II SAB/Łd 68/13

Dnia 10 lipca 2013 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Rosińska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Renata Kubot-Szustowska Sędzia NSA Grzegorz Szkudlarek Protokolant Specjalista Marcelina Chmielecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 lipca 2013 roku sprawy ze skargi E. Ł. na bezczynność Starosty [...] w przedmiocie udzielenia informacji publicznej postanawia: 1. umorzyć postępowanie sądowoadministracyjne; 2. zasądzić od organu - Starosty [...] na rzecz skarżącej - E. Ł. kwotę 357 (trzysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. LS E. Ł. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na bezczynność Starosty [...] w przedmiocie udzielenia informacji publicznej wnosząc o: 1) zobowiązanie organu do rozpoznania wniosku z dnia 4 kwietnia 2013 r. o udostępnienie informacji publicznej w terminie 14 dni od dnia doręczenia prawomocnego wyroku; 2) wymierzenie organowi grzywny w rozmiarze do dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa GUS, jeśli organ nie przekaże Sądowi niniejszej skargi, odpowiedzi na tę skargę oraz akt sprawy w terminie 15 dni od otrzymania niniejszej skargi. W jej uzasadnieniu skarżąca wyjaśniła, że w dniu 4 kwietnia 2013 r. przy użyciu poczty elektronicznej wysłała ze swojego adresu [...] wniosek o udostępnienie w formie pisemnej informacji publicznej skierowany do Starosty [...] przesłany na adres poczty elektronicznej [...]. Wniosek dotyczył informacji na temat obecności symboli religijnych, w szczególności krzyży w pomieszczeniach zarządzanych przez władze powiatu, reguł prawnych ich umieszczania, usuwania, poszanowania, relacji do symboli państwowych i innych znaków religijnych, jak również ewentualnych prac legislacyjnych związanych z tym tematem. W wymaganym terminie, który upłynął w dniu 18 kwietnia 2013 r., ani też do dnia sporządzenia skargi Starosta nie doręczył pisemnej odpowiedzi na wniosek, wobec czego skarga jest uzasadniona. Odpowiadając na skargę Starosta [...] uznał ja za bezzasadną, informując, iż w dniu 9 maja 2013 r. w odpowiedzi na wniosek z dnia 4 kwietnia 2013 r. złożony przez E. Ł. na podstawie art. 2 i 10 § 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, udzielił następujących informacji: 1. władze Powiatu [...] nie regulują na terenie pomieszczeń publicznych będących bezpośrednio lub pośrednio przez nie zarządzanymi kwestii, czy: a) krzyże tam wiszące nie będą zdejmowane pomimo żądań osób należących do mniejszości wyznaniowych, ateistycznych, dewiackich, nihilistycznych, anarchistycznych, komunistycznych, satanistycznych, faszystowskich lub nazistowskich; b) krzyże mają prawo być tam zawieszane pomimo protestów osób należących do mniejszości wyznaniowych, ateistycznych, dewiackich, nihilistycznych, anarchistycznych, komunistycznych, satanistycznych, faszystowskich czy nazistowskich; c) obok krzyży mogą być zgodnie z zasadą wzajemnego poszanowania i tolerancji wieszane symbole innych religii, których kult nie sprzeciwia się podstawowym zasadom porządku prawnego Rzeczpospolitej Polskiej, a w szczególności, w których reguły wierzeń nie mają związku z szerzeniem zła nienawiści, destrukcji, przestępczości; d) krzyż wiszący na ścianie, a także inne ewentualnie znajdujące się obok niego symbole religijne nie mogą być tak umieszczone w stosunku do godła lub flagi Rzeczpospolitej Polskiej, że mogłoby to wywoływać poczucie prymatu prawa religijnego stanowionego nad prawem państwowym stanowionym, w szczególności godło nie jest umieszczone poniżej symboli religijnych, ani nie jest mniejszych rozmiarów od symboli religijnych; e) krzyż wiszący na ścianie, ale także inne ewentualnie znajdujące się obok niego symbole religijne nie mogą być tak umieszczone w stosunku do siebie, że mogłyby wywoływać poczucie dominacji któregoś z nich w stosunku do pozostałych; f) krzyż wiszący na ścianie, a także inne ewentualnie znajdujące się obok niego symbole religijne nie mogą być umieszczone na tyle blisko godła Rzeczpospolitej Polskiej, że mogłoby to wywoływać poczucie zatracenia rozdziału państwa od Kościoła lub od innych związków wyznaniowych; g) krzyż lub inne symbole religijne umieszczone na ścianach powinny być otaczane niemniejszą czcią niż godło i flaga państwowe, w szczególności krzyż nie może wisieć obrócony o 180 stopni z postacią Chrystusa głowa skierowaną ku dołowi. 2. Na terenie Powiatu [...] (w tym na terenie jednostek podległych organom powiatu) nie obowiązują akty prawne, których przedmiot regulacji dotyczy kwestii przedstawionych powyżej. 3. W Powiecie [...] nie są prowadzone prace legislacyjne mające na celu zmianę prawa w kierunku wdrożenia tego typu lub podobnych regulacji mających na celu prawne uregulowanie zawieszania symboli religijnych zgodnie z konstytucyjnymi zasadami poszanowania religii, ich równouprawnienia oraz rozdziału państwa od kościołów i związków wyznaniowych. Jednocześnie Starosta wyjaśnił, że z uwagi na fakt zebrania informacji ze znacznej ilości jednostek podległych powiatowi oraz specyfikę zagadnień zawartych we wniosku przeprosił E. Ł. za przekroczenie terminu za udzielenie informacji. W piśmie z dnia 3 lipca 2013 r. (data wpływu do Sądu - 4 lipca 2013 r.) pełnomocnik skarżącej – radca prawny K. C. Ł. podtrzymał skargę, cofnął wniosek o wymierzenie organowi grzywny oraz wniósł o zasądzenie kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola wspomniana sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (§ 2). Po myśli art. 149 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu administracyjnym (t.j. Dz. U. nr 270 z 2012r. ze zm.), powoływanej dalej jako p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na bezczynność organów - stosownie do przedmiotu skargi na bezczynność, określonego w art. 3 § 2 pkt 1-4, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisu prawa. W wyroku uwzględniającym skargę na bezczynność sąd nie może natomiast określić, w jaki sposób powinna być rozpatrzona sprawa w postępowaniu administracyjnym, a więc nie może nakazywać organowi wydania decyzji, postanowienia lub podjęcia czynności określonej treści. Oznacza to po pierwsze, iż przedmiotem kontroli sądowej w sprawie niniejszej, nie mogła być treść (prawdziwość) udzielonej skarżącej informacji. Po wtóre zaś Starosta [...] po wniesieniu skargi udzielił skarżącej wnioskowanej informacji. Zatem organ ten nie pozostaje w bezczynności, w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., Sąd zaś nie może uwzględnić skargi, stosownie do uprawnień jakie ma na podstawie art. 149 p.p.s.a. (zob. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, pod. red. T.Wosia, str. 467). Oznacza to również, że przestała istnieć sprawa sądowoadministracyjna (rozumiana jako ustalenie, czy istnieje potrzeba zmuszenia organu do podjęcia nakazanych prawem aktów lub czynności), a co za tym idzie postępowanie to stało się bezprzedmiotowe, (zob. uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 listopada 2008r., w sprawie o sygn. akt l OPS 6/08, dostępna na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl) Biorąc pod uwagę powyższe, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. orzeczono o umorzeniu postępowania jako bezprzedmiotowego. Na podstawie art. 201 § 1 p.p.s.a., w związku z art. 54 § 3 p.p.s.a., stosowanego per analogiam oraz art. 205 p.p.s.a. zasądzono na rzecz skarżącej zwrot poniesionych przezeń kosztów postępowania. B.A.