II SAB/Łd 55/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska (spr.), Sędzia WSA Czesława Nowak-Kolczyńska,, Sędzia WSA Jolanta Rosińska, Protokolant Specjalista Lidia Porczyńska, po rozpoznaniu w dniu 18 listopada 2008 na rozprawie sprawy ze skargi Fundacji A na bezczynność Marszałka Województwa [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej - oddala skargę. Pismem z dnia 3 marca 2008 r. Fundacja A. zwróciła się do Marszałka Województwa [...] z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej: 1. Dlaczego ciek wodny w granicach S. zwany jest "rowem R-1, skoro nie jest on ujęty w ewidencji urządzeń melioracyjnych na tym odcinku? 2. Skąd prowadzi wodę sztucznie ten rów ? 3. W jaki sposób ją prowadzi-ciągły, czy okresowy ? 4. W jakim przepisie prawa ma podstawę istnienia rów R-1 w S., skoro nie jest rowem melioracyjnym w tej miejscowości, ani nie jest oznaczony na mapie ewidencyjnej S.? 5. Jaką funkcję pełni rów R-1 w S. ? 6. W jakim przepisie prawa ma podstawę istnienia zbiornik rekreacyjny w S. o pow. ponad 1,6 ha, usytuowany na rowie R-1, który – tak jak i ten rów – nie jest oznaczony na mapie ewidencyjnej S.? 7. Jaki rodzaj wody piętrzy budowla piętrząca pod ulicą A. w S. przy wypływie ze zbiornika rekreacyjnego? Czy jest to śródlądowa woda powierzchniowa i w jakim przepisie prawa ma podstawę to piętrzenie? 8. W jakim przepisie prawa ma podstawę pobór wody do tego zbiornika i odprowadzanie wody z niego? 9. Czy dokonane w operacie wodnoprawnym, sporządzonym w celu konserwacji i odbudowy tego zbiornika, obliczenia, że woda w rowie R-1 charakteryzuje się przepływem średniorocznym 0,01 m3/s, posiada biologiczny przepływ nienaruszalny 2l/s i zlewnię 2,3 km2 oznacza, że jest to ciek naturalny płynący w sposób ciągły? Czy woda prowadzona sztucznie przez rów może charakteryzować się takimi parametrami i z jakich przepisów to wynika? 10. Jaki jest to rodzaj cieku naturalnego? Jako podstawę wniosku Fundacja wskazała wydarzenia, które miały miejsce w 2007 r., a mianowicie zburzenie mostka nad strumieniem i zagrodzenie przejścia wokół zbiornika rekreacyjnego w tej miejscowości wskutek budowy stawu na działce nr ewid. 461. Dodatkowo powołała się na nieuregulowany stan prawny cieku wodnego płynącego w granicach tej miejscowości i zbiornika rekreacyjnego o powierzchni ponad 1,6 ha na nim usytuowanego. Pismem z dnia 27 marca 2008 r. Wicemarszałek Województwa [...] odpowiedział na pytania Fundacji, w następujący sposób: Ad 1. Rów R-1 jest ujęty w ewidencji wód, urządzeń melioracji wodnych i obszarów zmeliorowanych. Trasa tego rowu wg ewidencji przebiega przez teren wsi S. na długości 55mb. Ad 2. Rów R-1 prowadzi wodę do rzeki B. od wsi S., H., M., C. Ad 3. Rów R-1 to rów stanowiący urządzenie melioracji wodnych szczegółowych. Prowadzi wodę w sposób ciągły lub okresowy, przy czym sposób ten uzależniony jest od warunków atmosferycznych. Ad 4. Jednostka samorządowa, jaką jest Wojewódzki Zarząd Melioracji i Urządzeń Wodnych w Ł., wykonująca zadania przypisane Marszałkowi Województwa nie ma obowiązku prowadzenia map ewidencji gruntów. Rów R-1 jest urządzeniem melioracji szczegółowej, przebiegającym przez teren wsi S. na długości 55 mb. Ad 5. Funkcję rowu R-1 wyjaśniono w punkcie 1 i 4. Ad 6. Do zadań Wojewódzkiego Zarządu Melioracji i Urządzeń Wodnych w Ł. nie należy prowadzenie map ewidencji gruntów. Ad 7,8,9. Sprawy podnoszone w przedmiotowych punktach reguluje decyzja Starosty Z. (pozwolenie wodno-prawne) znak: [...] z dnia [...] r. udzielona Gminie O. Ad 10. Odpowiedzi na to pytanie udzielono w pkt 3. W piśmie z dnia 1 kwietnia 2008 r. Fundacja A. podniosła, iż dokument z dnia 27 marca 2008 r. nie odpowiada na postawione przez nią pytania zawarte we wniosku o udostępnienie informacji publicznej i zwróciła się do Marszałka Województwa [...] o udzielenie na nie rzeczowej odpowiedzi w terminie 7 dni, pod rygorem wniesienia do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargi na bezczynność. W dalszej części pisma, strona powtórzyła treść pytań i udzielonych jej odpowiedzi, wskazując, iż jej pierwsze pytanie dotyczyło odcinka rowu R-1 do ulicy B., o czym świadczy zwrot "skoro nie jest on ujęty w ewidencji urządzeń melioracyjnych na tym odcinku", na którym usytuowany jest zbiornik rekreacyjny pomiędzy ulicami C. i A. Strona zażądała udostępnienia kserokopii mapy rowu R-1 z zaznaczonymi punktami, pomiędzy którymi odległość wynosi 55mb. Istotą drugiego pytania było wyjaśnienie, skąd pochodzi woda prowadzona sztucznie przez rów R-1, w szczególności do ul. B., a nie z jakiej miejscowości jest ona prowadzona. Strona zauważyła przy tym, iż S. nie są wsią, zaś podane nazwy wsi M. i C. są niepoprawne. W kwestii odpowiedzi na pytanie trzecie, Fundacja zażądała wskazania, z jakiego źródła pochodzi informacja, że rów R-1 prowadzi wodę w sposób okresowy oraz o udostępnienie tego dokumentu, a także zaprosiła Marszałka by przekonał się osobiście, że woda wypływa ze zbiornika rekreacyjnego w sposób nieprzerwany. Jeśli chodzi o pytanie czwarte, to dotyczyło ono odcinka rowu R-1 od skrzyżowania ulic D. i E. do ul. B. Pytanie piąte natomiast dotyczyło tego, czy rów R-1 ma charakter odwadniający, czy nawadniający i na jaki rodzaj gruntów korzystnie on wpływa. W pytaniu szóstym chodziło o wskazanie przepisu Prawa wodnego stanowiącego podstawę istnienia zbiornika rekreacyjnego w S. W kwestii odpowiedzi na pytania 7, 8 i 9, Fundacja podniosła, iż Marszałek Województwa faktycznie uchylił się od odpowiedzi na postawione pytania i wskazała, że jeśli odpowiedzi na zadane pytania znajdują się w decyzji Starosty Z., to domaga się ona zacytowania stosownych jej fragmentów. W piśmie z dnia 29 kwietnia 2008 r. organ przedstawił szczegółowo rys historyczny rowu R-1 we wsi S., udzielił odpowiedzi na pytania, zawarte w piśmie z dnia 1 kwietnia 2008 r. i załączył kserokopię mapy z zaznaczoną trasą rowu R-1. W kwestii pytania pierwszego, organ poinformował, iż nie posiada wiedzy dlaczego istniejący rów na odcinku, na którym usytuowany jest zbiornik rekreacyjny pomiędzy ul. L. i B. nazywany jest rowem R-1. Odpowiadając na pytanie drugie, podniósł, że we wszystkich rowach woda pochodzi z dopływu wód gruntowych i wód powierzchniowych z roztopów i po opadach. W kwestii pytania trzeciego, wskazał, iż według "Wytycznych drenowania gruntów ornych" z 1978 r. do rowów prowadzących stale wodę można zaliczyć cieki o zlewni większej niż 10 km2 przy sumie opadów rocznych większej niż 600mm. Rów R-1 w przekroju ujścia do rzeki B. ma zlewnię =7km2. Z powyższego wynika, że w latach o średniej i wyższej ilości opadów rocznych omawiany rów może prowadzić wodę przez cały rok, natomiast w latach posusznych może nastąpić nawet zanik przepływu. Ustosunkowując się do pytania czwartego organ poinformował, że rów od skrzyżowania ulic D. i E. do ul. C to istniejący rów o dawnej nazwie R-B47, biegnący wzdłuż wyraźnych obniżeń terenowych. Omawiany odcinek rowu wg mapy ewidencyjnej gruntów i budynków wchodzi w skład gruntów przez które przebiega (nie stanowi oddzielnej działki). Oznacza to, że wody w tym rowie stanowią własność właściciela gruntu w rozumieniu art. 12 i art. 36 ustawy Prawo wodne. Odpowiadając na pytanie piąte organ podtrzymał stanowisko, że rów R-1 to urządzenie melioracji szczegółowych służące celom, o których mowa w art. 70 ust. 1 Prawa wodnego. Natomiast istniejący rów do skrzyżowania ul. E. i D. w S. do hm 58+80, tj. 55 m od granicy ze wsią H. na odcinku powyżej istniejących zbiorników może lokalnie powodować podniesienie poziomu wód gruntowych i jak każdy rów jest urządzeniem odprowadzającym wody i w zależności od stanu technicznego ma wpływ na odwodnienie terenów przyległych. W kwestii pytania szóstego, podtrzymał dotychczas udzieloną odpowiedź na pytanie i wskazał, iż podstawą istnienia zbiorników, w tym zbiornika rekreacyjnego na istniejącym rowie są przepisy art. 36 w zw. z art. 12, 19 ust. 1 pkt 19 ustawy Prawo wodne. Odnosząc się do pytań nr 7, 8, 9 organ powołał się na treść art. 11 ust. 1 pkt 4 i art. 12 ustawy Prawo wodne, wskazując, iż wody w przedmiotowym rowie są własnością właścicieli nieruchomości przez które przebiegają. Nie stanowią one własności Skarbu Państwa, a co za tym idzie brak jest podstaw by Marszałek Województwa wykonywał prawa właścicielskie w stosunku do wód w omawianych rowach. Zbiornik retencyjny (pomiędzy ul. B. i C.) został wykonany na wodach istniejącego rowu. Inwestycja ta nie była zadaniem rządowym. Marszałek Województwa podobnie jak i Wojewódzki Zarząd Melioracji i Urządzeń Wodnych nie był stroną w postępowaniu wodno-prawnym dotyczącym wykonania zbiornika retencyjnego oraz pozostałych istniejących zbiorników w S. i w rezultacie nie otrzymał do wiadomości pozwolenia wodno-prawnego wydanego przez Starostę Z. Informację w tej sprawie organ powziął z pisma z dnia 2 stycznia 2008 r. Powyższe oznacza, że organ nie jest właściwy do udzielenia odpowiedzi na postawione pytania. Udzielając wreszcie odpowiedzi na ostatnie pytanie organ podtrzymał poprzednio udzieloną odpowiedź i odwołał się do art. 9 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo wodne, podnosząc, iż rów R-1 oraz rów w S. do skrzyżowania ul. D. i E. nie stanowią cieku naturalnego. Woda w rowach nie stanowi wody płynącej w rozumieniu art. 5 ustawy. Zgodnie z art. 12 Prawa wodnego, woda znajdująca się w granicach nieruchomości gruntowej stanowi własność właścicieli tych nieruchomości. W dniu 29 maja 2008 r. wpłynęło do organu kolejne pismo (opatrzone datą 8 maja 2008 r.), w którym Fundacja zwróciła się do Marszałka Województwa [...] z wnioskiem o udzielenie informacji publicznej, przez udostępnienie dokumentów i informacji : 1. Kserokopii "Wytycznych drenowania gruntów ornych" opracowanych przez Instytut Melioracji i Użytków Zielonych w Falentach z 1978 r. 2. Dlaczego w/w wytyczne, w których tytule jest mowa o gruntach ornych mają zastosowanie do rowu w S., gdzie nie ma gruntów ornych? 3. Czy rów jest ciekiem w świetle definicji rowu, jako sztucznego koryta, podanej w art. 9 ust. 1 pkt 13 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne? 4. Czy wobec rowu można mówić o posiadaniu przez niego zlewni w świetle definicji zlewni podanej w art. 9 ust. 1 pkt 27 Prawa wodnego oraz w świetle rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 22 listopada 2006 r. w sprawie sposobu ustalania obszaru, na który wywierają korzystny wpływ urządzenia melioracji wodnych szczegółowych? 5. Czy rów w S. jest rowem odwadniającym, którego dotyczy art. 122 ust. 1 pkt 8 Prawa wodnego? 6. Czy rów odwadniający, który nie jest rowem melioracyjnym, uznaje się za urządzenie wodne? 7. Czy do rowu odwadniającego, który nie jest rowem melioracyjnym, stosuje się definicję rowu, podaną w art. 9 ust. 1 pkt 13 Prawa wodnego? 8. Jaka jest długość "rowu odwadniającego" w S. od skrzyżowania ulic D. i E. do punktu, który zmienia się w rów melioracyjny oraz w jaki sposób powstał ten "rów odwadniający". Dodatkowo Fundacja zwróciła się do Marszałka z pytaniem, czy podziela pogląd wyrażony w piśmie H.C. – redaktor Atlasu hydrograficznego Polski z dnia 28 marca 2008 r., że jest to w rzeczywistości ciek naturalny o uregulowanym korycie. Odpowiedzi na wymienione wyżej pytania Marszałek Województwa [...] udzielił w piśmie z dnia 2 lipca 2008 r. do którego załączył kserokopię części wytycznych drenowania gruntów ornych z 1978 r. W kwestii pytania drugiego, organ poinformował, iż na bazie wytycznych wyjaśniono, co oznacza termin "rowy stale prowadzące wodę". Odpowiadając na pytanie trzecie, Marszałek przytoczył treść art. 9 ust. 1 pkt 13 oraz odwołał się do definicji cieku naturalnego, zawartej w art. 9 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne. W kwestii pytania czwartego, wyjaśniono, iż rów zgodnie z definicją określoną w ustawie Prawo wodne "prowadzi wodę", co oznacza, że posiada zlewnie-obszar, z którego spływ wód powierzchniowych jest odprowadzany do niego. Ustosunkowując się do pytania piątego wskazał, że art. 122 ust. 1 pkt 8 określa, że pozwolenie wodno-prawne jest wymagane na odwodnienie obiektów lub wykopów budowlanych oraz zakładów górniczych. Odpowiadając na pytanie szóste, organ podkreślił, iż do urządzeń wodnych zgodnie z art. 9 ust. 1 pkt 19 Prawa wodnego zalicza się urządzenia służące kształtowaniu zasobów wodnych oraz korzystaniu z nich a w szczególności budowle piętrzące, upustowe, przeciwpożarowe i regulacyjne, a także podlery przeciwpożarowe, kanały i rowy. Jeśli chodzi o pytanie siódme, to organ zwrócił uwagę na definicję rowu zawartą w art. 9 ust. 1 pkt 13 Prawa wodnego, zaś w sprawie pytania ósmego wyjaśnił, iż na podstawie prowadzonej przez jednostkę samorządową – Wojewódzki Zarząd Melioracji i Urządzeń Wodnych w Ł. ewidencji urządzeń melioracyjnych i terenów zmeliorowanych na terenie m. S. znajduje się wyłącznie rów R-1 o długości 55 m. Ponadto Zarząd Województwa [...] podzielił pogląd wyrażony w piśmie Prezesa Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej z dnia 29 czerwca 2008 r., którego kserokopię załączył do tego pisma. Pismem z dnia 11 lipca 2008 r. złożonym w siedzibie organu w dniu 17 lipca 2008 r. Fundacja A. wezwała Marszałka Województwa [...] do usunięcia naruszenia prawa, poprzez udzielenie w terminie 7 dni żądanej informacji publicznej. Fundacja ustosunkowując się do pisma z dnia 2 lipca 2008 r., podniosła, iż: 1. zwracała się o informację, jaka jest długość rowu na odcinku od skrzyżowania ulic E. i D. w S. do punktu, w którym zmienia się on w rów melioracyjny R-1. Odcinek ten był niegdyś ewidencjonowany jako rów R-B47, lecz został skreślony z ewidencji urządzeń melioracyjnych; 2. zwracała się o informację, który z przepisów Prawa wodnego określa przeznaczenie rowu, w szczególności, czy jest to art. 122 ust. 1 pkt 8 Prawa wodnego, mówiący o odwodnieniu obiektów lub wykopów budowlanych; 3. pytała, czy do rowu na wymienionym odcinku, który nie jest rowem melioracyjnym, stosuje się definicję rowu, podaną w art. 9 ust. 1 pkt 13 Prawa wodnego; 4. pytała, czy rów na wymienionym odcinku, który nie jest rowem melioracyjnym jest urządzeniem wodnym, czy jest urządzeniem niezaliczającym się do urządzeń wodnych; 5. nie otrzymała odpowiedzi, dlaczego wytyczne drenowania gruntów ornych miałyby mieć zastosowanie do rowu na wymienionym odcinku; 6. zwracała się o informację, czy rów na wymienionym odcinku jest ciekiem, o którym mowa w art. 9 ust. 1 pkt 27 Prawa wodnego. Dodatkowo Fundacja wniosła o udzielenie informacji, czy do rowu melioracyjnego R-1, który zaczyna się 55 metrów powyżej granicy ze wsią H. stosuje się rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju wsi z dnia 22 listopada 2006 r. w sprawie ustalania obszaru, na który wywierają korzystny wpływ urządzenia melioracji wodnych szczegółowych (Dz. U. z 2006 r. Nr 226, poz. 1652), czy przepisy ustawy Prawo wodne o zlewni. Odpowiadając w dniu 4 sierpnia 2008 r. na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa Marszałek Województwa [...] podniósł, iż prowadzona dotychczas korespondencja w sprawie spornego rowu miała charakter informacji publicznej, która była stronie za każdym razem udostępniana. W tej sytuacji, nie można mówić o odmowie dostępu do informacji publicznej, czy też o naruszeniu prawa w zakresie udzielania informacji publicznej. Niezadowolenia z udzielonej informacji nie można, zdaniem organu, traktować jako odmowy jej udzielenia. Wobec powyższego nie ma podstaw do zastosowania art. 16 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, bowiem Fundacja uzyskała dostępne organowi informacje dotyczące spornego rowu. W dniu 21 sierpnia 2008 r. Fundacja A. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na bezczynność Marszałka Województwa [...] w sprawie odmowy "udostępnienia informacji publicznych pismem z dnia 2 lipca 2008 r. znak RO.I.0726/173/2008, oraz pismem z dnia 4 sierpnia 2008 r. znak RO.I.0726/214/2008" i niewydania decyzji administracyjnej odmawiającej dostępu do informacji, żądając zobowiązania Marszałka do udostępnienia informacji na pytania zawarte w uzasadnieniu skargi, a wcześniej zawarte we wniosku z dnia 8 maja 2008 r., a następnie powtórzone w wezwaniu z dnia 11 lipca 2008 r. i zasądzenie kosztów postępowania sądowego. W uzasadnieniu skargi Fundacja w punkcie drugim przytoczyła treść pytania nr 1 z pisma z dnia 11 lipca 2008 r., w punkcie trzecim – zapytała, który z przepisów Prawa wodnego określa przeznaczenie rowu w S. na odcinku, w którym nie jest rowem melioracyjnym, w szczególności, czy jest to art. 122 ust. 1 pkt 8 Prawa wodnego, mówiący o odwodnieniu obiektów lub wykopów budowlanych?, w punkcie 4 – powtórzyła treść pytania nr 3 z pisma z dnia 11 lipca 2008 r., w punkcie 5 – powtórzyła treść pytania nr 4 z pisma z dnia 11 lipca 2008 r., w punkcie 7- przytoczyła treść pytania nr 5 z pisma z dnia 11 lipca 2008 r., w punkcie 9 - powtórzyła pytanie nr 6 z pisma z dnia 11 lipca 2008 r., zaś w punkcie 10 zapytała o informacje, na które zwróciła uwagę w ostatnim zdaniu pisma z dnia 11 lipca 2008 r. Odpowiadając na skargę Marszałek Województwa [...] wniósł o oddalenie skargi w zakresie żądań określonych w pkt 2,5,7, z uwagi na udostępnienie informacji publicznej. Natomiast w kwestii żądań zawartych w pkt 3, 4, 9 i 10 wniósł o odrzucenie skargi, wskazując iż pytania te nie dotyczyły informacji publicznej. Były one raczej wnioskami o wykładnię prawa i polemiką ze stanowiskiem organu przedstawionym we wcześniejszych pismach. Pismem procesowym z dnia 23 października 2008 r. strona skarżąca wniosła o zobowiązanie Marszałka Województwa [...] do rzeczowego ustosunkowania się do skargi przez przytoczenie pytań i odpowiedzi, które jakoby udzielił, a także przytoczenie pytań, które w jego ocenie nie są pytaniami ze sfery informacji publicznej, a nie tylko samych liczb porządkowych pod którymi pytania te są zawarte. Zdaniem Fundacji, odpowiedź na skargę nie wymienia punktów 1, 6, 8, poza tym nie wiadomo, czego mają dotyczyć punkty 8, 9, 10. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśl art. 3 § 2 pkt 8 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1- 4. Z bezczynnością organu administracji publicznej będziemy mieli do czynienia wówczas, gdy organ zwleka z wydaniem decyzji, postanowienia albo aktu lub dokonaniem czynności dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, a sprawa ma charakter sprawy z zakresu administracji publicznej. W przypadku wniesienia skargi na bezczynność organu przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak w sytuacji gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie. Dotyczy to zatem sytuacji, gdy decyzja lub postanowienie nie zostały podjęte w pierwszej instancji, jak i w przypadku, gdy w obowiązującym terminie nie zostały one wydane przez organ drugiej instancji, jeżeli oczywiście w odniesieniu do danej decyzji lub postanowienia istnieje możliwość uruchomienia toku instancji. Dla dopuszczalności skargi na bezczynność nie ma znaczenia okoliczność, z jakich powodów określony akt (decyzja, postanowienie lub inny akt) nie został podjęty lub czynność nie została dokonana, a w szczególności, czy bezczynność organu spowodowana została zawinioną lub niezawinioną opieszałością organu w ich podjęciu lub dokonaniu, czy też wiąże się z przeświadczeniem organu, że występują negatywne przesłanki do załatwienia sprawy poprzez wydanie decyzji. W rozpoznawanej sprawie przedmiotem skargi Fundacji A. jest bezczynność Marszałka Województwa [...] w przedmiocie udzielenia informacji publicznej. Problematyka dostępu do informacji publicznej uregulowana została w ustawie z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. nr 112, poz. 1198 ze zm.). Zgodnie z art. 1 powołanej ustawy, każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w ustawie. Informację publiczną w świetle ugruntowanego już orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego stanowi więc każda wiadomość wytworzona przez szeroko rozumiane władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne, a także inne podmioty, które tę władzę realizują, bądź gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa w zakresie swych kompetencji. Prawo do informacji publicznej w rozumieniu art. 3 ust. 1 ustawy obejmuje uprawnienia do: 1) uzyskania informacji publicznej, w tym uzyskania informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego, 2) wglądu do dokumentów urzędowych, 3) dostępu do posiedzeń kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów. W rozumieniu art. 16 ust. 1 ustawy odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku, o którym mowa w art. 14 ust. 2 przez organy władzy publicznej następuje w drodze decyzji. Rozpoznając niniejszą sprawę w świetle przytoczonych wyżej przepisów, w pierwszej kolejności godzi się zauważyć, iż udostępnienie informacji publicznej następuje w formie czynności materialno-technicznej. Nie następuje natomiast w drodze decyzji administracyjnej. Obowiązek wydania decyzji administracyjnej ustawodawca przewidział bowiem tylko w takim wypadku, gdy informacja, której udostępnienia żąda określony podmiot jest informacją publiczną, lecz organ odmawia jej udostępnienia. W przeciwnym razie, jeżeli żądanie nie dotyczy informacji publicznej, organ winien jedynie powiadomić podmiot żądający udostępnienia informacji pismem, że jego wniosek nie znajduje podstaw w przepisach prawa. Z powyższym stanowiskiem koresponduje także dotychczasowe orzecznictwo sądów administracyjnych. Warto tu chociażby zwrócić uwagę na: wyrok WSA z dnia 5 lipca 2007 r. sygn. II SAB/Wa 19/07 (Lex nr 368235), wyrok WSA z dnia 17 lipca 2007 r. sygn. akt II SAB/Wa 58/07 (Lex nr 368237), wyrok NSA z dnia 11 grudnia 2002 r. sygn. II SA 2867/02 (publ. Wokanda 2003/6/33) oraz wyrok NSA z dnia 25 marca 2003 r. sygn. II SA 4059/02 (publ. M.Prawn. 2003/10/436). Z bezczynnością organu w sprawie udostępnienia informacji publicznej będziemy mieli zatem do czynienia, gdy organ zobowiązany do podjęcia czynności materialno - technicznej w przedmiocie informacji publicznej, takiej czynności nie podejmuje. Innymi słowy, o bezczynności organu w zakresie dostępu do informacji publicznej mówimy, gdy organ milczy wobec wniosku strony o udzielenie takiej informacji. W rozpoznawanej sprawie niespornym jest, iż Marszałek Województwa [...] nie pozostawał bezczynny, wobec licznych wniosków Fundacji A. o udostępnienie informacji publicznej. Jak wynika z akt administracyjnych sprawy niniejszej, organ administracji publicznej na wniosek strony skarżącej o udostępnienie informacji publicznej, udzielał jej odpowiedzi w formie pisemnej, udostępniając w każdym przypadku żądaną informację. Miało to bowiem miejsce w trzech pismach z dnia: 27 marca 2008 r., 29 kwietnia 2008 r. oraz 2 lipca 2008 r. Okoliczność, iż udzielane dotychczas odpowiedzi nie były, jak wynika z akt sprawy dla strony satysfakcjonujące, nie świadczy w przekonaniu Sądu o bezczynności Marszałka Województwa [...], który w istocie zadośćuczynił żądaniu strony. W tym stanie rzeczy, brak jest jakichkolwiek podstaw prawnych do uwzględnienia skargi Fundacji A. na bezczynność Marszałka Województwa [...] i zastosowania art. 149 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W myśl przywołanego przepisu Sąd uwzględniając skargę na bezczynność organów w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. W realiach rozpoznawanej sprawy powyższy przepis nie może mieć zastosowania, albowiem jak zostało to już zauważone, organ udostępnił stronie żądaną informację publiczną, co oznacza, iż nie można mówić o jego bezczynności. Na marginesie, podnieść dodatkowo należy, iż Sąd w rozpoznawanej sprawie zobligowany był ustalić wyłącznie, czy organ administracji publicznej pozostawał w bezczynności w zakresie udostępnienia informacji publicznej. Poza zakresem rozważań Sądu, pozostawała natomiast merytoryczna ocena poprawności udzielanych stronie informacji, a do tego jak można wywnioskować z treści pism procesowych zmierzał pełnomocnik strony skarżącej. Postępowanie wywołane skargą na bezczynność organu cechuje pewna specyfika polegająca na tym, że rozpoznając tego rodzaju skargę, sąd nie wnika w merytoryczną i procesową poprawność wydanego przez organ aktu, a bierze pod uwagę jedynie sam fakt, czy w danej sprawie zostało wydane orzeczenie lub czy z innych powodów organowi nie można zarzucić stanu bezczynności (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 19 lutego 2007 r., sygn. akt I SAB/Wa 194/06 - LEX nr 318035). Z tych wszystkich powodów, Sąd nie stwierdziwszy podstaw prawnych do uwzględnienia skargi orzekł o jej oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. B.C.