II SAB/Łd 7/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski po rozpoznaniu w dniu 4 sierpnia 2008r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. P. i J. P. na bezczynność Starosty Powiatu [...] w przedmiocie zwrotu nieruchomości p o s t a n a w i a : odrzucić skargę kasacyjną. WSA/post.1 - sentencja postanowienia II SAB/Łd 7/06 UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 12 czerwca 2006r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odrzucił skargę B. P. i J. P. na bezczynność Starosty Powiatu [...] w przedmiocie zwrotu nieruchomości. Kolejnym postanowieniem z dnia 17 października 2007r. Sąd odrzucił złożoną przez skarżących skargę kasacyjną, z uwagi na naruszenie przez stronę obowiązku wynikającego z przepisu art. 175 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W dniu 29 października 2007r. B. P. w imieniu własnym oraz J. P. wniósł zażalenie na powyższe postanowienie Sądu z dnia 17 października 2007r. Po rozpoznaniu powyższego zażalenia na posiedzeniu niejawnym w dniu 14 listopada 2007r. Sąd postanowił odrzucić zażalenie. W dniu 26 marca 2008r. B. P. złożył pismo zatytułowane "skarga kasacyjna", w którym wnioskuje o potraktowanie przedmiotowego dokumentu jako skargę kasacyjną od postanowienia Sądu z dnia 14 listopada 2007r. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 27 marca 2008r. powyższe pismo zostało zakwalifikowane jako zażalenie na postanowienie Sądu z dnia 14 listopada 2007r. a następnie postanowieniem z dnia 10 kwietnia 2008r. Sąd odrzucił przedmiotowe zażalenie. W dniu 7 lipca 2008 r. wpłynęło do Sądu kolejne pismo skarżących zatytułowane "skarga kasacyjna". Wskazują w nim, iż skarga kasacyjna złożona została w przedmiocie zwrotu nieruchomości, na postanowienie z dnia 14 maja 2008r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: W myśl przepisu art. 177 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., skargę kasacyjną wnosi się do sądu, który wydał zaskarżony wyrok lub postanowienie, w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia stronie odpisu orzeczenia z uzasadnieniem. Zgodnie zaś z przepisem art. 173 § 2 p.p.s.a., skargę kasacyjną może wnieść strona, prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich po doręczeniu im odpisu orzeczenia wraz z uzasadnieniem. Przy czym w przypadku, gdy skargę kasacyjną wnosi strona niebędąca podmiotem wymienionym w art. 175 §2 w/w ustawy tj. m.in. prokuratorem, notariuszem, profesorem prawa, skarga kasacyjna winna zostać sporządzona przez wykwalifikowanego pełnomocnika, jakim jest m.in. adwokat, radca prawny lub doradca podatkowy - w sprawach obowiązków podatkowych – art. 175 §1 i §3 p.p.s.a. Sformułowany przez ustawodawcę wymóg, to tzw. przymus adwokacki, który ma na celu zapewnienie by skarga kasacyjna charakteryzowała się odpowiednim poziomem merytorycznym i formalnym. Od adwokata lub radcy prawnego można bowiem, i należy, wymagać znajomości przepisów prawa obowiązujących w postępowaniu sądowym, w szczególności wysokich wymogów formalnych, które musi spełniać skarga kasacyjna, a których niezachowanie grozi odrzuceniem skargi bez jej merytorycznego rozpoznania. Ponieważ ustawodawca posłużył się sformułowaniem "sporządził", przyjąć należy, iż przymus adwokacki dotyczy wyłącznie sporządzenia skargi przez jedną z osób wymienionych w art. 175 §1 p.p.s.a., natomiast zgodnie z art. 173 §2 p.p.s.a. wniesiona może zostać przez samą stronę. Istotne jest, iż niesporządzenie skargi kasacyjnej przez jedną z osób wskazanych w art. 175 p.p.s.a. jest błędem, który nie podlega uzupełnieniu w trybie określonym w art. 49 w/w ustawy i powoduje odrzucenie skargi kasacyjnej na podstawie art. 178 w/w ustawy (postanowienie NSA z dnia 18 października 2004r., sygnatura akt FZ 308/04, niepubl.). Uwzględniając powyższe uregulowania prawne przypomnieć należy, iż w dniu 7 lipca 2008r. skarżący w imieniu własnym oraz brata J. P. wniósł pismo zatytułowane "skarga kasacyjna". Wskazywał w nim, iż zgłasza skargę kasacyjną do tutejszego Sądu w przedmiocie zwrotu nieruchomości, na postanowienie z dnia 14 maja 2008r. W pierwszej kolejności stwierdzić należy, iż niewątpliwie skarga kasacyjna nie została sporządzona przez profesjonalnego pełnomocnika, tym samym obarczona jest błędem, który nie podlega uzupełnieniu a jednocześnie uzasadnia odrzucenie skargi. Ponadto, jak wynika z akt sprawy postanowieniem z dnia 14 maja 2008r. Sąd, w osobie referendarza sądowego odmówił B. P. prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sadowych. Podkreślić jednakże należy, iż skarga kasacyjna, zgodnie z art. 173 p.p.s.a., przysługuje od postanowień kończących postępowanie w sprawie i wyroków wojewódzkich sądów administracyjnych, natomiast skarżący wskazują, iż wnoszą skargę kasacyjną na postanowienie z dnia 14 maja 2008r. Przedmiotowe postanowienie nie jest orzeczeniem kończącym postępowanie w sprawie, rozstrzyga ono w zakresie wniosku o przyznanie prawa pomocy. Zgodnie zaś z przepisem art. 259 §1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, od postanowień wydanych po rozpatrzeniu wniosku o przyznanie prawa pomocy strona może wnieść sprzeciw do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego. Reasumując powyższe stwierdzić należy, iż sporządzenie skargi kasacyjnej osobiście przez B. P. stanowi naruszenie obowiązku określonego w przepisie art. 175 §1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i czyni skargę kasacyjną niedopuszczalną. Na marginesie wyjaśnić należy, iż postanowieniem z dnia 12 czerwca 2006r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odrzucił skargę B. P. i J. P. na bezczynność Starosty Powiatu [...] w przedmiocie zwrotu nieruchomości. Rozstrzygnięcie to jest prawomocne od dnia 22 lipca 2006r. Prawomocność orzeczenia oznacza, zgodnie z art. 168 §1 p.p.s.a., ostateczne zakończenie postępowania w sprawie, a zatem sytuację, w której sąd nie podejmuje żadnych kroków zmierzających do rozpatrzenia złożonej skargi. Z tych wszystkich względów Sąd na podstawie przepisu art. 178 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji. A.T.-P.