II SAB/Łd 59/06

Dnia 20 lutego 2007 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski po rozpoznaniu w dniu 20 lutego 2007 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi H. S. i E. L. na bezczynność Wojewody [...] w przedmiocie odszkodowania za grunt przejęty pod ulicę p o s t a n a w i a : odrzucić skargę. W dniu 21 listopada 2006 roku skarżący – H. S. i E. L. wnieśli do sądu administracyjnego za pośrednictwem organu administracji publicznej skargę na bezczynność, "opieszałość" Wojewody [...] w przedmiocie odszkodowania za część nieruchomości położonej w T. przy ul. A., w obrębie [...] o powierzchni 1814 m 2 zajętej pod drogę publiczną. Wezwaniami, doręczonymi za zwrotnym potwierdzeniem odbioru w dniu 3 stycznia 2007 roku - E. L. i w dniu 2 stycznia 2007 roku – H. S., Sąd zobowiązał skarżących do usunięcia braków formalnych skargi, w terminie siedmiu dni, pod rygorem odrzucenia skargi przez nadesłanie dowodów potwierdzających złożenie przed wniesieniem do sądu administracyjnego zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie do organu administracji publicznej wyższego stopnia, zgodnie z art. 37 § 1 k.p.a. Pomimo wezwań do usunięcia braków formalnych skargi, w piśmie procesowym z dnia 8 stycznia 2007 roku zatytułowanym "aneks do pisma procesowego z dnia 22 listopada 2006 roku", skarżący nie uzupełnili powyższych braków poprzez wykazanie wyczerpania trybu, o którym mowa w art. 37 § 1 k.p.a. Odnieśli się na natomiast merytorycznie do będącej przedmiotem sporu kwestii odszkodowania za grunt przejęty pod drogę publiczną. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Na wstępie podnieść należy, iż merytoryczne rozpoznanie skargi zawsze poprzedza kontrola dopuszczalności środka zaskarżenia. Wśród okoliczności czyniących skargę niedopuszczalną, ustawa z dnia z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) wymienia niewyczerpanie przez wnoszącego skargę środków zaskarżenia w postępowaniu administracyjnym. Uzależnienie dopuszczalności skargi od wcześniejszego wykorzystania przysługujących stronie środków zaskarżenia związane jest z zakresem działania sądów administracyjnych, które sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie (art. 3 § 1 i 2 powołanej ustawy). W tym kontekście należy zatem wskazać, że zgodnie z treścią art. 52 § 1 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 powołanej ustawy). W rozpoznawanej sprawie przedmiotem kontroli Sądu jest skarga na bezczynność, "opieszałość" Wojewody [...] w przedmiocie odszkodowania za część nieruchomości położonej w T. przy ul. A., w obrębie [...] o powierzchni 1814 m 2 zajętej pod drogę publiczną. Stosownie natomiast do treści art. 3 § 2 pkt 8 powołanej ustawy zakres przedmiotowy skargi na bezczynność wyznaczają postanowienia art. 3 § 2 pkt 1 – 4 ustawy, w myśl których skarga na bezczynność jest dopuszczalna tylko w takich granicach, w jakich służy skarga do sądu administracyjnego na decyzję, postanowienia oraz akty i czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące przyznania, stwierdzenia lub uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. W przypadku wniesienia skargi na bezczynność organu przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak w sytuacji gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie. Dotyczy to zatem sytuacji gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub gdy organ wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale – mimo istnienia ustawowego obowiązku – nie zakończył postępowania w terminie wydaniem decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności. Wskazać jednak należy, że skarga na bezczynność organu może być wniesiona dopiero po upływie terminu przewidzianego do załatwienia sprawy. Terminy załatwiania spraw w postępowaniu jurysdykcyjnym określają przepisy art. 35 k.p.a i dopiero przekroczenie tych terminów, ewentualnie terminów szczególnych lub przedłużonych w związku z postanowieniami organu w trybie art. 36 k.p.a oznacza stan bezczynności zaskarżalnej do sądu administracyjnego po uprzednim wyczerpaniu trybu, o którym mowa w art. 37 k.p.a. Zgodnie natomiast z treścią art. 37 § 1 k.p.a na nie załatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 lub ustalonym w myśl art. 36 stronie służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia. W niniejszej sprawie skarżący pomimo wezwania Sądu do przedstawienia dowodów potwierdzających wyczerpanie środków zaskarżenia, które przysługiwały w postępowaniu administracyjnym nie wykazali, że przed wniesieniem do sądu administracyjnego skargi na niezałatwienie sprawy w terminie złożyli zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia. W tym stanie rzeczy, wobec nie wyczerpania trybu środków zaskarżenia, o którym mowa w art. 37 § 1 k.p.a., Sąd stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 6 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, uprawniony był orzec jak w sentencji postanowienia.