II SAB/Łd 58/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Rosińska, Sędziowie Sędzia WSA Barbara Rymaszewska (spr.), Sędzia WSA Czesława Nowak-Kolczyńska, Protokolant Asystent sędziego Żywilla Król, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 października 2007 r. sprawy ze skargi M. B. na bezczynność Starosty Powiatu [...] [...] p o s t a n a w i a odrzucić skargę. W dniu 21 listopada 2006 roku S. B. i M. B. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na bezczynność Starosty Powiatu [...] – [...]. W skardze S. B. i M. B. powołując się na pismo Starosty Powiatu [...] – [...] z dnia 25 listopada 2005 roku oraz decyzję Burmistrza Miasta T. z dnia [...] zarzucili organom administracji bezczynność polegającą na niepodejmowaniu czynności egzekucyjnych wobec Z. W., właściciela działki o nr ew. 188/3 przy ul. A w T., którego działania związane z wydobywaniem żwiru uniemożliwiają skarżącym korzystanie z ich nieruchomości. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podnosząc, iż intencją skarżących jest doprowadzenie do wykonania decyzji wydanej przez Burmistrza T., do wykonania której Starosta Powiatu [...] – [...] nie jest kompetentny. Postanowieniem z dnia 22 lutego 2007 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odrzucił skargę S. B.. M. B. został wezwany do usunięcia braków formalnych skargi poprzez wskazanie przedmiotu zaskarżenia oraz złożenie dowodu na wyczerpanie trybu z art. 37 § 1 kpa. W odpowiedzi, pismem z dnia 7 maja 2007 roku skarżący wyjaśnił, iż przedmiotem zaskarżenia jest niewykonanie własnych decyzji przez Urząd Miasta i Gminy w T. oraz Starostwo Powiatowe [...] – [...]. Do pisma skarżący załączył szereg pism kierowanych do różnych organów. W dniu 16 października 2007 roku na rozprawie, skarżący poparł wniesioną skargę oraz podniósł, iż skarga dotyczy także bezczynności Burmistrza Miasta T. Ponadto M. B. oświadczył, iż właścicielką działki przy ul. B w T. o nr ew. nr 185/2 jest jego córka, która upoważniła go ustnie do prowadzenia niniejszej sprawy. Z kolei pełnomocnik organu wniósł o oddalenie skargi. Postanowieniem z dnia 16 października 2007 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyłączył do odrębnego rozpoznania skargę M. B. na bezczynność Burmistrza Miasta T.. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Zgodnie z treścią przepisu art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – powoływanej dalej jako p.p.s.a. - skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie – art. 52 § 2 w/w ustawy. Powyższe oznacza, iż warunkiem przesądzającym o skutecznym złożeniu skargi do Sądu jest wyczerpanie wszystkich możliwych, służących stronie środków zaskarżenia. Bezczynność organu administracji jest w określonych przypadkach objęta kontrolą sądu administracyjnego. Stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 cyt. ustawy, kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1 - 4. Zatem kontrolą sądu administracyjnego objęta jest bezczynność organów w sprawach, w których organ powinien orzec w drodze decyzji administracyjnej (pkt 1 przywołanego przepisu) jak również w sprawach, w których jest zobowiązany do podjęcia innego (niż określone w pkt 1 - 3) aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczącego uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. W przypadku bezczynności organu w sprawie, w której organ pomimo obowiązku nie wydał w określonym terminie decyzji administracyjnej stronie służy, zgodnie z art. 37 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego zażalenie do organu wyższego stopnia. Dopiero po wyczerpaniu tego środka zaskarżenia stronie przysługuje skarga do sądu administracyjnego. W sytuacji gdy bezczynność organu ma miejsce w sprawach, w których organ winien wydać inny akt bądź dopełnić określonej czynności skarga do sądu administracyjnego jest dopuszczalna pod warunkiem wyczerpania trybu przewidzianego w art. 52 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, tj. wezwania na piśmie organu do usunięcia naruszenia prawa. W rozpoznawanej sprawie skarżący w myśl przywołanego powyżej art. 37 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego powinien przed skierowaniem sprawy do sądu administracyjnego wnieść zażalenie do organu administracji wyższego stopnia. Pomimo wezwania Sądu, skarżący nie wykazał, iż przed złożeniem skargi na bezczynność Starosty Powiatu [...] – [...], wniósł zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł.. Wniesienie zażalenia w trybie art. 37 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego stanowi warunek formalny wystąpienia przez osobę zainteresowaną ze skargą do sądu administracyjnego. Niezłożenie takiego zażalenia stanowi brak formalny skargi, skutkujący jej odrzuceniem (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 października 1997 roku sygn. akt IV SAB 31/97, Orzecznictwo Sądów Polskich 1998/10, poz. 185). Na marginesie należy także wskazać, iż M. B. nie posiadał legitymacji skargowej w niniejszym postępowaniu. Z akt sprawy oraz z oświadczenia złożonego przez skarżącego w dniu 16 października 2007 roku na rozprawie w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Łodzi wynika, iż nie jest on właścicielem, ani też nie dysponuje żadnym innym tytułem prawnym do nieruchomości przy ul. B w T., co w myśl art. 50 p.p.s.a. jednoznacznie wyklucza go z kręgu podmiotów uprawnionych do wniesienia skargi. Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w postanowieniu.