II SAB/Łd 66/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Barbara Rymaszewska po rozpoznaniu w dniu 12 czerwca 2012r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. P. na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. w przedmiocie rozstrzygnięcia sprawy dotyczącej samowolnie wzniesionego budynku gospodarczego postanawia: 1. umorzyć postępowanie sądowoadministracyjne; 2. zasądzić od Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. na rzecz skarżącego J. P. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. A.D. W dniu 9 marca 2012r. J. P. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. w sprawie samowolnie wzniesionego budynku gospodarczego na terenie działki nr ewid. [...] w P. W odpowiedzi na skargę Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w P. wyjaśnił, że na żądanie skarżącego w dniu 16 lutego 2010r. wszczął postępowanie. Na skutek zażalenia skarżącego, [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. postanowieniem z dnia [...] wyznaczył Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w P. dodatkowy termin do załatwienia sprawy do dnia 9 marca 2012r. Organ administracji podniósł także, iż uwzględnił skargę i w dniu [...] wydał decyzję nakazująca J. P. rozbiórkę budynku gospodarczego o wymiarach 8,00 m x 6,00 m wykonanego bez wymaganego przepisami prawa budowlanego pozwolenia na budowę. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W rozpatrywanej sprawie przedmiotem skargi jest bezczynność organu nadzoru budowlanego w sprawie samowolnie wzniesionego budynku gospodarczego. Ze skargi oraz akt sprawy wynika, że skarżący domagał się wydania decyzji o nakazie jego rozbiórki. Z tego względu przede wszystkim zauważyć trzeba, że do wszczęcia postępowania sądowoadministracyjnego na skutek wniesienia skargi dochodzi z dniem doręczenia skargi organowi, którego działania lub bezczynności skarga dotyczy, o czym stanowi art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. – Dz.U. z 2012r., poz. 270), zwanej dalej p.p.s.a. Z tym momentem organ administracji staje się stroną tego postępowania i ma obowiązek udzielenia odpowiedzi na skargę oraz przesłania do sądu skargi i akt sprawy (art. 54 § 2 p.p.s.a.). W myśl 54 § 3 p.p.s.a. organ, którego działanie lub bezczynność zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy. Przepis ten przewiduje instytucję tzw. autokontroli, w ramach której organ administracji publicznej jest uprawniony do weryfikacji zaskarżonego działania, bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jedyny warunek, jaki musi być spełniony, to uwzględnienie skargi w całości. W literaturze prawniczej podkreśla się przy tym, że uwzględnienie skargi w całości oznacza uznanie za uzasadnione zarówno zarzutów oraz wniosków skargi, jak i wskazanej w niej podstawy prawnej (A. Kabat: Skarga do sądu administracyjnego na decyzje Komisji Nadzoru Bankowego /zagadnienia wybrane/, Prawo Bankowe 2004, nr 12, s. 33 i nast.). Uwzględnienie skargi przez organ na podstawie art. 54 § 3 p.p.s.a. odnosi się do skargi na akty lub czynności, ale także do skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 – 4a p.p.s.a. Skoro uwzględnienie przez organ skargi na bezczynność może nastąpić tylko w trybie autokontroli (uregulowanym w art. 54 § 3), to uwzględnienie skargi w całości w takiej sprawie oznacza wydanie żądanego przez stronę aktu lub dokonanie żądanej czynności. Wydając akt lub dokonując czynności z zakresu administracji publicznej po wniesieniu skargi do sądu, organ administracji przyznaje, że pozostawał w bezczynności. W myśl art. 149 § 1 zd. 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 – 4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Wydanie przez organ decyzji lub innego aktu wyłącza możliwość uwzględnienia skargi przez sąd nawet wówczas, gdy ta decyzja lub akt wydane zostały z naruszeniem terminu przewidzianego do ich wydania (vide: wyrok NSA z dnia 16 marca 2000r., sygn. akt I SAB 201/99 – niepubl.). W uchwale z dnia 26 listopada 2008r., sygn. akt I OPS 6/08 (ONSAiWSA 2009/4/63) Naczelny Sąd Administracyjny za oczywiste uznał, że jeżeli do dnia orzekania przez sąd organ administracji publicznej, którego dotyczyła skarga na bezczynność, wyda akt lub podejmie czynność, których domagała się strona, to - mimo pozostawania w zwłoce – przestaje on tkwić w bezczynności. Postępowanie sądowoadministracyjne w sprawie jego bezczynności zatem staje się bezprzedmiotowe również z tego powodu i dlatego podlega umorzeniu na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. W myśl tego ostatniego przepisu sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe. Użyte w art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. sformułowanie "stało się" oznacza, iż chodzi o przyczyny, które w chwili wniesienia skargi nie istniały, ale wystąpiły dopiero w toku rozpoznawania sprawy. Chodzi zatem o sytuację, w której w momencie wniesienia skargi organ pozostawał w bezczynności, ale przestał wydając stosowny akt lub podejmując właściwą czynność w trybie autokontroli. Wniesienie skargi wywołało zatem pożądany skutek w postaci likwidacji stanu bezczynności. W rozpatrywanej sprawie, po wniesieniu przez skarżącego skargi, organ administracji w dniu [...] wydał decyzję o nakazie rozbiórki budynku gospodarczego w wymiarach 8,00 m x 6,00 m wykonanego bez wymaganego przepisami prawa budowlanego pozwolenia na budowę, na działce nr ewid. [...] w miejscowości P. Podjął zatem akt, co do którego pozostawał w stanie zarzucanej przez skarżącego bezczynności, zaś jak wynika z przytoczonego wyżej art. 149 § 1 zd. 1 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na bezczynność mógłby wyłącznie zobowiązać organ do wydania w określonym terminie decyzji rozstrzygającej sprawę co do istoty, nie przesądzając jednak treści tego rozstrzygnięcia. Oznacza to, że w niniejszej sprawie po wniesieniu skargi zaistniały okoliczności, uzasadniające stwierdzenie, że rozpoznanie skargi stało się bezprzedmiotowe i uzasadnione jest umorzenie postępowania przed sądem. Z tych względów Sąd, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 w związku z art. 54 § 3 p.p.s.a., orzekł o umorzeniu postępowania sądowoadministracyjnego. O kosztach postępowania rozstrzygnięto na podstawie art. 201 § 1 w związku z art. 205 § 1 p.p.s.a. A.D.