II SAB/Łd 57/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski Sędziowie: Sędzia WSA Jolanta Rosińska Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska (spr.) Protokolant: St. sekretarz sądowy Magdalena Rząsa po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 czerwca 2016 r. sprawy ze skargi U. Z. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. dotyczącego legalności i prawidłowości wybudowania i użytkowania sieci telekomunikacyjnej postanawia: 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić ze Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skarżącej U. Z. kwotę 100 (sto) złotych, uiszczoną tytułem wpisu sądowego w dniu 12 kwietnia 2016 roku i zaewidencjonowaną pod poz. [...]. LS W dniu 30 marca 2016 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wpłynął odpis skargi U. Z. na przewlekłe prowadzenie przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. postępowania w sprawie legalności i prawidłowości wybudowania i użytkowania sieci telekomunikacyjnej, położonej w B. ul. A, wraz z wnioskiem o rozpoznanie jej w trybie art. 55 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – przywoływanej dalej w skrócie jako: p.p.s.a.). W uzasadnieniu skarżąca wyjaśniła, iż w dniu 7 grudnia 2015 r. złożyła za pośrednictwem Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. skargę na przewlekłe prowadzenie przez organ postępowania w sprawie legalności i prawidłowości wybudowania i użytkowania sieci telekomunikacyjnej. Wobec nieprzesłania skargi sądowi, skarżąca w dniu 12 stycznia 2016 r. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wniosek o wymierzenie grzywny w trybie art. 55 § 1 p.p.s.a. Przedmiotowy wniosek został rozpoznany i postanowieniem sądu z dnia 26 lutego 2016 r. w sprawie o sygn.akt II SO/Łd 5/16, które jest prawomocne, wymierzono organowi grzywnę. Strona podkreśliła, iż mimo nałożenia grzywny organowi, skarga nie została przekazana. Zdaniem strony przytoczone okoliczności faktyczne uzasadniają wniosek o rozpoznanie sprawy na podstawie załączonych dokumentów – kserokopii odpisu skargi z dnia 7 grudnia 2015 r., kserokopii zażalenia na bezczynność i przewlekłość z dnia 26 sierpnia 2015 r., kserokopii postanowienia [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...]r. W wykonaniu zarządzenia z dnia 26 kwietnia 2016 r. organowi doręczony został odpis skargi z załącznikami, jednakże mimo zobowiązania organu do ustosunkowania się do treści wniosku, do dnia rozprawy organ nie wypowiedział się w sprawie. Na rozprawie w dniu 3 czerwca 2016 r. skarżąca oświadczyła, iż udziela pełnomocnictwa swojemu bratu S. M., który podtrzymał stanowisko prezentowane w skardze i wniosku o rozpatrzenie sprawy w trybie art. 55 § 2 p.p.s.a. Nadto pełnomocnik skarżącej złożył wniosek o zasądzenie zwrotu poniesionych kosztów przejazdu, załączając kserokopię rachunku. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do zapisu art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – w dalszej części uzasadnienia przywoływana jako: p.p.s.a.), skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Organ, o którym mowa w § 1, przekazuje skargę sądowi wraz z kompletnymi i uporządkowanymi aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania (art. 54 § 2 p.p.s.a.). W razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6. Ponadto, jeżeli organ nie przekazał sądowi skargi mimo wymierzenia grzywny, sąd może na żądanie skarżącego rozpoznać sprawę na podstawie nadesłanego odpisu skargi, gdy stan faktyczny i prawny przedstawiony w skardze nie budzi uzasadnionych wątpliwości (art. 55 § 2 p.p.s.a.). Istotne jest jednak, co wynika z przytoczonych norm prawnych, że warunkiem rozpoznania skargi w trybie art. 55 § 2 p.p.s.a., na podstawie odpisu skargi, jest spełnienia łącznie czterech przesłanek: 1. braku przekazania skargi przez organ, 2. wymierzenia grzywny za nieprzekazanie skargi przez organ, 3. zgłoszenia przez skarżącego żądania rozpoznania sprawy na podstawie nadesłanego odpisu skargi, 4. braku uzasadnionych wątpliwości co do stanu faktycznego i prawnego przedstawionego w skardze. Należy również podkreślić, że art. 55 § 2 p.p.s.a. przewiduje odstępstwo od ogólnej zasady, że sąd administracyjny orzeka na podstawie akt sprawy (art. 133 § 1 p.p.s.a.) i w związku z tym podlega ścisłej wykładni. Mając powyższe na uwadze, przypomnieć wypada, iż skarżąca U.Z. wystąpiła o rozpoznanie w trybie art. 55 § 2 p.p.s.a. skargi na przewlekłe prowadzenie przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. postępowania w sprawie legalności i prawidłowości wybudowania i użytkowania sieci telekomunikacyjnej, położonej w B. ul. A. Jak wyjaśniła, w dniu 7 grudnia 2015 r. złożyła za pośrednictwem Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. skargę na przewlekłe prowadzenie przez ten organ postępowania w opisanej sprawie. Następnie wobec nieprzekazania skargi sądowi, skarżąca w dniu 12 stycznia 2016 r. złożyła do sądu wniosek o wymierzenie grzywny w trybie art. 55 § 1 p.p.s.a. Postanowieniem z dnia 26 lutego 2016 r., w sprawie o sygn.akt II SO/Łd 5/16, sąd uznał wniosek za zasadny i wymierzył organowi grzywnę. W świetle przywołanych okoliczności faktycznych nie budzi wątpliwości sądu, iż spełnione są trzy kolejno wymienione wyżej przesłanki dopuszczalności zastosowania trybu opisanego w art. 55 § 2 p.p.s.a. Skarga na przewlekłe prowadzenie przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. postępowania w sprawie legalności i prawidłowości wybudowania i użytkowania sieci telekomunikacyjnej, położonej w B. ul. A nie została bowiem przez organ przekazana do sądu do momentu wydania orzeczenia w niniejszej sprawie. Bezsprzecznie również wymierzona została organowi grzywna za nieprzekazanie skargi a strona skarżąca wystąpiła z żądaniem rozpoznania sprawy na podstawie nadesłanego odpisu skargi. W ocenie sądu nie można natomiast przyjąć, iż stan faktyczny i prawny przedstawiony w skardze nie budzi uzasadnionych wątpliwości. Strona skarżąca we wniosku o zastosowanie trybu opisanego w art. 55 § 2 p.p.s.a. przytoczyła krótki rys historyczny, który potwierdza, iż organ nie przekazał skargi na przewlekłość, także mimo wymierzenia grzywny. Jednakże we wniosku tym strona nie przytoczyła okoliczności faktycznych i prawnych, które obrazowałyby bez wątpliwości potencjalną przewlekłość postępowania prowadzonego przez organ nadzoru budowlanego, co w istocie zarzuca skarżąca. Podobnie, w samej skardze z dnia 7 grudnia 2015 r. strona opisała po krótce przebieg czynności postępowania wszczętego na wniosek z dnia 18 sierpnia 2014 r. Zarzuciła, iż postępowanie w sprawie trwa dłużej niż to konieczne do wyjaśnienia sprawy, organ nie podejmuje czynności procesowych zgodnie z zasadą szybkości postępowania, a te które podjął mają charakter pozorny. Dodatkowo skarżąca załączyła kserokopię postanowienia organu wojewódzkiego z dnia [...] 2015 r. wydanego po rozpatrzeniu zażalenia strony na niezałatwienie sprawy w terminie przez organ nadzoru budowlanego stopnia powiatowego i przewlekłość postępowania w sprawie wybudowania i użytkowania linii telekomunikacyjnej na działkach nr 340/43 i 643 w B.. Zwrócić należy przy tym uwagę, iż w przywołanym postanowieniu organ wojewódzki m.in. stwierdził, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. nie jest przewlekły w prowadzeniu sprawy. Zdaniem sądu, lektura złożonych przez stronę dokumentów nie pozwala na uwzględnienie żądania skarżącej rozpoznania skargi w trybie art. 55 § 2 p.p.s.a., bowiem samo sformułowanie skargi nie pozwala ocenić stanu faktycznego sprawy. Tym bardziej, iż sama strona wskazuje na czynności podejmowane przez organ ale przewlekłe lub pozorne, z kolei organ stopnia wojewódzkiego stwierdza, iż organ stopnia powiatowego nie prowadzi przewlekle postępowania. Mając jedynie do dyspozycji dokumenty, które złożyła skarżąca nie sposób ustalić nie budzącego wątpliwości stanu faktycznego i prawnego sprawy, a w szczególności czy i jakie czynności były przez organ podejmowane, czy były one zasadne z uwagi na specyfikę i stopień skomplikowania sprawy, a także jakie działania lub zaniechania skutkowały nierozstrzygnięciem sprawy. Nie można bowiem pominąć, iż sąd oceniając, czy ma do czynienia z przewlekłością postępowania dokonuje oceny bez względu na to, czy organ podjął czynności w sprawie. Przy ocenie przewlekłości postępowania istotne jest bowiem to, czy organ podejmował czynności niezbędne dla rozstrzygnięcia sprawy i to niezależnie od tego, czy strona zgłaszała określone żądania w tym zakresie. O przewlekłości postępowania można mówić, gdy czas jego trwania przekracza rozsądne granice, przy uwzględnieniu terminowości i prawidłowości czynności podjętych przez organ, a także stopnia zawiłości sprawy i postawy samej strony. Przewlekłość w prowadzeniu postępowania wystąpi wówczas, gdy organ nie załatwia sprawy w terminie, a podejmowane przez niego czynności procesowe nie charakteryzują się koncentracją niezbędną w świetle zasady szybkości postępowania (art. 12 k.p.a), względnie mają charakter czynności pozornych, nie istotnych dla merytorycznego załatwienia sprawy. Przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ zaistnieje zatem wówczas, gdy będzie mu można skutecznie przedstawić zarzut niedochowania należytej staranności w takim zorganizowaniu postępowania administracyjnego, aby zakończyło się ono w rozsądnym terminie, względnie zarzut prowadzenia czynności (w tym dowodowych) pozbawionych dla sprawy jakiegokolwiek znaczenia (por. wyroki NSA: z dnia 26 października 2012 r., sygn. II OSK 1956/12; z dnia 28 lipca 2015 r., sygn. akt II OSK 3274/14 - dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem: orzeczenia.nsa.gov.pl). Reasumując, w świetle powyższego, zdaniem sądu okoliczności faktyczne i prawne wywiedzione ze złożonych przez stronę dokumentów budzą uzasadnione wątpliwości. W tej sytuacji nie jest dopuszczalne uwzględnienie żądania skarżącej, nie spełnione są bowiem łącznie przywołane wyżej przesłanki z art. 55 § 2 p.p.s.a. W następstwie powyższego sąd uznał skargę za niedopuszczalną i na mocy art. 58 § 1 pkt 6, § 3 w związku z art. 55 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. Stosownie do art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. należało zwrócić stronie uiszczony wpis sądowy. Sąd nie uwzględnił żądania zwrotu kosztów w pozostałym zakresie według przedstawionego zestawienia, jako że co do zasady, stosownie do art. 200 p.p.s.a., zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw przysługuje jedynie w razie uwzględnienia skargi. k.ż.