II SAB/Łd 55/19

Dnia 25 października 2019 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Paweł Kowalski (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Barbara Rymaszewska, Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska, , Protokolant Pomocnik sekretarza Aleksandra Banasiak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 października 2019 roku sprawy ze skargi A. N. na bezczynność Rektora Uniwersytetu Medycznego w Ł. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1. oddala skargę; 2. przyznaje i nakazuje wypłacić z funduszu Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi adwokat A.Ś. prowadzącej Kancelarię Adwokacką w Ł. ul. A 24 lok. 16 kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych powiększoną o należny podatek od towarów i usług tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu. A.B. A.N. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na bezczynność Rektora Uniwersytetu Medycznego w Ł. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej, poprzez wskazanie: 1. Czy istnieje obecnie metoda wykrycia w zwłokach człowieka leku o nazwie Pavulon. 2. Jeżeli tak, to od kiedy, na czym polega ta metoda i kto może jej dokonać. 3. Czy Uniwersytet Medyczny w Ł. publikuje inne metody badawcze, nie z Polski oraz czy jest wśród nich mowa o wskazanej w pkt. 1 metodzie. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, wskazując, że zakres wnioskowanych przez niego informacji nie dotyczy spraw publicznych, o których mowa w art. 1 ustawy z dnia 6 września 2011 roku o dostępnie do informacji publicznej (Dz.U. z 2018 r., poz. 1330 ze zm. - dalej w skrócie u.d.i.p.), wobec czego nie ma możliwości zastosowania przepisów w/w ustawy. organ dodał, że o powyższym poinformował skarżącego pismem z 29 kwietnia 2019 r.. Dalej wskazano, że nie można przypisać bezczynności organowi w sytuacji gdy załatwił sprawę niezgodnie z oczekiwaniami wnioskującego, w szczególności zaś gdy organ załatwił tę sprawę w terminie przewidzianym art. 13 ust. 1 u.d.i.p.. Jednocześnie podkreślono, iż wobec informacji udzielonej przez organ pismem z dnia 29 kwietnia 2019 r., zawierającej wskazanie, iż żądane informacje nie stanowią informacji publicznych, można mieć wątpliwość, czy art. 13 ust. 1 w ogóle znajdzie zastosowanie. Odnosi się on bowiem wyłącznie do udzielenia informacji publicznych, podczas gdy dane, o których udzielenie wnioskował skarżący jako takie nie mogą zostać zakwalifikowane. Tym samym w ocenie organu zrealizowane zostały obowiązki wynikające z ustawy o dostępie do informacji publicznej, bowiem poinformowano skarżącego o braku możliwości załatwienia sprawy w trybie przedmiotowej ustawy i uczyniono to w przepisanym terminie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Jej zarzuty, jak wynika z treści skargi, oparcie znajdują w przepisach ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej i z uwagi na niewypełnienie przez adresata żądania zawartego we wniosku z 8 kwietnia 2019 r., który wpłynął do organu 16 kwietnia 2019 r., strona upatruje bezczynności organu. Na wstępie rozważań odwołać się należy do regulacji art. 21 u.d.i.p zgodnie , z którym do skarg rozpatrywanych w postępowaniach o udostępnienie informacji publicznej stosuje się przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.). Stosownie do art. 3 § 1 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola ta obejmuje także orzekanie w sprawach ze skarg na bezczynność w przypadkach określonych w pkt 1 – 4a. (art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a.). W ramach kontroli działalności administracji publicznej sąd uprawniony jest do badania, czy nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Przedmiotem skargi w kontrolowanej sprawie jest bezczynność, jak wskazuje skarżący, Rektora Uniwersytetu Medycznego w Ł. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej w przedmiocie udostępnienia żądanej informacji publicznej wskazanej ww. wniosku skarżącego, w zakresie w nim wskazanym . Ze stanowiska wyrażonego w odpowiedzi na skargę wynika, że żądane informacje nie stanowią informacji publicznych, bowiem dane, o których udzielenie wnioskował skarżący jako takie nie mogą zostać zakwalifikowane. Ze stanowiskiem tym zgodzić się należy. Dla porządku należy wskazać, że krąg podmiotów zobowiązanych do udzielenia informacji publicznej został określony w art. 61 ust 1 Konstytucji RP. Bez wątpienia, co do zasady, do kręgu tego należy wskazany Rektor Uniwersytetu Medycznego w Ł. Natomiast pojęcie informacji publicznej zostało określone przez ustawodawcę w art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p. W świetle powyższych regulacji informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 u.d.i.p. Informacją publiczną jest każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Informacja publiczna dotyczy sfery faktów. Jest nią treść dokumentów wytworzonych przez organy władzy publicznej, treść wystąpień i ocen przez nie dokonywanych, niezależnie, do jakiego podmiotu są one kierowane i jakiej sprawy dotyczą (vide: wyrok NSA z 28 lutego 2013 r. sygn. akt I OSK 2904/12; wyrok WSA w Rzeszowie z 17 stycznia 2013 r. sygn. akt II SAB/Rz 48/12, https://orzeczenia.nsa.gov.pl ). Udostępnieniu podlega zatem treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej bądź w jakikolwiek sposób dotyczących organu, bez względu na to, co jest ich przedmiotem. W pojęciu informacji publicznej mieści się zarówno treść dokumentów bezpośrednio wytworzonych przez organ, jak i tych, których organ używa przy realizacji przewidzianych prawem zadań, nawet gdy nie pochodzą wprost od niego. Katalog informacji publicznych zawarty w art. 6 u.d.i.p. ma jedynie charakter przykładowy, o czym świadczy użycie słów "w szczególności". Zgodnie z jego treścią udostępnieniu podlega m.in. informacja o podmiotach obowiązanych do udostępniania informacji publicznej, w tym o przedmiocie działalności i kompetencjach oraz majątku, którym dysponują (art. 6 ust. 1 pkt 2c) i f)); o zasadach ich funkcjonowania, w tym o trybie działania państwowych osób prawnych i osób prawnych samorządu terytorialnego w zakresie wykonywania zadań publicznych i ich działalności w ramach gospodarki budżetowej i pozabudżetowej (art. 6 ust. 1 pkt 3b) i f)); jak również o majątku publicznym, w tym o majątku jednostek samorządu terytorialnego oraz samorządów zawodowych i gospodarczych oraz majątku osób prawnych samorządu terytorialnego (art. 6 ust. 1 pkt 5). Oznacza to, że organ winien udostępnić informację publiczną, gdy jest jej dysponentem oraz nie zachodzą okoliczności wyłączające możliwość jej udzielenia. Wówczas winien dokonać tego w formie czynności materialno-technicznej. W przedmiotowym trybie udostępniana jest informacja publiczna, która nie została udostępniona w BIP lub centralnym repozytorium (art. 10 ust. 1 u.d.i.p.). Podmiot, do którego skierowano wniosek o udostępnienie informacji publicznej może alternatywnie poinformować wnioskodawcę, że jego wniosek nie znajduje podstawy w przepisach u.d.i.p., gdyż żądanie nie dotyczy informacji mających charakter informacji publicznej, lub też wskazać, że organ nie jest dysponentem informacji, o których udzielenie wnioskodawca się zwrócił (art. 4 ust. 3 u.d.i.p.), bądź też poinformować stronę, że w sprawie obowiązuje inny tryb udzielenia informacji, niż ten, w którym strona się zwróciła (art. 1 ust. 2 u.d.i.p.). Wówczas jedyną dopuszczalną i właściwą formą odniesienia się do wniosku o udostępnienie takiej informacji jest pismo zawiadamiające wnioskodawcę o braku możliwości zastosowania przepisów omawianej ustawy. Kolejnym sposobem załatwienia wniosku jest odmowa udostępnienia informacji w przypadku uznania, że zachodzą podstawy do takiej odmowy (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.), w związku z niespełnieniem przez stronę warunku wskazanego w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. lub umorzenie postępowania (art. 14 ust. 2 u.d.i.p.), czego winien organ dokonać w formie decyzji administracyjnej. Wyjaśnić również trzeba, że z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w określonym w prawie terminie organ nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub, gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, jednakże, mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie kończy go wydaniem stosownego aktu lub nie podejmuje czynności (por. Woś, H. Krysiak-Molczyk i M. Romańska, Komentarz do ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wydawnictwo Prawnicze "Lexis Nexis", Warszawa 2005, str. 86). Wniesienie skargi na bezczynność organu jest przy tym uzasadnione nie tylko w przypadku niedotrzymania terminu załatwienia sprawy, ale także w przypadku odmowy wydania aktu, mimo istnienia ustawowego obowiązku, choćby organ mylnie sądził, że załatwienie sprawy nie wymaga wydania aktu. W okolicznościach niniejszej sprawy wnioskodawca – skarżący w sposób wyraźny wskazał, iż jest zainteresowany uzyskaniem od wskazanej jednostki -Rektora Uniwersytetu Medycznego w Ł. informacji o istnieniu, cyt. "(...) "metody wykrycia w zwłokach człowieka leku o nazwie Pavulon". W ocenie sądu skarga nie jest zasadna na skutek nie wypełnienia kryteriów przedmiotowych - nie spełnienia definicji pojęcia sprawy publicznej . Dokonując oceny żądanej informacji z punktu widzenia treści wniosku w granicach dostępu do informacji publicznej na gruncie cytowanej ustawy, zdaniem sądu nie jest ona sprawą publiczna a więc informacją o sprawach publicznych, według przytoczonego wyżej rozumienia tego pojęcia. Przypomnieć należy, że prawo uzyskania informacji dotyczy tylko działalności, tu Rektora Uniwersytetu w zakresie w jakim wykonuje swoje zadania jako organ publiczny. Tymczasem strona domaga się uzyskania informacji spoza tej sfery a mianowicie z zakresu dostępu do wiedzy naukowej – istnienia metody naukowej w ogólności, w zakresie wnioskowanym, a zatem realizującym pierwiastek edukacyjny i naukowy, służący zaspokojeniu dociekliwości skarżącego nie zaś publiczny, jak słusznie podnosi organ. Nawet zakładając teoretycznie, że jeśli istnieje takowa metoda nie sposób zakwalifikować informacji o tym, jako sprawy publicznej związanej z działalnością wskazanego organu. Ma ona charakter poznawczy, mający na celu poszerzenie zakresu wiedzy i informacji posiadanych przez dany podmiot. Oznacza to, że nie można uznać, iż doszło do naruszenia art. 1 i art. 6 ust. 1 u.d.i.p.. W świetle przytoczonej argumentacji sąd nie uznał skargi za zasadną, tym samym wykluczył pozostawanie rektora Uniwersytetu Medycznego w bezczynności w przedmiocie załatwienia wniosku strony .Mając powyższe na uwadze należało uznać, że podniesiony w niniejszej sprawie przez skarżącego zarzut bezczynności organu był nieuzasadniony. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę. O kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu sąd orzekł na podstawie art. 250 § 1 p.p.s.a.. k.ż.