II SAB/Łd 75/12

Dnia 11 lipca 2012 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski po rozpoznaniu w dniu 11 lipca 2012 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi C. K. na bezczynność Prezydenta Miasta P. w przedmiocie postępowania związanego z uchwalaniem zmian w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego p o s t a n a w i a: odrzucić skargę. C. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Łodzi skargę na bezczynność Prezydenta Miasta P. w przedmiocie postępowania związanego z uchwalaniem zmian w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego gminy miejskiej P.. W treści skargi wniósł o wykupienie od skarżącego nieruchomości gruntowej, występującej w planie zagospodarowania przestrzennego jako obszar przestrzeni publicznej lub zmianę jego przeznaczenia na budownictwo mieszkaniowe jednorodzinne. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie jako niedopuszczalnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Zakres kognicji sądów administracyjnych wyznacza art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 roku, poz. 270) stanowiąc, iż kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne, 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej, 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej, 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego, 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4. Sądową kontrolę aktów jednostek samorządu terytorialnego reguluje przepis art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 roku o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 roku, Nr 142, poz. 1591 ze zm.), który w ust. 1 stanowi, iż każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętym przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia, zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Natomiast bezczynność organu gminy reguluje przepis art. 101a ust. 1 tej ustawy, który stanowi, że przepisy art. 101 stosuje się odpowiednio, gdy organ gminy nie wykonuje czynności nakazanych prawem albo przez podejmowane czynności prawne lub faktyczne narusza prawa osób trzecich. Jak wynika z powyższego, wniesienie tej szczególnej skargi na bezczynność organu gminy w zakresie działalności uchwałodawczej do sądu administracyjnego, w trybie i na zasadach określonych w art. 101a ustawy o samorządzie gminnym, może dotyczyć wyłącznie niewykonywania czynności nakazanych prawem, w takim zakresie, w jakim przepisy prawa nakładają na organ gminy obowiązek podjęcia stosownych uchwał w określonej materii (T. Woś, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis Warszawa 2005, str. 73). W odniesieniu do uchwał rad gminy stanowiących miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego i będących aktem prawa miejscowego stosownie do treści art. 14 ust. 8 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717, ze zm.) wskazać należy, że zgodnie z ust. 7 tego przepisu plan miejscowy sporządza się obowiązkowo, jeżeli wymagają tego przepisy odrębne. Zasadą w planowaniu przestrzennym jest zatem, że inicjatywa podjęcia przez radę gminy uchwały o przystąpieniu do sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego należy do rady lub wójta (burmistrza, prezydenta miasta) (art. 14 ust. 1 i 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym), natomiast wyjątki w postaci sporządzenia planu obowiązkowego wynikają z innych ustaw. Uchwalenie miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego nie jest zatem obowiązkowe poza przypadkami, kiedy wymagają tego przepisy odrębne (art. 14 ust. 7 ustawy). Zatem w niniejszej inicjatywa do podjęcia uchwały o przystąpieniu do zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w której określa się granice obszaru objętego projektem planu oraz do kontynuowania procedury planistycznej należy do tej Rady Miejskiej w P. lub Prezydenta Miasta P. (art. 14 ust. 1 i 4 ustawy). Skoro uchwalenie planu miejscowego dla danego terenu nie jest obowiązkowe, to w sprawie nie ma zastosowania art. 101 a ust. 1 o samorządzie gminnym. Nadto należy zauważyć, że stosownie do treści art. 149 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd uwzględniając skargę na bezczynność, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. W okolicznościach niniejszej sprawy, w ocenie Sądu, nie ma możliwości zobowiązania Prezydenta Miasta P. do podjęcia czynności (uchwał) zmierzających do urzeczywistnienia postulowanych przez skarżącego zmian planu zagospodarowania przestrzennego skoro zmiana obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie jest obowiązkowa, w rozumieniu art. 14 ust. 7 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Wobec powyższego uznać należy, że niedopuszczalna jest skarga na bezczynność Prezydenta Miasta P. w przedmiocie postępowania związanego z uchwalaniem zmian w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, w sytuacji gdy podjęcie oczekiwanych przez skarżącego działań nie jest obowiązkowe. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd odrzuca skargę jeżeli z innych przyczyn (niż wymienione w pkt 1 - 5) wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Mając powyższe na uwadze i działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a., Sąd skargę odrzucił. a.tp.