II SAB/Łd 77/18

Dnia 24 lipca 2018 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Barbara Rymaszewska, Sędziowie Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska, Sędzia WSA Magdalena Sieniuć (spr.), , Protokolant Specjalista Aleksandra Błaszczyk, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 lipca 2018 roku sprawy ze skargi P. K. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę [...] w sprawie z wniosku o wyłączenie poszczególnych składników majątku spod działania przepisów dekretu o reformie rolnej 1. zobowiązuje Wojewodę [...] do wydania aktu kończącego postępowanie w terminie jednego miesiąca od dnia zwrotu organowi akt administracyjnych; 2. stwierdza, że przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę [...] miało miejsce bez rażącego naruszenia prawa; 3. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącego P. K. kwotę 597 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. a.bł. W dniu 9 kwietnia 2018 r. P. K., reprezentowany przez pełnomocnika w osobie adwokata, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę [...] w sprawie wniosku o wyłącznie poszczególnych składników majątku spod działania przepisów dekretu o reformie rolnej, zarzucając naruszenie art. 35 § 1, 2, 3 oraz art. 36 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm.), dalej powoływanej jako: "k.p.a.", poprzez rażące przekroczenie terminów załatwienia sprawy. W uzasadnieniu skargi P. K. wyjaśnił, że wnioskiem z dnia 27 lutego 2017r. zwrócił się o wyłączenie poszczególnych składników majątku "A" spod działania przepisów dekretu o reformie rolnej. W ocenie skarżącego czas, jaki upłynął od dnia wszczęcia postępowania, tj. ponad rok, był wystarczający dla podjęcia wszelkich możliwych działań, które organ uznawałby za konieczne. Skarżący wskazał, że pismem z dnia 21 listopada 2017 r. Wojewoda [...] wyznaczył przewidywany termin wydania rozstrzygnięcia na dzień 30 kwietnia 2018r. W dalszej części skargi skarżący podkreślił, że zaistniały w sprawie stan ma charakter zdefiniowany w judykaturze jako przewlekłość. W przekonaniu skarżącego dotychczasowy upływ czasu oraz zgromadzony materiał dowodowy daje podstawy do merytorycznego jej rozstrzygnięcia, a podejmowane obecnie czynności powinny były już się zakończyć lub zostać przeprowadzone efektywniej. Następnie skarżący zauważył, że z treści pisma z dnia 16 lutego 2018 r. wynika, iż w sprawie podejmowane oraz planowane są dalsze czynności dowodowe, przy czym - w jego ocenie - obecnie podejmowane czynności stanowią powtórzenie wcześniej nieskutecznych wniosków organu o wskazanie położenia nieruchomości. Pomimo konieczności ustalenia obecnego oznaczenia działek składających się na dawną "resztówkę" pomajątkową, kolejne planowane czynności, jak np. oględziny nieruchomości, mogły odbyć się wcześniej. Zdaniem skarżącego jest to tym bardziej niezrozumiałe, iż położenie objętego wnioskiem zespołu parkowo-pałacowego w gminie S. jest faktem powszechnie znanym na terenie powiatu [...] i jako taki nie wymaga dowodu. Informacja o tej nieruchomości znajduje się bowiem choćby na stronie internetowej gminy S. w zakładce "Historia" podzakładka "Zabytki". Wszelkie strony historyczne i turystyczne opisujące majątek wskazują precyzyjnie, która nieruchomość stanowiła dawniej majątek Państwa K. Natomiast planowane czynności zmierzają jedynie do przedłużenia postępowania, kiedy po ustaleniu obecnych numerów działek objętych wnioskiem, nie będą istniały już żadne przeszkody do wydania rozstrzygnięcia. Dokumentem potwierdzającym przejęcie majątku "A" jest protokół z przejęcia nieruchomości, którym organ już dysponuje, albowiem na podstawie przepisów dekretu o reformie rolnej nie było wszczynane postępowanie administracyjne. Protokół ten w sposób klarowny wskazuje części, z jakich składała się nieruchomość, a także późniejsze dokumenty stanowiące m.in. wyłączenie ze znacjonalizowanego majątku "resztówki" jasno opisują jej zagospodarowanie. Dalej skarżący zaznaczył, że Wojewoda [...], pomimo wskazania Gminy, iż brak jest osób, które mogłyby zostać przesłuchane w sprawie w charakterze świadka, nadal planuje przesłuchania świadków na okoliczność ustalenia stanu zagospodarowania przedmiotowego zespołu na dzień 1 września 1939 r. oraz w dniu przejęcia. Skarżący podkreślił, iż wnioski i zapytania dowodowe organu są nieprecyzyjne, bowiem odnalezienie świadków mających związek z powyższą sprawą może trwać latami. Nie jest jasne, o jakich świadków chodzi, a okoliczności którym świadkowie mieliby nadać wiarygodności, wskazują, że mieliby to być mieszkańcy tego terenu w odpowiednim wieku lub nawet osoby niezamieszkujące już dziś tych okolic. Wiarygodność ewentualnych zeznań osób nieznających sprawy, a jedynie odnoszących się do ich wiedzy ogólnej – zdaniem skarżącego – musi budzić wątpliwości co do przydatności dowodu. W konkluzji skarżący stwierdził, że wobec powyższego prowadzone przed Wojewodą [...] postępowanie wyczerpuje pojęcie "przewlekłości postępowania", które obejmuje każde opieszałe, niesprawne i nieskuteczne działanie organu, w sytuacji gdy sprawa mogła być załatwiona w terminie krótszym. Z powyższym względów skarżący wniósł o zobowiązanie Wojewody [...] do wydania decyzji kończącej postępowanie nr [...] w terminie 1 miesiąca od dnia uprawomocnienia się wyroku oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego adwokata według norm przepisanych. W końcowej części skargi dodano, że w dniu 28 listopada 2017 r. strona złożyła zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie, które zostało załatwione negatywnie postanowieniem Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 22 stycznia 2018 r. W uzasadnieniu postanowienia Minister skupił się na bezczynności postępowania, nie rozpatrzył jednak wskazywanej w treści zażalenia kwestii przewlekłości. Tym samym – zdaniem skarżącego – zostały wyczerpane środki zaskarżenia przewidziane w k.p.a. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej odrzucenie. Organ podkreślił, że w przedmiotowej sprawie przed wniesieniem do Sądu skargi na przewlekłość postępowania konieczne było wniesienie ponaglenia do organu wyższego stopnia w tym zakresie, czego nie uczynił pełnomocnik wnioskodawcy. Natomiast wcześniej złożone przez pełnomocnika wnioskodawcy zażalenie, które było ponagleniem w rozumieniu przepisów k.p.a., dotyczyło niezałatwienia sprawy w terminie. W ocenie Wojewody [...] zatem przedmiotowa skarga podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.). W dalszej części odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] stwierdził, że niezależnie od powyższego istnieją podstawy do oddalenia skargi. Organ wyjaśnił, że zgodnie z aktualnie obowiązującym orzecznictwem sądów administracyjnych w tego typu sprawach istnieje konieczność zbadania powiązania funkcjonalnego nieruchomości objętej wnioskiem z pozostałą częścią majątku. W rozpatrywanej sprawie wystąpiono do: Archiwum Państwowego w Ł., Archiwum Państwowego w Ł. Oddziału w S., Archiwum Akt Nowych w W., Archiwum Państwowego w K., Archiwum Państwowego w P., Sądu Rejonowego w S. i K. Wydziałów Ksiąg Wieczystych, Wojewódzkiego Urzędu Ochrony Zabytków Delegatura w [...], Ministerstwa Edukacji Narodowej, Kuratorium Oświaty Delegatury w S. oraz Urzędu Gminy w S. o dokumentację dotyczącą powyższej kwestii. W związku z brakiem odpowiedzi ponownie wystąpiono do Sądu Rejonowego w S. Wydziału Ksiąg Wieczystych. Ponadto wystąpiono do Starosty [...] celem ustalenia stron postępowania. Wystąpiono również do Urzędu Gminy S. o wskazanie osób do przesłuchania jako świadków na okoliczność zbadania związku funkcjonalnego pomiędzy nieruchomością objętą wnioskiem a pozostałą częścią majątku. Urząd Gminy w S. wyjaśnił, że nie dysponuje wiedzą na temat osób mogących zeznawać w charakterze świadków, jak również wskazał, że działki objęte wnioskiem nie znajdują się na terenie gminy S. W ocenie Wojewody [...] wobec tego sprawa wymaga prowadzenia dalszego postępowania wyjaśniającego. Organ zauważył ponadto, że Starosta [...] nadesłał skrócone wypisy z rejestru gruntów dotyczące resztówki majątku A oraz uwierzytelnioną kopię mapy ewidencyjnej tego terenu, a w związku z powyższym konieczne okazało się wystąpienie pismem z dnia 25 kwietnia 2018 r. do wnioskodawcy o wskazanie, czy wnioskiem obejmuje wszystkie wymienione przez starostę działki, bowiem zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych określenie przedmiotu postępowania należy do wnioskodawcy, nie leży zaś w sferze ocennej organu. Z kolei po wskazaniu przez wnioskodawcę, których działek dotyczy postępowanie, konieczne jest ponowne wystąpienie do Urzędu Gminy w S. o wskazanie osób do przesłuchania jako świadków na okoliczność zbadania związku funkcjonalnego pomiędzy nieruchomością objętą wnioskiem a pozostałą częścią majątku oraz dokonanie oględzin objętego wnioskiem terenu. Podsumowując organ uznał, że w przedmiotowej sprawie na obecnym jej etapie nie został zgromadzony materiał dowodowy, który umożliwiałby zakończenie sprawy decyzją administracyjną. Pismem z dnia 13 lipca 2018 r. organ w załączeniu przesłał do Sądu odpowiedź pełnomocnika skarżącego na kolejne wezwanie organu z dnia 25 kwietnia 2018 r. do sprecyzowania przedmiotu żądania zawartego we wniosku i wystąpienie organu do Urzędu Gminy S. w przedmiocie wskazania osób do przesłuchania jako świadków w sprawie oraz pismo w sprawie przedłużenia terminu zakończenia postępowania do dnia 30 listopada 2018 r. Na rozprawie w dniu 24 lipca 2018 r. pełnomocnik organu wniósł o oddalenie skargi i oświadczył, że na chwilę obecną nie został wydany akt. Termin zakończenia sprawy został przedłużony do dnia 30 listopada 2018 r. Wskazał, że planowane będą dalsze czynności w postaci oględzin i przesłuchania świadków. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skargę należało uwzględnić. Sądowa kontrola organów administracji publicznej obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na przewlekłe prowadzenie postępowania organów w postępowaniach niezakończonych decyzją administracyjną, postanowieniem, innymi aktami lub czynnościami z zakresu administracji publicznej dotyczącymi uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych – tekst jedn. Dz.U. z 2017 r., poz. 2188 ze zm. i art. 3 § 2 pkt 8 w związku z pkt 1 – 4 p.p.s.a.). Jak stanowi art. 52 § 1 p.p.s.a., skargę do sądu można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia. W przypadku skargi na bezczynność czy przewlekłe prowadzenie postępowania tryb zaskarżenia sprecyzowany został w art. 37 k.p.a. Nowelizacja k.p.a. dokonana ustawą z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy – kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2017, poz. 935, powoływana dalej jako: "ustawa nowelizująca") wprowadziła w art. 37 k.p.a. istotne zmiany w zakresie trybu poprzedzającego wniesienie skargi na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego. Ustawa weszła w życie z dniem 1 czerwca 2017 r. (art. 18 ustawy nowelizującej). Jednakże w niniejszej sprawie z uwagi na datę złożenia wniosku wszczynającego postępowanie w sprawie (6 marca 2017 r.) należy, w ocenie Sądu, stosować przepisy dotychczasowe, co oznacza, że skarżący był zobowiązany do poprzedzenia skargi do sądu złożeniem zażalenia na przewlekłe prowadzenie postępowania do Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi (art. 37 § 1 k.p.a. w brzmieniu sprzed 1 czerwca 2017 r.). Stosownie bowiem do art. 16 ustawy nowelizującej do postępowań administracyjnych wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia niniejszej ustawy ostateczną decyzją lub postanowieniem stosuje się przepisy ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu dotychczasowym. Z kolei art. 17 ust. 1 ustawy nowelizującej stanowi, że do postępowań przed sądami administracyjnymi, wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, stosuje się przepisy ustawy zmienianej w art. 9, w brzmieniu dotychczasowym. Z zestawienia treści art. 16 oraz 17 ust. 1 i 2 ustawy nowelizującej można wywieść ogólną regułę, że znowelizowane przepisy powinny mieć co do zasady zastosowanie do aktów lub czynności dokonanych po dniu wejścia w życie nowelizacji. Z przytoczonych unormowań wynika zatem, że skarżący, który przed wniesieniem skargi złożył pismo zatytułowane "zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie", wskazując w nim także na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę [...] w niniejszej sprawie, zaś skargę do Sądu w dniu 9 kwietnia 2018 r. (data nadania przesyłki w urzędzie pocztowym), wyczerpał tryb wymagany normą art. 37 § 1 k.p.a. W ocenie Sądu, to nie bowiem tytuł pisma, a jego treść decyduje o charakterze wniesionego środka zaskarżenia. Oceny tej nie zmienia fakt, iż Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi w wydanym postanowieniu z dnia [...] nie odniósł się do podnoszonej przez stronę kwestii przewlekłości postępowania w niniejszej sprawie. Z tego względu Sąd nie podzielił stanowiska organu o niedopuszczalności skargi, uznając, że w sprawie nie zachodzą podstawy do jej odrzucenia. Przechodząc zatem w dalszej kolejności do merytorycznej oceny skargi wyjaśnić na wstępie należy, że rolą sądu administracyjnego rozpoznającego skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ jest przede wszystkim ustalenie trzech kwestii. Po pierwsze, sąd powinien zbadać, czy sprawa, w której została wniesiona skarga, była sprawą określoną w art. 3 § 2 pkt 1–4 p.p.s.a., bowiem tylko wówczas uzasadniona jest kognicja sądu administracyjnego. Po drugie, sąd zobowiązany jest rozważyć, czy dopuszczalność skargi uwarunkowana jest poprzedzeniem jej określonym środkiem zaskarżenia oraz czy taki tryb przed wniesieniem doń skargi został wyczerpany. Następnie, o ile wynik badania dwóch pierwszych kwestii będzie pozytywny, sąd musi ustalić, czy organowi administracji można przypisać przewlekłe prowadzenie postępowania. Jak wyjaśniono wcześniej, skarga została poprzedzona zażaleniem złożonym w trybie art. 37 § 1 k.p.a., bezspornie też kontrolowane postępowanie należy do katalogu spraw poddanych kognicji sądu administracyjnego (art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a.). Jednocześnie w ocenie Sądu, zarzut przewlekłości postępowania jest w zasadniczej osnowie trafny. Zauważyć bowiem należy, że przewlekłość ma miejsce, gdy organ prowadzi postępowanie w sposób nieefektywny, poprzez wykonywanie czynności w dużym odstępie czasu lub czynności pozornych, zbędnych, powodujących, że formalnie nie jest bezczynny. Przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ zaistnieje zatem wówczas, gdy będzie mu można skutecznie przedstawić zarzut niedochowania należytej staranności w takim zorganizowaniu postępowania administracyjnego, by zakończyło się ono w rozsądnym terminie, względnie - zarzut prowadzenia czynności (w tym dowodowych) pozbawionych dla sprawy jakiegokolwiek znaczenia. Przewlekłość będzie miała natomiast charakter rażący, jeżeli poważne opóźnienia w podejmowanych przez organ czynnościach oczywiście pozbawione są jakiegokolwiek racjonalnego usprawiedliwienia. Rażące naruszenie prawa, o jakim mowa w art. 149 § 1a p.p.s.a., jest bowiem postacią kwalifikowaną naruszenia prawa i jako takie powinno być interpretowane ściśle. Sąd stwierdza zatem rażące naruszenie prawa, gdy wystąpią szczególne okoliczności uzasadniające przyjęcie takiego stanowiska. Zgodnie ze słownikowym znaczeniem tego sformułowania za działanie "rażące" należałoby uznać działanie bezspornie ponad miarę, niewątpliwe, wyraźne oraz oczywiste. Nie każde więc naruszenie prawa wskutek prowadzenia postępowania w sposób przewlekły będzie naruszeniem rażącym. Ocena, czy mamy do czynienia z naruszeniem rażącym, powinna być przy tym dokonywana w powiązaniu z okolicznościami danej sprawy, rozpatrywanej indywidualnie, wyznaczonej przez wiele elementów zmiennych. Nie jest bowiem możliwe przesądzenie z góry o tym, że dana kategoria naruszeń przybiera postać kwalifikowaną. Weryfikacja przebiegu poddanego kontroli Sądu postępowania prowadzi do wniosku, że uzasadniony jest zarzut przewlekłości postępowania. Postępowanie zostało wszczęte w dacie złożenia wniosku do organu i dotychczas nie zostało ostatecznie zakończone, co więcej, organ przedłużył termin załatwienia sprawy do dnia 30 listopada 2018 r. Uwagę w tym względzie zwraca zwłaszcza okres od daty wszczęcia postępowania (6 marca 2017 r.) do dnia skierowania do skarżącego wezwania z dnia 20 lipca 2017 r. do "doprecyzowania" przedmiotu żądania i towarzyszące mu zawiadomienie o przedłużeniu terminu załatwienia sprawy do dnia 30 listopada 2017 r. Sąd, w oparciu o analizę akt sprawy, nie znajduje uzasadnienia dla takiego przedłużania postępowania, co więcej, zdziwienie budzi praktyka organu, który dopiero po upływie ponad 4 miesięcy od dnia złożenia wniosku przez stronę podejmuje działania zmierzające do ustalenia istoty przedmiotu żądania objętego tym wnioskiem. Podobnie na aprobatę nie zasługują kolejne wezwania do sprecyzowania owego żądania, podczas gdy pełnomocnik w drodze pisma z dnia 21 sierpnia 2017 r. precyzuje, że "przedmiotem żądania wnioskodawcy jest stwierdzenie, że zespół dworsko-parkowy wchodzący w skład majątku ziemskiego "A" wraz z działkami 51, 52, 53, 54, 55, 56, 60, 61, 53/1 o pow. 17,45 ha (mapa w załączeniu), dla których to postanowieniem Sądu Powiatowego w W. z dnia 20 grudnia 1960 r. założono księgę wieczystą KW nr [...], nie podpadały pod działanie dekretu Polskiego Komitetu Wyzwolenia Narodowego z 6 września 1944 r. o przeprowadzeniu reformy rolnej z dnia 1 marca 1945 r. (Dz. U. Nr 10, poz. 51)", załączając przy tym stosowne dokumenty, w tym wypis i wyrys z rejestru gruntów z dnia 8 grudnia 1960 r. Z całą przy tym pewnością pełnomocnik czyni to sposób zmierzający do załatwienia sprawy, a nie wydłużenia terminu jej załatwienia. Nie sposób także w tym kontekście nie wskazać na kolejne zawiadomienia o przedłużeniu terminu załatwienia sprawy (31 lipca 2017 r., 30 listopada 2017 r., 30 kwietnia 2018 r., 31 lipca 2018 r. 30 listopada 2018 r.), które w niniejszej sprawie organ wydaje co 3-4 miesiące, nie rzadko odwołując się do ciągłej potrzeby wyjaśnienia sprawy i koniecznego w nim udziału pełnomocnika strony w zakresie właściwego w ocenie organu doprecyzowania wniosku wszczynającego postępowanie. W tej sytuacji należy zgodzić się z pełnomocnikiem skarżącego, iż obecnie podejmowane czynności stanowią powtórzenie wcześniej nieskutecznych wniosków organu o wskazanie położenia nieruchomości. Niewątpliwie także rację ma strona skarżąca, iż kolejne planowane czynności jak, np. oględziny nieruchomości, niewątpliwie mogły odbyć się wcześniej. Podzielić należy także stanowisko strony skarżącej, iż dokumentem potwierdzającym przejęcie majątku "A" jest protokół z przejęcia nieruchomości, którym organ już dysponuje, albowiem na podstawie przepisów dekretu o reformie rolnej nie było wszczynane postępowanie administracyjne. Rację ma także skarżący twierdząc, iż pomimo wskazania Gminy, iż brak jest osób, które mogłyby zostać przesłuchane w sprawie w charakterze świadka organ nadal planuje przesłuchania świadków na okoliczność ustalenia stanu zagospodarowania przedmiotowego zespołu na dzień 1 września 1939 r. oraz w dniu przejęcia. W tym kontekście nie sposób również nie podzielić stanowiska pełnomocnika skarżącego, że organ upiera się przy przeprowadzeniu dowodu ze świadków, których w istocie trudno ustalić i de facto nie wykazuje, iż taki dowód jest niezbędny dla rozstrzygnięcia sprawy. Trafnie też pełnomocnik podnosi w piśmie z dnia 16 stycznia 2018 r., stanowiącym odpowiedź na kolejne wezwanie organu, że dokonał już sprecyzowania wniosku w drodze ww. pisma z dnia 21 sierpnia 2017 r. Mając na uwadze powyższe, Sąd uznał za uzasadniony zarzut skargi o przewlekłym prowadzeniu postępowania w sprawie. W ocenie Sądu organ, przedłużając w czasie czynności dotyczące – jak określa – doprecyzowania zakresu żądania objętego wnioskiem strony i mnożąc w tej sprawie czynności dowodowe, co do których nie wykazuje, iż mają istotne znaczenie dla rozstrzygnięcie sprawy, działa opieszale i niezasadnie przedłuża termin wydania aktu kończącego postępowanie w sprawie, uzasadniając to koniecznością zgromadzenia materiału dowodowego, który umożliwi jej zakończenie. Przystępując w dalszej kolejności do oceny, czy przewlekłość organu w niniejszej sprawie miała charakter rażący, Sąd biorąc pod uwagę specyfikę niniejszej sprawy, towarzyszące jej zaszłości, w tym konieczność odwoływania się do odległych w czasie zdarzeń oraz dokumentów mających je potwierdzać, oraz fakt, iż skarżący nie wnosił o uznanie, iż przewlekłe prowadzenie postępowania miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa, nie stwierdził, aby owa przewlekłość postępowania miała miejsce w tej sprawie z rażącym naruszeniem prawa. Z uwagi na powyższe, wobec niezakończenia postępowania administracyjnego do daty orzekania, Sąd zobowiązał Wojewodę [...] do wydania aktu kończącego postępowanie w terminie 1 miesiąca od zwrotu organowi akt na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a., stwierdzając, że przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawie miało miejsce bez rażącego naruszenia prawa (art. 149 § 1 pkt 1a p.p.s.a.). O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1800), zasądzając na rzecz skarżącego ich zwrot, obejmujący wpis sądowy od skargi 100 zł i koszty zastępstwa procesowego, na które składały się wynagrodzenie pełnomocnika, będącego adwokatem, określone na kwotę 480 zł i opłata od pełnomocnictwa (17 zł ). M.K.