II SAB/Łd 57/06

Dnia 25 stycznia 2007 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, Wydział II w składzie następującym: Sędzia WSA Jolanta Rosińska, , , po rozpoznaniu w dniu 25 stycznia 2007 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J.T. na bezczynność [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. w przedmiocie samowolnej rozbiórki dachu p o s t a n a w i a odrzucić skargę. J.T. wniosła skragę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na bezczynność [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. w przedmiocie samowolnej rozbiórki dachu. Zarządzeniem z dnia 21 grudnia 2006 roku Sąd wezwał skarżącą do usunięcia braków formalnych skargi poprzez wykazanie, iż wyczerpała środek zaskarżenia na bezczynność [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł., przez złożenie zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie, do organu administracji wyższego stopnia, zgodnie z art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2000 roku, Nr 98, poz. 1071 ze zm.) – w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Pomimo upływu terminu nałożonego zarządzeniem skarżąca nie uzupełniła powyższego braku. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest niedopuszczalna. Na wstępie wskazać należy, iż merytoryczne rozpoznanie sprawy przez sąd administracyjny poprzedza zawsze kontrola dopuszczalności wniesionej skargi. Wśród okoliczności czyniących skargę niedopuszczalną ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2002 roku, Nr 153, poz. 1270 ze zm.) wymienia niewyczerpanie (przez wnoszącego skargę) środków zaskarżenia w postępowaniu administracyjnym. Uzależnienie dopuszczalności skargi od wcześniejszego wykorzystania przysługujących stronie środków zaskarżania jest związane z zakresem działania sądów administracyjnych, które zostały powołane do kontroli legalności administracji publicznej. W tym kontekście wskazać należy, iż w myśl art. 52 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 cyt. ustawy). W rozpoznawanej sprawie przedmiotem skargi jest bezczynność [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł., który w ocenie J.T. winien podjąć stosowne czynności w sprawie dokonanej przez T.P. rozbiórki dachu budynku mieszkalnego przy ul. A 20 a w Ł. Bezczynność organu administracji jest w określonych przypadkach objęta kontrolą sądu administracyjnego. Stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 cyt. ustawy, kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1 - 4. Zatem kontrolą sądu administracyjnego objęta jest bezczynność organów w sprawach, w których organ powinien orzec w drodze decyzji administracyjnej (pkt 1 przywołanego przepisu) jak również w sprawach, w których jest zobowiązany do podjęcia innego (niż określone w pkt 1 - 3) aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczącego uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. W przypadku bezczynności organu w sprawie, w której organ pomimo obowiązku nie wydał w określonym terminie decyzji administracyjnej stronie służy, zgodnie z art. 37 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego zażalenie do organu wyższego stopnia. Dopiero po wyczerpaniu tego środka zaskarżenia stronie przysługuje skarga do sądu administracyjnego. W sytuacji gdy bezczynność organu ma miejsce w sprawach, w których organ winien wydać inny akt bądź dopełnić określonej czynności skarga do sądu administracyjnego jest dopuszczalna pod warunkiem wyczerpania trybu przewidzianego w art. 52 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, tj. wezwania na piśmie organu do usunięcia naruszenia prawa. W rozpoznawanej sprawie skarżąca w myśl przywołanego powyżej art. 37 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego winna przed skierowaniem sprawy do sądu administracyjnego wnieść zażalenie do organu wyższego stopnia. Zgodnie z art. 88 a pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz 1118) Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego pełni funkcję organu wyższego stopnia w rozumieniu Kodeksu Postępowania Administracyjnego w stosunku do wojewody i wojewódzkich inspektorów nadzoru budowlanego oraz sprawuje nadzór nad ich działalnością. Skarżąca jednak nie wykazała, iż złożyła zażalenie na niezałatwienia sprawy w terminie, do organu administracji wyższego stopnia, którym w niniejszej sprawie jest Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego. Nie wyczerpała zatem obligatoryjnego trybu postępowania przewidzianego przepisem art. 37 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd odrzuca skargę jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało skargę odrzucić.