II SAB/Łd 72/09

Dnia 6 listopada 2009 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Arkadiusz Blewązka (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Renata Kubot-Szustowska Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska Protokolant asystent sędziego Marcelina Chmielecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 listopada 2009 roku sprawy ze skargi M. W. na bezczynność Dziekana Wydziału Wojskowo-Lekarskiego Uniwersytetu Medycznego w Ł. w przedmiocie udzielenia informacji publicznej postanawia umorzyć postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Łodzi. LS Wnioskiem z dnia 7 lipca 2009 roku M.W., powołując się na art. 12 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 roku o dostępie do informacji publicznej ( Dz.U. z 2001 roku, Nr 112, poz. 1198 ze zm.) oraz ustawę z dnia 26 stycznia 1984 roku -Prawo prasowe (Dz. U. z 1984 roku, Nr 5, poz. 24, ze zm.) wystąpił do Dziekana Wydziału Wojskowo-Lekarskiego Uniwersytetu Medycznego w Ł. o udostępnienie informacji publicznej, t.j.: recenzji wznowionego przewodu habilitacyjnego dr J. W., protokołu posiedzenia Rady Wydziału z [...] roku, w czasie którego odbyła się dyskusja na temat w/w habilitacji wraz z uchwałą Rady Wydziału i wynikami głosowania nad przyjęciem habilitacji. W odpowiedzi na powyższy wniosek Dziekan przy piśmie z dnia 22 lipca 2009 roku przesłał M. W. kopie protokołu posiedzenia Rady Wydziału z [...] roku, w czasie którego odbyła się dyskusja na temat habilitacji wraz z uchwałą Rady Wydziału i wynikami głosowania nad przyjęciem habilitacji. W zakresie zaś udostępnienia recenzji przewodu habilitacyjnego Dziekan odmówił ich przekazania, argumentując iż stanowią one "dzieło recenzentów wykonane do wiadomości uprawnionych członków Rady Wydziału". Następnie decyzją z dnia 28 sierpnia 2009 roku Rektor Uniwersytetu Medycznego w Ł. na podstawie art. 16 ust. 1 w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 2 i 3 ustawy o dostępie do informacji publicznej odmówił M. W. udostępnienia informacji w zakresie udostępnienia recenzji wznowionego przewodu habilitacyjnego dr J. W.. Rektor podniósł, iż żądana informacja (recenzje) w jego ocenie nie stanowi informacji publicznej, gdyż nie są to dokumenty pochodzące od żadnego z organów Uniwersytetu Medycznego w Ł. Nie powstały też w związku z działalnością tegoż podmiotu. Ponadto Rektor wskazał, iż udostępnienie recenzji zależy od woli jej autora. M.W. wniósł skargę do WSA w Ł. na bezczynność Dziekana Wydziału Wojskowo-Lekarskiego Uniwersytetu Medycznego w Ł. w przedmiocie nieudostępnienia informacji publicznej w postaci recenzji wznowionego przewodu habilitacyjnego dr J. W.. Skarżący zauważył, iż żądana informacja stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej. Podkreślił, iż państwowe szkoły wyższe wykonują zadania publiczne, w wyniku czego każdy wytworzony w związku z działalnością szkoły wyższej dokument stanowić będzie informację publiczną. Przy czym skarżący podniósł, iż należy to pojęcie rozumieć szeroko: także wszystkie stanowiska, wystąpienia, oceny dokonywane przez organy władzy publicznej oraz stanowiskach w sprawach publicznych zajmowane przez te organy i funkcjonariuszy publicznych. W odpowiedzi na skargę Rektor Uniwersytetu Medycznego w Ł. wskazał, iż Dziekan Wydziału Wojskowo-Lekarskiego Uniwersytetu Medycznego w Ł. po rozpatrzeniu wniosku M. W. z dnia 7 lipca 2009 roku udostępnił skarżącemu wszelkie informacje stanowiące informację publiczną w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej, wskazując jednocześnie na niemożność udostępnienia recenzji z uwagi na brak tego przymiotu. Pismem z dnia 28 października 2009 roku M. W. zwrócił uwagę na fakt, iż jego skarga dotyczy bezczynności Dziekana Wydziału Wojskowo-Lekarskiego Uniwersytetu Medycznego w Ł., natomiast odpowiedź na skargę pochodzi od Rektora Uniwersytetu Medycznego w Ł.. Skarżący stwierdził, iż organem zobowiązanym do udzielenia informacji objętej jego wnioskiem z dnia 7 lipca 2009 roku jest właśnie Dziekan Wydziału Wojskowo-Lekarskiego Uniwersytetu Medycznego w Ł., ponieważ to ten organ jest dysponentem żądanych informacji. Ponadto skarżący wskazał, że nadanie stopnia naukowego opiera się na przepisach K.p.a, stąd też wszelkie dokumenty wytworzone w toku tego postępowania są dokumentami urzędowymi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe. Skargę na bezczynność organu administracji publicznej można wnieść do sądu administracyjnego, gdy organ w ustalonym w przepisach prawa terminie nie wydał decyzji administracyjnej lub postanowienia bądź innego aktu albo nie podjął innej czynności z zakresu administracji publicznej. Przedmiotem sądowej kontroli w przypadku takiej skargi nie jest określony akt lub czynność organu, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie. Jednocześnie godzi się zauważyć, że w sprawie ze skargi na bezczynność organu administracji publicznej sąd administracyjny orzeka według stanu prawnego i faktycznego istniejącego w dacie orzekania. Innymi słowy, sąd administracyjny ocenia, czy w dacie orzekania organ administracji publicznej nadal pozostaje w bezczynności, czy też może bezczynność ta ustała. Należy zwrócić uwagę na treść art. 149 wskazanej wyżej ustawy, zgodnie z którym Sąd uwzględniając skargę na bezczynność organów w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. W piśmiennictwie podkreśla się, że z cytowanego wyżej przepisu art. 149 wynika a contrario, że wydanie przez organ decyzji lub innego aktu wyłącza możliwość uwzględnienia skargi nawet wówczas, gdy ta decyzja lub akt podjęte zostały z naruszeniem terminu przewidzianego do ich wydania. W takim przypadku należy umorzyć postępowanie w sprawie ze skargi na bezczynność, jako bezprzedmiotowe (por. J. P. Tarno – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, W-wa 2004, s. 216). Tożsame stanowisko obowiązuje się także w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego. Warto w tym miejscu wskazać na uchwałę NSA z dnia 26 listopada 2008 r. sygn. akt I OPS 6/08 zgodnie, z którą przepis art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) ma zastosowanie także w przypadku, gdy po wniesieniu skargi na bezczynność organu - w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a tej ustawy - organ wyda akt lub dokona czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, co do których pozostawał w bezczynności. Badając w tym kontekście skargę M. W., należy stwierdzić, iż bezczynność Dziekana Wydziału Wojskowo-Lekarskiego Uniwersytetu Medycznego w Ł.ustała. Sąd dostrzega, iż pismo Dziekana Wydziału Wojskowo-Lekarskiego Uniwersytetu Medycznego w Ł. z dnia 22 lipca 2009 roku nie spełnia wymogów jakie stawia decyzji art. 107 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000 roku, Nr 98, poz. 1071, ze zm.) Jednak powyższe niedopatrzenie Dziekana Wydziału Wojskowo-Lekarskiego Uniwersytetu Medycznego w Ł. zostało sanowane przez wydanie decyzji z dnia 28 sierpnia 2009 roku przez Rektora Uniwersytetu Medycznego w Ł. odmawiającej udostępnienia informacji. Należy bowiem podkreślić, iż z treści ustawy z dnia 27 lipca 2005 roku o szkolnictwie wyższym (Dz.U. z 2005 roku Nr 164, poz. 1365) nie wynika do czyich kompetencji – dziekana czy rektora - wyłącznie należy udzielanie informacji publicznej. Stosownie do treści art. 66 ustawy o szkolnictwie wyższym rektor kieruje działalnością uczelni i reprezentuje ją na zewnątrz, jest przełożonym pracowników, studentów i doktorantów uczelni. Ponadto podejmuje decyzje we wszystkich sprawach dotyczących uczelni, z wyjątkiem spraw zastrzeżonych przez ustawę lub statut do kompetencji innych organów uczelni lub kanclerza, w szczególności: 1) podejmuje decyzje dotyczące mienia i gospodarki uczelni; 2) tworzy, przekształca i znosi jednostki organizacyjne wskazane przez statut; 3) sprawuje nadzór nad działalnością dydaktyczną i badawczą uczelni; 4) sprawuje nadzór nad administracją i gospodarką uczelni; 5) dba o przestrzeganie prawa oraz zapewnienie bezpieczeństwa na terenie uczelni; 6) określa zakres obowiązków prorektorów. Natomiast z treści art. 70 ust. 1 ustawy o szkolnictwie wyższym wynika, iż kompetencje kierownika podstawowej jednostki organizacyjnej uczelni, którym stosownie do treści art. 60 ust. 6 cyt. ustawy jest dziekan, określa statut. Również Statut Uniwersytetu Medycznego w Ł. uchwalony w dniu 29 czerwca 2006 roku przez Senat Uniwersytetu Medycznego w Ł. nie rozstrzyga, który organ jest uprawniony do udzielania informacji publicznej – rektor czy dziekan. Oprócz bowiem szczegółowego wyliczenia kompetencji obu organów wskazuje ogólnikowo, że rektor podejmuje decyzje we wszystkich sprawach dotyczących Uniwersytetu Medycznego, z wyjątkiem spraw zastrzeżonych przez postanowienia ustawy o szkolnictwie wyższym lub Statut do kompetencji innych organów Uniwersytetu Medycznego ( § 52 ust. 4 pkt 2 Statutu) a dziekan podejmuje decyzje w innych sprawach, dotyczących funkcjonowania wydziału nie zastrzeżonych dla innych organów Uniwersytetu Medycznego, a przede wszystkim tych, które wynikają z postanowień ustawy o szkolnictwie wyższym i Statutu (§ 56 ust. 3 pkt 20 Statutu). Skoro zatem w dacie orzekania przez Sąd organ administracji publicznej nie jest bezczynny, postępowanie przed sądem administracyjnym należało uznać za bezprzedmiotowe. Bezprzedmiotowość postępowania według art. 161 § 1 pkt 3 ustawy jest z kolei ustawową przesłanką umorzenia postępowania sądowoadministracyjnego. Biorąc powyższe pod uwagę Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. m.ch.