumentów świadczących o wymiarach – szerokości działki i obliczeniach powierzchni oraz dokumentu świadczącego o włączeniu części działki nr [...] i działki nr [...] do działki nr [...], a także dokumentu świadczącego o odłączeniu części działki nr [...] i działki nr [...] od księgi wieczystej Nr [...]. Z uwagi na powyższe skarżący, na podstawie przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (wówczas t.j. Dz.U. z 2016 r., poz. 1764 ze zm., dalej również jako: "u.d.i.p."), wniósł o udzielenie mu informacji w tej sprawie. Pismem z dnia 26 stycznia 2017 r. Prezydent Miasta Pabianic poinformował skarżącego, iż nieruchomość oznaczona jako działka nr [...] w obrębie geodezyjnym [...], ujawniona jest w księdze wieczystej [...], gdzie znajdują się wszelkie dokumenty stanowiące podstawę do wpisania Gminy Miejskiej Pabianice jako właściciela. Ponadto informacje dotyczące gabarytów działki znajdują się w państwowym zasobie geodezyjnym i kartograficznym w Starostwie Powiatowym w P.. Powyższe pismo zostało doręczone skarżącemu 31 stycznia 2017 r. Pismem z dnia 7 lutego 2017 r., które wpłynęło do organu 8 lutego 2017 r., A.P. zwrócił się do Prezydenta Miasta Pabianic o udzielenie, na podstawie przepisów u.d.i.p., informacji, czy właściciel działki nr [...] zgromadził dokumenty świadczące o włączeniu części działki nr [...] i działki nr [...] do działki nr [...]. Jednocześnie wnioskodawca zarzucił organowi, że ten w piśmie z dnia 26 stycznia 2017 r. nie udzielił mu informacji, czy właściciel działki nr [...] zgromadził dokumenty świadczące o włączeniu części działki nr [...] i działki nr [...] do działki nr [...] - [...]. W piśmie z dnia 21 lutego 2017 r., które doręczono skarżącemu 24 lutego 2017 r., organ wskazał, iż ponownie wyjaśnia, że nieruchomość stanowiąca ul. [...] w P. ujawniona jest w księdze wieczystej [...], gdzie znajdują się wszelkie dokumenty, będące podstawą do wpisania Gminy Miejskiej Pabianice jako właściciela. Ponadto organ podkreślił, że gmina jako właściciel dba o zgodność zapisów księgi wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym. We wskazanym powyżej piśmie z dnia 7 lutego 2024 r., stanowiącym skargę na bezczynność Prezydenta Miasta Pabianice w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej, A.P. wskazał, że organ nie dopełnił i nie dopełnia swego obowiązku nadzorowania nad gospodarowaniem działką nr [...], nie posiada wiedzy albo ukrywa prawdę, czy właściciel działki nr [...] zgromadził dokumenty świadczące o włączeniu części działki nr [...] i działki nr [...] do działki nr [...] – [...]. Skarżący podkreślił, że jeżeli Prezydent Miasta Pabianic posiada wiedzę albo nie ukrywa prawdy, czy właściciel działki nr [...] zgromadził dokumenty świadczące o włączeniu części działki nr [...] i działki nr [...] do działki nr [...], to dlaczego dotychczas nie odpowiedział, czy właściciel działki nr [...] – [...] zgromadził dokumenty świadczące o włączeniu części działki nr [...] i działki nr [...] d oddziałki nr [...] – [...], jeżeli posiada wiedzę o włączeniu części działki nr [...] i działki nr [...] do działki nr [...] – [...]. W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta Pabianic wskazał, iż nieprawdziwe jest stwierdzenie A.P., że nie otrzymał odpowiedzi na skargę z dnia 7 lutego 2017 r. W załączeniu organ przesłał odpowiedź z dnia 21 lutego 2017 r. na wskazane pismo wraz ze zwrotnym potwierdzeniem odbioru. W konsekwencji, w ocenie organu, skargę należy uznać za bezzasadną. W dniu 16 sierpnia 2024 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wpłynęło pismo skarżącego, stanowiące replikę na odpowiedź na skargę. W swoim piśmie A.P. wskazał m.in., iż w piśmie z dnia 21 lutego 2017 r. nie ma żadnej odpowiedzi na zadane przez skarżącego pytania. W tym piśmie Prezydent informuje jedynie, iż przekazał pismo skarżącego z 13 stycznia 2017 r. do Starostwa Powiatowego w P. Skarżący wskazał, iż domaga się przesłania mu kopii dokumentu z księgi wieczystej, świadczącego o włączeniu części działki numer [...] i działki numer [...] do działki numer [...]-[...]. Ponadto pismem z dnia 19 sierpnia 2024 r. skarżący wniósł o rozpoznanie niniejsze sprawy na rozprawie. W piśmie z dnia 14 sierpnia 2024 r., które wpłynęło do tut. Sądu w dniu 19 sierpnia 2024 r., pełnomocnik skarżącego z urzędu poparł skargę, złożoną przez A.P., wnosząc o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu, wskazując, że nie zostały one uiszczone w całości ani w części oraz o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z odpisu ksiąg wieczystych nr [...] oraz [...], na fakt niemożności uzyskania informacji, o które wnosił skarżący z niniejszych ksiąg wieczystych, braku informacji o włączeniu części działki [...] i [...] do działki nr [...] w księdze wieczystej nr [...], a także braku działki nr [...] w księdze wieczystej nr [...]. Przy piśmie z dnia 20 sierpnia 2024 r. skarżący przekazał do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi szereg dokumentów na poparcie skargi, wskazując jednocześnie, iż organ naruszył zasadę prawdy obiektywnej, nie podejmował wszelkich czynności, niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do wyjaśnienia sprawy, nie miał na względzie interesu społecznego, słusznego interesu obywateli oraz interesu Państwa Polskiego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga okazała się niezasadna. Na wstępie należy jednak wskazać, iż sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 4 w związku z art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 935, dalej również jako: "p.p.s.a."). Stosownie do art. 119 pkt 4 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów (art. 120 p.p.s.a.). Sytuacja, o której stanowi powołany art. 119 pkt 4 p.p.s.a., zaistniała w rozpoznawanej sprawie, bowiem przedmiotem skargi jest bezczynność podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej. Podkreślić przy tym należy, iż ustawodawca nie uzależnił możliwości rozpoznania przez Sąd sprawy w trybie uproszczonym od zgody pozostałych stron postępowania, czy też od zgody organu (z wyjątkiem sytuacji opisanej w art. 119 pkt 2 p.p.s.a.). Jednocześnie, stosownie do treści art. 122 p.p.s.a., Sąd rozpoznający sprawę w trybie uproszczonym może przekazać sprawę do rozpoznania na rozprawie. Jest to jednak wyłącznie prawo Sądu, nie zaś jego obowiązek. Z treści tego przepisu należy wysnuć również wniosek, iż żądanie przeprowadzenia rozprawy nie wiąże Sądu. Mając zatem na uwadze, że stan niniejszej sprawy jest dostatecznie wyjaśniony i jednoznaczny, Sąd nie stwierdził potrzeby skierowania jej do rozpoznania na rozprawie, zaś art. 119 pkt 4 p.p.s.a. nie zawiera żadnych warunków wstępnych skierowania tego typu sprawy do postępowania uproszczonego. Dlatego też Sąd nie uwzględnił wniosku A.P. o rozpoznanie niniejszej sprawy na rozprawie. Właściwość sądów administracyjnych w sprawach z zakresu dostępu do informacji publicznej wynika z przepisu art. 21 u.d.i.p. stanowiącego, że do skarg rozpatrywanych w postępowaniach o udostępnienie informacji publicznej stosuje się przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, z tym że przekazanie akt i odpowiedzi na skargę następuje w terminie 15 dni od dnia otrzymania skargi, zaś skargę rozpatruje się w terminie 30 dni od dnia otrzymania akt wraz z odpowiedzią na skargę. Zgodnie zaś z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2024 r., poz. 1267) w zw. z art. 3 § 1 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Obejmuje ona między innymi, stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 p.p.s.a. lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w art. 3 § 2 pkt 4a p.p.s.a. W tym zakresie przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie. Instytucja skargi na bezczynność organu ma na celu ochronę praw strony przez doprowadzenie do wydania w sprawie rozstrzygnięcia lub podjęcia innej czynności dotyczącej uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. W tego rodzaju sprawach, w myśl art. 149 § 1 p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.). Sąd, w przypadku o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. (art. 149 § 2 p.p.s.a.). W przypadku stwierdzenia braku podstaw do uwzględnienia skargi na bezczynność w udzieleniu informacji publicznej, sąd oddala skargę w oparciu o art. 151 p.p.s.a. Przedmiotem tak rozumianej kontroli sądu administracyjnego jest skarga A.P. na bezczynność Prezydenta Miasta Pabianice w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. W pierwszej kolejności należy podkreślić, iż Prezydent Miasta Pabianice niewątpliwie jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej. Zgodnie bowiem z art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności organy władzy publicznej. Następnie należy wskazać, że informacje, o udostępnienie których wnosił skarżący, stanowią informację publiczną. Zgodnie bowiem z art. 61 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz.U. z 1997 r., nr 78, poz. 483) obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa (ust. 1). Prawo do uzyskiwania informacji obejmuje dostęp do dokumentów oraz wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów, z możliwością rejestracji dźwięku lub obrazu (ust. 2). Ograniczenie prawa, o którym mowa w ust. 1 i 2, może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa. Tryb udzielania informacji, o których mowa w ust. 1 i 2, określają ustawy, a w odniesieniu do Sejmu i Senatu ich regulaminy (ust. 4). Uszczegółowienie przywołanej normy konstytucyjnej ma miejsce właśnie w postanowieniach ustawy o dostępie do informacji publicznej. W myśl art. 1 ust. 1 u.d.i.p. każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie. Art. 6 u.d.i.p. tworzy otwarty katalog przykładowych danych, jakie ustawa uznaje za informację publiczną. W myśl art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. f oraz pkt 3 i pkt 5 lit. c udostępnieniu podlega informacja publiczna, w szczególności o podmiotach, o których mowa w art. 4 ust. 1 u.d.i.p., w tym o majątku, którym dysponują oraz zasadach ich funkcjonowania, a także informacja publiczna o majątku publicznym, w tym o majątku jednostek samorządu terytorialnego oraz samorządów zawodowych i gospodarczych oraz majątku osób prawnych samorządu terytorialnego, a także kas chorych. Podkreślić przy tym należy, że pojęcie informacji publicznej jest zarówno przez doktrynę, jak i orzecznictwo sądów administracyjnych, rozumiane bardzo szeroko, co wiąże się z upowszechnieniem zasady transparentności życia publicznego i podwyższenia świadomości prawnej społeczeństwa. Prezentowane jest stanowisko, zgodnie z którym pojęcie informacji publicznej obejmuje każdą wiadomość wytworzoną przez szeroko rozumiane władze publiczne i osoby pełniące funkcje publiczne lub odnoszącą się do władz publicznych, a także wytworzoną lub odnoszącą się do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem publicznym. Informacją publiczną jest zatem treść dokumentów wytworzonych przez organy władzy publicznej i podmioty niebędące organami administracji publicznej, treść wystąpień, opinii i ocen przez nie dokonywanych, niezależnie do jakiego podmiotu są one kierowane i jakiej sprawy dotyczą. Informację publiczną stanowi więc treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej, związanych z nim, bądź w jakikolwiek sposób dotyczących tego organu. Informację publiczną stanowi zarówno treść dokumentów bezpośrednio przez organ wytworzonych, jak i tych, których używa się przy realizacji przewidzianych prawem zadań (także tych, które tylko w części dotyczą działalności organu), nawet, gdy nie pochodzą wprost od niego (zob. wyrok NSA z 28 kwietnia 2021 r., sygn. III OSK 865/21; wyrok NSA z 13 lutego 2024 r., sygn. III OSK 2875/22, dostępne, podobnie jak pozostałe przywoływane w niniejszym uzasadnieniu orzeczenia, w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem: "www.orzeczenia.nsa.gov.pl", dalej również jako: "CBOSA"). Powyższe rozważania wskazują jednoznacznie, iż wnioskowane przez skarżącego dane są informacją publiczną. Dotyczą bowiem mienia, stanowiącego majątek gminy – nieruchomości, której właścicielem jest Gmina Miejska Pabianice. Art. 13 ust. 1 u.d.i.p. stanowi, iż udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2. W myśl zaś art. 13 ust. 2 u.d.i.p. jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku. W postępowaniu ze skargi na bezczynność, uwzględniając stan faktyczny i stan prawny danej sprawy, sąd administracyjny rozstrzyga, czy organ administracji pozostaje w bezczynności. Może ona polegać na tym, że w terminie wynikającym z przepisów obowiązującego prawa organ nie podejmuje żadnych czynności, do podjęcia których jest zobowiązany albo, że jakkolwiek czynności te podjął i prowadził postępowanie, to jednak nie były to czynności celowe, służące załatwieniu sprawy co do jej istoty, albo - mimo istnienia obowiązku wynikającego z przepisów prawa - nie zakończył prowadzonego postępowania wydaniem decyzji, postanowienia lub też innego aktu, lub nie podjął innej stosownej czynności, do podjęcia której był zobowiązany lub nie wykonał obowiązku, o którym mowa w art. 36 § 1 k.p.a. Przepis ten stanowi, iż o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie organ administracji publicznej jest obowiązany zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki, wskazując nowy termin załatwienia sprawy oraz pouczając o prawie do wniesienia ponaglenia. Stosownie zaś do art. 53 § 2b p.p.s.a. skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. Skarga na bezczynność organu w przedmiocie informacji publicznej nie wymaga jednak jej poprzedzania żadnym środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej. Ponaglenie jest środkiem zaskarżenia wymaganym w przypadku zamiaru zaskarżania bezczynności lub przewlekłości postępowania jurysdykcyjnego, a więc postępowania, o którym mowa w art. 1 pkt 1 k.p.a., tj. postępowania prowadzonego w sprawie indywidualnej rozstrzyganego w drodze decyzji administracyjnej. Ustawa o dostępie do informacji publicznej odsyła do stosowania przepisów k.p.a. wyłącznie w odniesieniu do decyzji o odmowie udostępnienia informacji lub decyzji o umorzeniu postępowania w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej, co oznacza, że przepisy k.p.a. mają ograniczone zastosowanie w sprawach o udostępnienie informacji publicznej. Sama ustawa o dostępie do informacji publicznej nie przewiduje środka zaskarżenia w postaci ponaglenia w przypadku nieudzielenia informacji w terminie. Przed wniesieniem skargi na bezczynność w zakresie dostępu do informacji publicznej nie jest zatem wymagane wniesienie ponaglenia, o którym mowa w art. 37 § 1 k.p.a. Ponadto dla jej skutecznego wniesienia nie są wiążące żadne terminy (por. wyrok NSA z 18 listopada 2022 r., sygn. III OSK 2597/21; wyrok WSA w Opolu z 22 sierpnia 2017 r., sygn. II SAB/Op 104/17, publ. CBOSA). Podkreślić należy również, że skarga na bezczynność w zakresie informacji publicznej przysługuje nie tylko w przypadku, gdy organ w żaden sposób nie zareaguje na wniosek o udostępnienie informacji publicznej, ale również w przypadku, kiedy wskazuje, że nie jest w posiadaniu wnioskowanej informacji, kiedy informuje, że wnioskowana informacja nie jest informacją publiczną, a nawet wtedy, kiedy wprawdzie udziela informacji, lecz w ocenie wnioskodawcy odpowiedź ta jest niepełna, niewyczerpująca. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy, Sąd uznał, iż organ udzielił skarżącemu pełnej odpowiedzi na złożone w styczniu i lutym 2017 roku wnioski o udostępnienie informacji publicznej. A.P. w swoim piśmie z dnia 13 stycznia 2017 r. nie sprecyzował, uzyskania jakich informacji domaga się od organu. Podkreślić należy, że skarżący nie domagał się wskazania mu, jakie są wymiary działki nr [...] położonej w P., lecz wniósł jedynie o "udzielenie informacji w ww. sprawie". Dlatego też Prezydent Miasta Pabianice trafnie wskazał skarżącemu, gdzie może uzyskać dane, dotyczące zarówno wymiarów działki, jak i jej stosunków własnościowych. Organ odpowiedział przy tym w ciągu 14 dni, a więc w terminie wynikającym z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. Podobnie, zdaniem Sądu, należy ocenić wywiązanie się przez Prezydenta Miasta Pabianic z obowiązku udzielenia informacji publicznej w odpowiedzi na pismo skarżącego z dnia 7 lutego 2017 r. A.P. domagał się bowiem odpowiedzi na pytanie, czy właściciel działki numer [...] zgromadził dokumenty świadczące o włączeniu części działki numer [...] i działki numer [...] do działki numer [...]. Pismem z dnia 21 lutego 2017 r., a więc również z zachowaniem terminu, o którym mowa w art. 13 ust.1 u.d.i.p., Prezydent Miasta Pabianic poinformował A.P., że gmina, jako właściciel działki, dba o zgodność zapisów księgi wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym, zaś wszelkie dokumenty, będące podstawą do wpisania Gminy Miejskiej Pabianice, jako właściciela nieruchomości, ujawnione są w księdze wieczystej nr [...]. Również w tym przypadku skarżący, wbrew żądaniom przytaczanym w toku niniejszego postępowania sądowego, nie wnioskował o przesłanie mu kserokopii dokumentacji, zawartej w księdze wieczystej przedmiotowej działki. Dlatego też, w ocenie Sądu, nie mają znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy dokumenty przedłożone w toku postępowania sądowego przez skarżącego i jego pełnomocnika. W myśl art. 106 § 3 p.p.s.a. Sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. W niniejszej sprawie na etapie postępowania sądowego nie ujawniły się żadne wątpliwości, wymagające wyjaśnienia. Istotna była bowiem analiza treści wniosków skarżącego ze stycznia i lutego 2017 roku oraz treści odpowiedzi udzielonych przez organ, a także terminowości udostępnienia informacji publicznej przez Prezydenta Miasta Pabianic. Sąd ocenił, iż A.P. sformułował swoje wnioski na tyle nieprecyzyjnie, że odpowiedzi udzielone przez organ w pełni wyczerpują obowiązek udostępnienia informacji publicznej. Dlatego też Sąd, na mocy art. 106 § 3 p.p.s.a., oddalił wnioski skarżącego oraz jego pełnomocnika o przeprowadzenie uzupełniających dowodów z załączonych do akt sądowych dokumentów. Natomiast jeśli skarżącego nie satysfakcjonowały odpowiedzi udzielone przez Prezydenta Miasta Pabianice, winien on ponownie zwrócić się o udostępnienie informacji publicznej, precyzując jednocześnie swój wniosek, choćby poprzez żądanie udostępnienia kserokopii dokumentacji z księgi wieczystej nr [...], czy też wskazania mu wymiarów działki nr [...], czego jednak nie uczynił. Z uwagi na opisane powyżej okoliczności Sąd, na mocy art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę, o czym orzekł w pkt 1 wyroku. O kosztach pomocy prawnej, udzielonej skarżącemu z urzędu, orzeczono w pkt 2 wyroku na podstawie art. 250 § 1 p.p.s.a. w zw. z § 23 ust. 1 pkt 1 lit. c) w zw. z § 4 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 14 maja 2024 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa albo jednostki samorządu terytorialnego kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz.U. z 2024, poz. 763).