II SAB/Łd 6/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA: Ewa Markiewicz (spr.), Sędziowie : WSA: Barbara Rymaszewska, p.o. Sędziego WSA: Renata Kubot-Szustowska, Protokolant asystent sędziego Dominika Janicka, po rozpoznaniu w dniu 26 października 2004 r. na rozprawie przy udziale - sprawy ze skargi B.S. na bezczynność Wójta Gminy G. w przedmiocie ochrony przed skutkami działalności zakładu stolarskiego postanawia: odrzucić skargę. B.S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, skargę na bezczynność Wójta Gminy G. Skarżący wyjaśnił, że posiada dom w miejscowości Ż (nr posesji 22), Gmina G., a jego sąsiad, A.W. (zam. Ż 21) od marca ub.roku po zarejestrowaniu działalności gospodarczej (firma A) prowadzi produkcję tartaczną w bezpośrednim jego sąsiedztwie (ok. 25 metrów od granicy jego posesji). W procesie produkcji usiłował wykorzystywać będący w trakcie budowy budynek gospodarczy (ok. 30 metrów od granicy jego posesji). W maju ub. roku na jego interwencję, Powiatowy Inspektorat Sanitarny w W., zarządził badanie pomiarów natężenia hałasu maszyn, będących w wyżej wymienionym budynku. Mierzono poziom hałasu maszyn usytuowanych w miejscu, w którym zgodnie z obowiązującym prawem produkcja nie mogła się odbywać i była nielegalna. Stwierdzono poziom hałasu w granicach 41-45 db. W związku z tym, że produkcja w/wym. budynku gospodarczego była nielegalna - na interwencję skarżącego, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w W. w lipcu ub. r., nakazał opróżnić budynek z pracujących maszyn. Wystawiono je na zewnątrz, jedna z maszyn ustawiona została w odległości ok. 25 m. od granicy jego posesji. W związku z tym, że pracuje ona na zewnątrz, natężenie hałasu jest jeszcze większe i na pewno przekracza poziom 50 db. (pracują często jednocześnie dwie maszyny). Do tego dochodzą wszelkie inne niedogodności związane z produkcją. Skarżący wskazał, że produkcja do października ub. roku była nielegalna, gdyż odbywała się na terenie rolniczym. Od 1.11.2003 r. weszła w życie uchwała nr [...] Rady Gminy w G., która przekształcała sąsiedni teren na "teren usług rzemieślniczych nieuciążliwych". Trudno jest nazwać przecinanie przywiezionych z lasu bali o średnicy 0,5 - l m działalnością rzemieślniczą "nieuciążliwą". Pan W. opisaną powyżej działalnością gospodarczą narusza następujące przepisy prawa: Art. 9 ustawy z dnia 19 listopada 1999 r. "Prawo o działalności gospodarczej" (Dz.U. Nr 101, poz 1178, z późn.zm.), Art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. "Prawo budowlane" (Dz.U. Nr 106 z 2000 r., poz 1126, z późn.zm.), rozporządzenie Ministra Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 13 maja 1998 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku, uchwałę Radu Gminy G. nr [...]. O powyższym stanie rzeczy skarżący informował Wójta Gminy G. od listopada ub. roku czterema pismami (zał. 2, 4 - 6), sugerując by Urząd Gminy spowodował przesunięcie prowadzonej produkcji ok. 100 m od granicy jego parceli, do czasu, aż pan W. nie wybuduje odpowiednich pomieszczeń, przeznaczonych do produkcji. Na pierwsze pismo z dnia 3.11.2003 r. otrzymał odpowiedź, że stojąca najbliżej jego posesji maszyna, zostanie niebawem wprowadzona do budowanego budynku gospodarczego. Skarżący uważa, że jest to niezgodne z obowiązującym prawem. Na pozostałe trzy pisma nie udzielono mu odpowiedzi, (ostatnie z dnia 5.04.2004 r.). Skarżący wyjaśnił, że "aktualnie pan W. od kwietnia br. zwozi drewno na sąsiadujący ze mną plac". Wszystko wskazuje na to, że produkcja w dalszym ciągu odbywać się będzie w dotychczasowym miejscu. W piśmie procesowym z dnia 12 maja 2004 roku, skarżący podtrzymał zarzuty, podnoszone w skardze i wskazał na działania pracowników Urzędu Gminy po wniesieniu skargi do Sądu administracyjnego. W piśmie procesowym z dnia 30 września 2004 roku, skarżący wskazał na treść art. 144 Kodeksu cywilnego i wynikające z tego przepisu obowiązki właściciela nieruchomości. W odpowiedzi na skargę, Wójt Gminy G. wniósł o jej oddalenie. Zdaniem tego organu, z treści skargi wynika, że skarżący B.S. pozostaje ze swym sąsiadem A.W. w konflikcie, rozwiązanie którego nie jest możliwe bez dobrej woli obu stron. Miejscowość Ż jest małą wsią rolniczą, posadowioną na słabych bonitacyjnie glebach klasy V i VI, położoną z dala od ważniejszych dróg i jakichkolwiek ośrodków przemysłowych. Skala bezrobocia znacznie wykracza poza średnią powiatową, przy czym występuje tu bezrobocie ukryte, bowiem część mieszkańców gospodarujących na małych, słabych gospodarstwach nie rejestruje się w Powiatowym Urzędzie Pracy w W. Dla wielu z nich, praca w zakładzie stolarskim na miejscu, to szansa na normalne życie. Uwzględniając potrzeby mieszkańców, samorząd gminy ujął w planie zagospodarowania przestrzennego na terenie gospodarstwa A.W. prowadzenie rzemiosła nieuciążliwego. Uciążliwości związane z prowadzoną działalnością gospodarczą nie będą występowały, jeżeli A.W. będzie przestrzegał zasad określonych w planie zagospodarowania przestrzennego i projekcie budowlanym, tym bardziej, że przeprowadzone do tej pory badania natężenia hałasu nie potwierdzają zasadności skargi B.S., czego dowodzą: protokół kontroli sanitarnej PPIS w W. z dn. 02.06.2003 r. oraz wyniki pomiaru natężenia hałasu przeprowadzona przez PPIS w W. z dn. 09.05.2003 r., jak również protokół Woj. Inst. Ochrony Środowiska w Ł. z dn. 05.04.2004 r. Spełnienie oczekiwania, aby Urząd Gminy spowodował przesunięcie prowadzonej przez A.W. produkcji ok. 100 m od granicy posesji B.S., nie znajduje uzasadnienia, bowiem skarżący winien wykazać badaniami, że poziom hałasu przekracza dopuszczalne normy. Stąd też samorząd gminy w tej sprawie nie może być stroną. Pomimo tego, w dniu 05.05.2004 r. pracownicy Urzędu Gminy przeprowadzili wizję lokalną w miejscu zamieszkania stron, jednak z uwagi na stopień nasilenia konfliktu sąsiedzkiego nie mogli doprowadzić do zawarcia jakiejkolwiek ugody. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do unormowania zawartego w art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270; zwanej dalej "ppsa") kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne, obejmuje także orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów, w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 ppsa. Z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności. Skarga na bezczynność może być wniesiona dopiero po upływie terminu przewidzianego do załatwienia sprawy, który określa unormowanie przewidziane w art. 35 kpa. O każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie, określonym w art. 35 kpa, organ administracji obowiązany jest zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy (art. 36 § l kpa). Stosownie do regulacji wynikającej z art. 52 § 1 ppsa, skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 ppsa). Zgodnie z art. 37 § l kpa, na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 lub ustalonym w myśl art. 36 stronie służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia. Z treści wyżej przytoczonych przepisów wynika, że skarga na bezczynność może być wniesiona dopiero po upływie terminu przewidzianego do załatwienia sprawy. Terminy załatwiania spraw w postępowaniu administracyjnym, określają przepisy art. 35 i art. 36 kpa. Przekroczenie tych terminów, oznacza stan bezczynności zaskarżalnej do Sądu administracyjnego. Przed wniesieniem skargi, strona skarżąca obowiązana jest wyczerpać środek prawny przewidziany w art. 37 kpa, to jest wnieść zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia na niezałatwienie sprawy w terminie. W sprawie niniejszej skarżący nie wykazał, że przed wniesieniem skargi do Sądu administracyjnego, wyczerpał środek prawny, przewidziany w art. 37 kpa przez wniesienie zażalenia do organu administracji publicznej wyższego stopnia na niezałatwienie sprawy w terminie. Skutkuje to na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ppsa odrzuceniem skargi.