II SAB/Łd 64/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Barbara Rymaszewska po rozpoznaniu w dniu 29 maja 2012r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. K. na bezczynność Burmistrza Gminy i Miasta W. w przedmiocie nienależytego wykonywania obowiązków służbowych przez pracowników Miejsko – Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w W. postanawia odrzucić skargę. Z. K. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na bezczynność Burmistrza Gminy i Miasta W. w sprawie nienależytego wykonywania obowiązków służbowych przez pracowników Miejsko – Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w W. polegające m.in. na niepoinformowaniu jej o obowiązujących przepisach. W odpowiedzi na skargę Burmistrz Gminy i Miasta W. wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu Burmistrz Gminy i Miasta W. wyjaśnił, że córka skarżącej M. F. złożyła wniosek o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego w dniu 24 listopada 2011r. Do wniosku tego załączyła niezbędne dokumenty. Na podstawie decyzji z dnia [...] otrzymuje świadczenie pielęgnacyjne w wysokości 520 zł od dnia 1 listopada 2011r. bezterminowo. W okresie od 1 listopada do 31 grudnia 2011r. do świadczenia pielęgnacyjnego została jej przyznana pomoc finansowa dla osób pobierających świadczenie pielęgnacyjne w kwocie 100 zł miesięcznie. M. F. nie kwestionuje zasadności ani wysokości tego świadczenia, a tylko ona jest stroną w tej sprawie i do niej należy decyzja w zakresie przyznanego świadczenia. Z. K. kierowała już skargi do Burmistrza Gminy i Miasta W. oraz Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. Skargi dotyczyły bezczynności pracowników Miejsko – Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w W. i z tego względu zostały przekazane do rozpatrzenia Kierownikowi Miejsko – Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w W., który uznał skargi za niezasadne (pismo z dnia 27 lutego 2012r.). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Postępowanie przed sądami administracyjnymi normuje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. – Dz.U. z 2012r., poz. 270), powoływana dalej jako p.p.s.a., o czym stanowi jej art. 1 Przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania skargi sąd administracyjny bada w pierwszej kolejności jej dopuszczalność. Jednym z warunków dopuszczalności skargi jest pozostawanie sprawy, której ona dotyczy w kognicji sądu administracyjnego. Stosownie bowiem do treści art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego – skarga podlega odrzuceniu. Zakres właściwości rzeczowej sądów administracyjnych wyznacza katalog skarg na określone w art. 3 § 2 p.p.s.a. działania organów administracji publicznej lub ich bezczynność. Katalog ten rozszerzają przepisy ustaw szczególnych, które przewidują kontrolę tego sądu w sprawach nieprzewidzianych w art. 3 § 2 p.p.s.a., o czym stanowi art. 3 § 3 p.p.s.a. Zgodnie z art. 3 § 2 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1 – 3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 – 4a. Przy czym z przytoczonego wyżej art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. wynika, że z bezczynnością organu administracji publicznej podlegającą kontroli sądu mamy do czynienia jedynie wówczas, gdy w określonym przepisami terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale – mimo istnienia ustawowego obowiązku – nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu albo nie podjął stosownej czynności. Wniesiona skarga dotyczy tymczasem bezczynności Burmistrza Gminy i Miasta W. w zakresie nienależytego wykonywania obowiązków służbowych przez pracowników Miejsko – Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w W. Zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników, naruszenie praworządności lub słusznych interesów obywateli, a także przewlekłe lub biurokratyczne załatwianie spraw może być przedmiotem skargi, o jakiej stanowi art. 227 k.p.a., rozpatrywanej w trybie skargowym uregulowanym w dziale VIII k.p.a. Skarga ta nie jest tożsama ze skargą, o której stanowi art. 3 § 2 p.p.s.a. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym ugruntowany jest pogląd, że skarga ta stanowi odformalizowany środek obrony i ochrony różnych interesów jednostki, których naruszenie nie daje podstaw do żądania wszczęcia postępowania administracyjnego. Skargi takie są załatwiane w samodzielnym, jednoinstancyjnym postępowaniu uproszczonym, kończącym się czynnością materialno – techniczną (zawiadomieniem o sposobie załatwienia sprawy będącej przedmiotem skargi). W postępowaniu tym nie rozstrzyga się konkretnej sprawy administracyjnej, nie jest wydawany akt administracyjny, ani dokonywana czynność z zakresu administracji publicznej dotycząca uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Zainteresowanemu podmiotowi nie przysługuje prawo do zaskarżenia niesatysfakcjonującej odpowiedzi, jak również bezczynności organu w jej udzieleniu. Jak zaś już wyżej wskazano sąd administracyjny kontroluje działalność administracji publicznej w zakresie określonym w p.p.s.a., a ta forma działalności administracji (skargi powszechne w rozumieniu Działu VIII k.p.a.) nie została wymieniona w art. 3 § 2 p.p.s.a. (por. np. postanowienia NSA: z dnia 9 grudnia 1999r., sygn. akt III SAB 7/99 – ONSA 2001/1/27; z dnia 12 kwietnia 2001r., sygn. akt I SA 2668/00, Lex nr 54426; z dnia 23 lipca 2001r., sygn. akt II SAB 213/00, Lex nr 54555;– dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem: orzeczenia.nsa.gov.pl). Również żadne ustawy szczególne nie przewidują dopuszczalności zaskarżenia działań realizowanych w ramach tego postępowania oraz ich braku. Ocena prawidłowości prowadzenia postępowania skargowego w trybie przepisów działu VIII k.p.a. nie podlega zatem kontroli sądów administracyjnych. W konsekwencji w zakresie właściwości sądów administracyjnych nie pozostaje również sposób załatwienia skargi powszechnej przez uprawniony organ (art. 237 § 1 i 3 k.p.a.) niezależnie od formy, jaka zostanie temu nadana, jak również jego bezczynność. Wobec powyższego należało uznać, że wniesiona w niniejszej sprawie skarga dotyczy sprawy nieobjętej właściwością sądu administracyjnego i z tej przyczyny podlega odrzuceniu na mocy art. 58 § 1 pkt 1 § 3 p.p.s.a. A.D.