II SAB/Łd 67/12

Dnia 25 lipca 2012 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Grzegorz Szkudlarek Sędzia WSA Barbara Rymaszewska Protokolant asystent sędziego Jarosław Moraczewski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 lipca 2012 roku sprawy ze skargi B. K. na bezczynność [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. w przedmiocie nakazu rozbiórki pomieszczenia gospodarczego postanawia: 1. umorzyć postępowanie sądowoadministracyjne; 2. zasądzić od [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. na rzecz skarżącej B. K. kwotę 100 (sto) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z dnia [...], nr [...] znak: [...], Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. nakazał H.K., S.K. oraz T.K., rozbiórkę budynku rekreacji indywidualnej (letniskowego) wybudowanego po wschodniej stronie nieruchomości położonej w Ł. przy ulicy S. Od powyższej decyzji odwołali się H.K. i S.K., którzy wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji, ewentualnie o zawieszenie postępowania argumentując, iż w dniu 15 kwietnia 2010r. wystąpili z wnioskiem do Referatu Urbanistyki i Administracji Architektoniczno-Budowlanej Delegatury Ł. Urzędu Miasta Ł. o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku letniskowo-gospodarczego na części działki o nr ewid. [...], obręb [...], położonej w Ł. przy ul. S. W toku postępowania odwoławczego organ II instancji zwrócił się do Referatu Urbanistyki i Administracji Architektoniczno-Budowlanej Delegatury Ł. Urzędu Miasta Ł. o informację w sprawie wniosku H.K. i S.K. z dnia [...]. W odpowiedzi do organu odwoławczego wpłynęło postanowienie Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] nr [...] zawieszające na wniosek inwestorów postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku letniskowo-gospodarczego w północnowschodniej części działki, położonej w Ł. przy ul. S. Wobec powyższego [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. postanowieniem z dnia [...], nr [...] zawiesił z urzędu postępowanie odwoławcze od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego nr [...] z dnia [...], znak: [...] do czasu ostatecznego zakończenia postępowania z wniosku w przedmiocie uzyskania przez H.K. i S.K. decyzji o warunkach zabudowy dla ww. inwestycji. Skargą z dnia 22 marca 2012r. B.K. wniosła skargę na bezczynność [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. w przedmiocie postępowania odwoławczego w sprawie zakończonej decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...], nr [...]. Według skarżącej organ odwoławczy powinien podjąć zawieszone postępowanie w dniu uprawomocnienia się uchwały Rady Miejskiej w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego tj. w dniu 30 grudnia 2011r. Następnie skarżąca wskazała, iż zgodnie z art. 52 § 1 ustawy prawo przed sądami administracyjnymi wyczerpała przysługujące jej w toku postępowania administracyjnego środki zaskarżenia poprzez złożenie w dniu 20 lutego 2012r. zażalenia do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. na niezałatwienie sprawy w terminie miesiąca od uprawomocnienia się uchwały zatwierdzającej plan zagospodarowania przestrzennego zgodnie z art. 35 § 3 K.p.a. Na tej podstawie skarżąca wniosła o wymierzenie organowi odwoławczemu grzywny zgodnie z art. 149 § 2 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz o zasadzenie zwrotu kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o oddalenie skargi. Organ odwoławczy przytoczył przebieg postępowania administracyjnego w przedmiotowej sprawie, a następnie wyjaśnił, iż w dniu 18 stycznia 2012r. wpłynęła do wiadomości organu decyzja Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...], nr [...], umarzająca postępowanie administracyjne w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy dla przedmiotowej inwestycji w związku z uchwaleniem planu zagospodarowania przestrzennego. Powyższa decyzja stała się ostateczna. W związku z tym Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...] Nr [...], na podstawie art. 97 § 2 K.p.a., podjął z urzędu zawieszone postępowanie, a następnie decyzją nr [...] z dnia [...] uchylił w całości zaskarżoną decyzję organu I instancji z dnia [...], nr [...] i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r., poz. 270 ze zm., w skrócie p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania organu administracji publicznej w granicach, w jakich przysługuje skarga do sądu administracyjnego na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 5) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach (art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a.). W tak zakreślonej kognicji sąd administracyjny, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy administracji publicznej w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a., zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1 p.p.s.a.). Z powołanego wyżej art. 149 § 1 p.p.s.a. wynika, iż nakazanie organowi określonego działania jest możliwe jedynie wówczas, gdy w ustalonym w przepisach prawa terminie organ administracji, nie załatwił toczącej się przed nim sprawy, zaś celem skargi do sądu administracyjnego na bezczynność organu jest doprowadzenie do podjęcia przez właściwy organ określonego w przepisach działania. O bezczynności organu administracji publicznej można zatem mówić jedynie wtedy, gdy w prawnie ustalonym terminie organ bądź nie podjął żadnych czynności w sprawie, bądź wprawdzie rozpoczął postępowanie, ale mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie zakończył go wydaniem w terminie odpowiednim aktem administracyjnym. Innymi słowy rozpoznanie skargi na bezczynność możliwe jest wyłącznie wtedy, gdy w chwili orzekania przez sąd organ administracji pozostaje w bezczynności. Natomiast wydanie przez organ decyzji w sprawie, w toku postępowania sądowoadministracyjnego, ale przed wydaniem przez sąd rozstrzygnięcia sprawia, że postępowanie przed sądem administracyjnym w przedmiocie bezczynności staje się bezprzedmiotowe, bez względu na przekroczenie przez organ administracji ustawowych terminów do załatwienia sprawy. Zaprezentowane wyżej stanowisko zostało wyrażone w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 listopada 2008r., sygn. akt I OPS 6/08 (ONSAiWSA 2009/4/63), w której Sąd uznał za oczywiste, że jeżeli do dnia orzekania przez sąd organ administracji publicznej, którego dotyczyła skarga na bezczynność, wyda akt lub podejmie czynność, których domagała się strona, to - mimo pozostawania w zwłoce - przestaje on tkwić w bezczynności. Postępowanie sądowoadministracyjne w sprawie jego bezczynności zatem staje się wówczas bezprzedmiotowe i dlatego podlega umorzeniu na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., w myśl którego sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe. Użyte w art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. sformułowanie "stało się" oznacza, iż chodzi o przyczyny, które w chwili wniesienia skargi nie istniały, ale wystąpiły dopiero w toku rozpoznawania sprawy. Chodzi zatem o sytuację, w której w momencie wniesienia skargi organ pozostawał w bezczynności, ale przestał wydając stosowny akt lub podejmując właściwą czynność. Nie ulega wątpliwości, iż w przedmiotowej sprawie po wniesieniu skargi do sądu Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...], nr [...], podjął z urzędu zawieszone postępowanie, a następnie decyzją nr [...] z dnia [...] uchylił w całości zaskarżoną decyzję organu I instancji z dnia [...] nr [...] i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W związku z powyższym jednoznacznie należy stwierdzić, iż w toku postępowania sądowoadministracyjnego odpadł przedmiot tego postępowania, co w konsekwencji spowodowało umorzenie postępowania przed sądem administracyjnym, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Zgodnie natomiast z art. 54 § 3 p.p.s.a. organ, którego działanie lub bezczynność zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy. Skoro zatem po wniesieniu skargi do sądu organ administracji załatwił sprawę administracyjną przez wydanie decyzji, to należy uznać, iż w tym zakresie działanie organu spowodowało taki sam skutek, jakby organ uwzględnił w trybie autokontroli skargę na bezczynność. W związku z tym o kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 201 § 1 p.p.s.a. AG