II SAB/Łd 59/24
PostanowienieWSA w Łodzi2024-06-26
Skład orzekający: Agnieszka Grosińska-Grzymkowska, Jarosław Czerw, Tomasz Porczyński
Analiza orzeczenia
Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.
Zagadnienie prawne
Czy skarga na bezczynność organu administracji publicznej jest dopuszczalna, jeśli organ załatwił sprawę (udzielił odpowiedzi na wniosek) przed wniesieniem skargi, nawet jeśli nastąpiło to po upływie ustawowego terminu?Ratio decidendi
Skarga na bezczynność organu administracji publicznej podlega odrzuceniu, jeśli organ załatwił sprawę (udzielił odpowiedzi na wniosek) przed wniesieniem skargi, nawet jeśli nastąpiło to po upływie ustawowego terminu. W takiej sytuacji organ nie pozostaje w bezczynności na dzień wniesienia skargi, co stanowi inną przyczynę niedopuszczalności skargi w rozumieniu art. 58 § 1 pkt 6 PPSA.Stan faktyczny
Skarżący złożył skargę na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Zgierzu w sprawie wniosku o przeprowadzenie kontroli pod kątem samowoli budowlanej oraz w sprawie przekazania ponaglenia do organu wyższego stopnia. Organ administracji wniósł o oddalenie skargi, wskazując na terminowe przekazanie ponaglenia i udzielenie odpowiedzi na wniosek. Sąd uznał, że organ udzielił odpowiedzi na wniosek przed wniesieniem skargi, co czyni skargę niedopuszczalną.Rozstrzygnięcie
Odrzucono skargę i zasądzono zwrot wpisu sądowego.Pełny tekst orzeczenia
Dnia 26 czerwca 2024 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Grosińska-Grzymkowska Sędziowie Sędzia WSA Jarosław Czerw Asesor WSA Tomasz Porczyński (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 26 czerwca 2024 roku sprawy ze skargi M.W. na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Zgierzu w sprawie wniosku o przeprowadzenie kontroli 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić z funduszu Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na rzecz M. W. kwotę 100 (sto) złotych, uiszczoną tytułem wpisu sądowego od skargi, zaksięgowaną w dniu 6 maja 2024 roku, pod poz. [...].
W dniu 26 marca 2024 r. M. W. wniósł do Wojewódzkiego
Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Zgierzu w sprawie przekazania wniesionego ponaglenia z dnia 4 stycznia 2024 r. do Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Łodzi oraz w sprawie wniosku z dnia 31 sierpnia 2023 r. dotyczącego przeprowadzenia kontroli na terenie działki o nr ew. [...] w miejscowości D., gm. S.. Skarżący wnosił o wymierzenie organowi grzywny oraz o zasądzenie na jego rzecz, od pozostającego w bezczynności organu kwoty 2.000 zł, gdyż działanie organu spowodowało utratę zaufania skarżącego do organów administracji państwowej.
Z treści wniesionej skargi wynika, iż przywołanym pismem z dnia 31 sierpnia
2023 r. skarżący wystąpił do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Zgierzu z wnioskiem o przeprowadzenie kontroli pod kątem ewentualnej samowoli budowlanej – budowy budynku gospodarczego, realizowanej na wskazanej działce o nr ew. [...]. Z uwagi na brak działań organu, pismem datowanym na dzień 4 stycznia 2024 r. (złożonym w siedzibie organu w dniu 5 stycznia 2024 r.) skarżący wniósł za pośrednictwem Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Zgierzu ponaglenie, kierowane do Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Skarżący podkreślił, iż pomimo upływów ustawowych terminów nie został powiadomiony o fakcie przekazania jego ponaglenia do organu wyższego stopnia.
W odpowiedzi na skargę Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Zgierzu wnosił o jej oddalenie jako bezzasadnej. Organ wskazywał, iż wniesione przez skarżącego ponaglenie zostało przekazane w terminach prawem przepisanych, a odpowiedź na żądanie zawarte we wniosku z dnia 31 sierpnia 2023 r. udzielona została stronie przy piśmie z dnia 27 lutego 2024 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:
Skarga podlega odrzuceniu.
W pierwszej kolejności wyjaśnić należy, że niniejsza sprawa rozpoznana została w trybie uproszonym na posiedzeniu niejawnym, na podstawie art. 119 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2024 r. poz. 935) – dalej: p.p.s.a., zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów (art. 120 p.p.s.a.).
Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2022 r. poz. 2492) w związku z art. 3 § 1 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Przy czym jak wynika z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a.
Zgodnie z art. 149 § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 1a). Ponadto w myśl § 2 przywołanego przepisu sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6.
W rozpoznawanej sprawie jak już wcześniej wskazano M. W. przedmiotem skargi uczynił bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Zgierzu w sprawie przekazania wniesionego ponaglenia z dnia 4 stycznia 2024 r. do Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Łodzi oraz w sprawie wniosku z dnia 31 sierpnia 2023 r. dotyczącego przeprowadzenia kontroli na terenie działki o nr ew. [...] w miejscowości D., gm. S..
Mając na uwadze treść wniesionej skargi Sąd uznał, iż wniesiona skarga dotyczy bezczynności Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Zgierzu w sprawie nierozpoznania wniosku skarżącego z dnia 31 sierpnia 2023 r. o przeprowadzenie kontroli pod kątem ewentualnej samowoli budowlanej – budowy budynku gospodarczego, realizowanej na wskazanej działce o nr ew. [...].
Dokonując oceny zasadności skargi w tak ustalonym zakresie wskazać należy, iż z przesłanych wraz ze skargą akt administracyjnych bezspornie wynika, że wskazany wyżej wniosek strony nie został załatwiony w przewidzianym prawem terminie. Potwierdza to załączone do akt postanowienie Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 17 stycznia 2024 r. orzekające o: stwierdzeniu bezczynności Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Zgierzu w sprawie przeprowadzenia kontroli na działce ew. nr [...] (pkt 1); wyznaczeniu terminu załatwienia sprawy do dnia 29 lutego 2024 r. (pkt 2); stwierdzeniu, iż niezałatwienie sprawy w terminie nie miało miejsca z rażącym naruszeniem prawa (pkt 3); zarządzeniu wyjaśnienia przyczyn i ustaleniu osób winnych niezałatwienia sprawy w ustawowym terminie oraz podjęciu środków zapobiegawczych na przyszłość (pkt 4). Przywołane postanowienie podjęte zostało wskutek rozpatrzenia ponaglenia skarżącego z dnia 4 stycznia 2024 r., które to ponaglenie, wbrew stanowisku zostało przekazane do organu wyższego stopnia, w przewidzianym prawem terminie, określonym w art. 37 § 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz.U. z 2024 r. poz. 572) – dalej: k.p.a.
Z akt sprawy wynika również, iż pismem z dnia 27 lutego 2024 r. stanowiącym odpowiedź na wniosek strony z dnia 31 sierpnia 2023 r. skarżący został poinformowany, iż realizacja budynku gospodarczego na działce o nr ew. [...] w miejscowości D., gm. S. prowadzona jest w oparciu o uzyskane przez inwestora pozwolenie na budowę, a rozpoczęcie robót nastąpiło po uprzednim powiadomieniu o zamiarze ich rozpoczęcia. Przeprowadzona kontrola wykazała nadto, iż realizacja inwestycji następuje bez istotnych odstępstw od zatwierdzonego projektu budowlanego. Wobec powyższego organ wskazał, iż brak jest podstaw do wszczęcia, w oparciu o zawiadomienie strony z dnia 31 sierpnia 2023 r., postępowania administracyjnego na podstawie art. 50 i art. 51 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane.
Wobec powyższego uznać należy, iż przed wniesieniem skargi, co jak już wcześniej wskazano miało miejsce w dniu 26 marca 2024 r., skarżący został powiadomiony o braku podstaw do wszczęcia przez organy nadzoru budowlanego postępowania administracyjnego w sprawie określonej w złożonym przez stronę wniosku z dnia 31 sierpnia 2023 r., co uznać należy za dopuszczalną prawem formę załatwienia wniesionego przez stronę żądania.
Powyższe ustalenie obliguje Sąd do odrzucenia przedmiotowej skargi, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., który stanowi, iż sąd odrzuca skargę z innych przyczyn niedopuszczalną.
Za zasadnością powyższego stwierdzenia przemawia treść uchwały 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 22 czerwca 2020r., sygn. akt II OPS 5/19 (www.orzeczenia.nsa.gov.pl), zgodnie z którą "wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania poprzez wydanie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi".
Podkreślić w tym miejscu należy, iż zgodnie z art. 269 § 1 p.p.s.a. jeżeli jakikolwiek skład sądu administracyjnego rozpoznający sprawę nie podziela stanowiska zajętego w uchwale składu siedmiu sędziów, całej Izby albo w uchwale pełnego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego, przedstawia powstałe zagadnienie prawne do rozstrzygnięcia odpowiedniemu składowi. Przepis art. 187 § 1 i 2 stosuje się odpowiednio. Powołany przepis art. 269 p.p.s.a. wprowadza zasadę tzw. mocy ogólnie wiążącej poodejmowanych uchwał (zarówno abstrakcyjnych, jak i konkretnych), której istota sprowadza się do tego, że stanowisko zajęte w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego wiąże pośrednio wszystkie składy orzekające sądów administracyjnych. Dopóki więc nie nastąpi zmiana tego stanowiska, dopóty sądy administracyjne powinny je respektować (por. wyroki NSA z 19 marca 2024 r., I OSK 438/23; z 9 stycznia 2024 r., I OSK 2428/22; www.orzeczenia.nsa.gov.pl).
Wskazać również należy, iż powyższa uchwała pozostaje wiążąca również dla sądu rozpoznającego skargę na bezczynność w sprawach, których rozpatrzenie nie wymaga wydania decyzji administracyjnej, a jedynie, tak jak ma to miejsce w rozpoznawanej sprawie, udzielenia informacji o braku podstaw do wszczęcia postępowania administracyjnego. Bowiem jak podkreślano w uzasadnieniu uchwały z 22 czerwca 2020 r., zasadniczym celem wniesienia skargi na bezczynność organu jest doprowadzenie do usunięcia stanu bezczynności, a więc jak w rozpoznawanej sprawie rozpatrzenia wniosku skarżącego w prawem przewidzianej formie. Skarga na bezczynność skierowana jest przeciwko wadliwemu procedowaniu organu, w wyniku którego konkretna i indywidualna sprawa administracyjna nie jest załatwiona. Czyni to koniecznym dokonanie przez sąd administracyjny oceny czy organ pozostaje w bezczynności na dzień wniesienia skargi. W ocenie NSA zwrot mówiący o przeszkodzie w merytorycznym rozpoznaniu skargi, którym posłużono się w analizowanej uchwale, należy rozumieć, jako inną przyczynę niedopuszczalności skargi w rozumieniu art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Z kolei jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 7 grudnia 2021 r., III OSK 7055/21 "stan bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania przestaje w sensie prawnym istnieć wówczas, gdy organ administracji załatwi sprawę (zakończy postępowanie) we właściwej formie, chociażby nawet uczynił to po wymaganym terminie (www.orzeczenia.nsa.gov.pl).
Reasumując Sąd stwierdza, że wobec rozpatrzenia wniosku skarżącego z dnia 31 sierpnia 2023 r., co prawda znacznie po upływie przewidzianego prawem terminu, jednakże przed wniesieniem niniejszej skargi, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Zgierzu, na dzień wniesienia skargi, nie pozostawał w bezczynności.
Z tych względów Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. odrzucił skargę (pkt 1 postanowienia). O zwrocie uiszczonego wpisu sądowego od skargi Sąd orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. (pkt 2 postanowienia).
P.K.
Źródło: Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl), pozyskano 13.09.2026. · Źródło