II SAB/Łd 79/18

Dnia 27 lipca 2018 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zygmunt Zgierski, Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Rosińska (spr.), Sędzia WSA Barbara Rymaszewska, , Protokolant Referent stażysta Aleksandra Banasiak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 lipca 2018 roku sprawy ze skargi M. C. na bezczynność Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w R. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej oddala skargę. a.bł. Pismem z dnia 27 kwietnia 2018 r. M.C., reprezentowana przez adw. A.T., wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na bezczynność Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w R. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej, zarzucając naruszenie art. 13 ust. 1, art. 13 ust. 2, art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej. Skarżąca wniosła o zobowiązanie Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w R. do udzielenia żądanej informacji publicznej w terminie 14 dni od daty doręczenia akt, ponadto orzeczenie, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, wymierzenie organowi grzywny na postawie art. 149 § 2 p.p.s.a. w maksymalnej wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. oraz zasądzenie kosztów postępowania. Skarżąca wyjaśniła, że w odpowiedzi na wezwanie do wykonania obowiązku szczepień ochronnych złożyła wniosek o udostępnienie informacji dotyczących zarejestrowanych powikłań poszczepiennych, ciężkiego Nop, przypadków śmiertelnych, kontroli sądowej nad prowadzonym rejestrem Nop, chcąc podjąć odpowiedzialną decyzję dotyczącą zdrowia dziecka. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w R. pismem z dnia 19 kwietnia 2018 r. będącym odpowiedzią na złożony wniosek nie udostępnił pełnej żądanej informacji ani też nie wydał decyzji odmownej zgodnie z art. 16 ustawy o dostępie do informacji publicznej, czym naruszył 14 - dniowy termin zapisany art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Zdaniem skarżącej nie sposób twierdzić, iż organ prawidłowo rozpoznał wniosek i udzielił odpowiedzi na postawione pytania stanowiące informację publiczną, czym naruszył art. 6 K.p.a. jak i przepisy dotyczące udostępniania informacji publicznej. Za uzasadnione skarżąca uznała wymierzenie organowi grzywny, gdyż wnioskowane informacje są jej niezbędne dla świadomego podjęcia decyzji dotyczącej szczepienia dziecka. W odpowiedzi na skargę Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w R. wniósł o jej oddalenie. Zdaniem organu skarga jest całkowicie bezzasadna, gdyż na wniosek M.C. z dnia 10 kwietnia 2018 r. została udzielona odpowiedź w pełnym zakresie i w przewidzianym przez prawo terminie 14 dni. W skardze pełnomocnik prezentuje ponadto całkowicie odmienny zakres wniosku składanego przez M.C. i wskazuje, iż: "wniosek o udostępnienie informacji dotyczących zarejestrowanych powikłań poszczepiennych, ciężkiego Nop, przypadków śmiertelnych, kontroli sądowej nad prowadzonym rejestrem Nop", podczas gdy wniosek obejmował całkiem odmienny zakres żądania wnioskodawczyni niż ten objęty skargą. We wniosku skarżąca zażądała udzielania następujących informacji: "1. Ile zostało odnotowanych niepożądanych odczynów poszczepiennych dotyczących szczepień przeciwko: błonicy, tężcowi, krztuścowi, odrze, śwince i różyczce? 2. Ile zostało odnotowanych niepożądanych odczynów poszczepiennych po podaniu pozostałych szczepionek obowiązkowych i zalecanych w rozbiciu na dzieci i dorosłych? 3. Jaki charakter miały odnotowane niepożądane odczyny poszczepienne? (proszę o odpowiedź z podziałem na ilość i rodzaje - w zakresie pytania 1 oraz 2) 4. Czy zostały odnotowane przypadki śmiertelne? 5. W jaki sposób i przez kogo jest ustalana aktualna sytuacja epidemiologiczna na terytorium Polski, w oparciu o którą jest opracowywany Program Szczepień Ochrony na dany rok? 6. Z jakich względów nie zostało wydane rozporządzenie właściwego ministra do spraw zdrowia przewidziane w art. 4 ust. ustawy o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakaźnych u ludzi? 7. Czy w Polsce przeprowadza się badania nowonarodzonych dzieci w celu stwierdzenia czy dziecko narodziło się z wrodzoną obniżoną odpornością? (Stwierdzenie wrodzonego lub nabytego niedoboru odporności stanowi przeciwskazanie do szczepienia określone przez producenta szczepionki BCG). 8. Czy Rejestr Niepożądanych Odczynów Poszczepiennych prowadzony przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w R. podlega kontroli sądowej? Jeśli tak, to jaki sąd jest władny, jeśli nie, to proszę o wyjaśnienie z jakiego powodu nie podlega kontroli? 10. Z jakiej statystyki wynikają dane, którymi PPIS dysponuje ? 11. Od którego roku dane te są gromadzone? 12. Czy w innych krajach Unii Europejskiej szczepienia, do których Państwo wzywacie mają charakter obowiązkowy? 13. Czy w związku z przystąpieniem Polski do UE w roku 2004 i obowiązującą w ramach UE zasadą swobody przepływu osób odnotowaliście Państwo epidemie chorób, co do których w krajach UE szczepienia są dobrowolne? 14. Według Światowej Organizacji Zdrowia wszczepialność na Ukrainie nie przekracza 50 %, zaś od 11 czerwca 2017r. obywatele Ukrainy poruszają się swobodnie w ramach strefy Schengen (bez wiz) i obecnie przebywa ich na terytorium naszego państwa bliski 1 milion - Czy w związku z powyższym odnotowaliście Państwo epidemie chorób, których przymus dotyczy wśród tych obywateli lub obywateli naszego kraju? 15. Czy wystosowując pismo przymuszające do szczepienia jesteście Państwo świadomi ilości powikłań poszczepiennych nieodnotowanych, a który to problem z odnotowywaniem zauważa prof. Andrzej Zieliński (strona www.pzh.gov.pl), prof. Jacek Wysocki, dr Hanna Czajka (Neurologia i Neurochirurgia Polska 2004; 38, l (supl. J): S17-S 24) oraz dr Paweł Grzesiowski (wywiad z dnia 5 grudnia 2016 r., telewizja WP, program Tu i teraz)? 16. Czy jest Państwu znane orzecznictwo Europejskiego Trybunału Praw Człowieka w kwestii obowiązku szczepień wskazujące, że przymus stanowi naruszenie art. 8 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności/Konwencja o Ochronie Praw Człowieka i podstawowych Wolności (Dz.U. 1993 Nr 61, poz. 284)/ w sytuacji przymusu szczepień i braku systemu odszkodowawczego? (...) 17. Czy jest Państwu wiadomo, czy w związku z działalnością Państwa urzędu została skierowana już skarga do Europejskiego Trybunału Praw Człowieka? 18. Czy prawdą jest, że Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny dystrybuuje, dystrybuował, sprzedawał, sprzedaje szczepionki? 19. Jaki zysk Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny uzyskał z dystrybucji, sprzedaży szczepionek z uwzględnieniem podziału na poszczególne lata kalendarzowe jak i sumaryczny? 20. Czy nie jest sprzeczne z zasadami demokratycznego Państwa Prawa w szczególności zasadą państwa prawa (art. 2 Konstytucji RP), zasadą prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie uczestników (art. 8 K.p.a. - zasada pogłębiania zaufania do prawa) przymuszanie do szczepień przez ten sam organ, który prowadzi rejestr NOP mający świadczyć o bezpieczeństwie szczepień, jak i dystrybuujący, sprzedający szczepionki do których szczepienia przymusza? 21. Czy szczepionki, które mają być podane, były przechowywane w prawidłowy sposób? 22. Czy kontrolowali Państwo przychodnię, która wykonuje szczepienia, w szczególności czy posiada ona agregat zabezpieczający przerwanie dostaw energii elektrycznej oraz elektroniczny, całodobowy monitoring temperatury przechowywania szczepionek? 23. Czy w kwestii przechowywania szczepionek, które mają być podane został zachowany ciąg chłodniczy podczas transportu i przechowywania pomiędzy Ministerstwem Zdrowia, hurtownią, apteką, przychodnią oraz właściwą państwową powiatową stacją sanitarną?". Organ wskazał, że pismem z dnia 19 kwietnia 2018 r. udzielił pełnej odpowiedzi na złożony wniosek, zgodnie z zakresem żądania i wiedzą oraz dokumentami jakie posiadał. W zakresie odpowiedzi na pytania 1,2,3,4 udzielił następującej informacji: "System nadzoru nad Niepożądanymi Odczynami Poszczepiennymi w Polsce regulują: ustawa z dnia 5 grudnia 2008 roku o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi (tj. Dz.U. z 2018r. poz. 151) oraz rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 21 grudnia 2010 roku w sprawie niepożądanych odczynów poszczepiennych oraz kryteriów ich rozpoznawania. Definicja niepożądanego odczynu poszczepiennego (NOP) zawarta w ustawie z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi (t. j: Dz. U. z 2018 r. poz. 151.) określa, że jest to niepożądany objaw chorobowy pozostający w związku czasowym z wykonanym szczepieniem ochronnym. W 2017r. do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w R. zgłoszono w sumie 22 odczyny poszczepienne po preparatach: DTP, BCG, TETRAXIM, INFANRIX HEXA, PREVENAR 13. Jednocześnie statystyka dotycząca charakteru niepożądanych odczynów poszczepiennych w Polsce dostępna jest w Biuletynach "Szczepienia ochronne w Polsce" (publikacja w internecie na stronie http://www.pzh.gov.pl/meldunki-epidemiologiczne w zakładce EPIMELD). Gromadzenie danych dotyczących występowania i rodzaju niepożądanych odczynów poszczepiennych w Polsce ma już ponad dwudziestoletnią historię. System gromadzenia danych został opracowany w 1996 roku przez pracownika naukowego z Zakładu Epidemiologii NIZP-PZH. Jego opracowanie zostało przygotowane w oparciu o zalecenia Światowej Organizacji Zdrowia (WHO) w zakresie monitorowania bezpieczeństwa szczepień (WHO Drug Monitoring Programme, Extended Programme on Immunization), konsultacje z ekspertami ze Stanów Zjednoczonych oraz przegląd światowego piśmiennictwa z tego zakresu. W pierwszym roku wprowadzenia rejestracji NOP-ów, lekarze zgłosili 101 przypadków. Trzeba podkreślić, że w ówczesnym czasie liczba stosowanych szczepionek była nieporównywalnie mniejsza. Dysponowaliśmy wówczas zaledwie kilkunastoma preparatami, natomiast liczba dzieci podlegających szczepieniom wynosiła ok. czterysta tysięcy rocznie. W okresie dwudziestu lat funkcjonowania systemu, okresowo dokonywano koniecznych zmian - modyfikacji, np. wynikających z rozszerzania listy szczepionek stosowanych w naszym kraju. Natomiast niezmienne pozostały główne założenia systemu, to znaczy zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa zgłoszenia niepożądanego odczynu poszczepiennego należy dokonać niezwłocznie, nie późnej niż po upływie 24 godzin od powzięcia podejrzenia jego wystąpienia do państwowego powiatowego inspektora sanitarnego właściwego ze względu na miejsce wykonania szczepienia. Świadczeniodawcy, przechowujący karty uodpornienia i prowadzący szczepienia ochronne, informacje o wystąpieniu niepożądanego odczynu poszczepiennego odnotowują w: książeczce szczepień, karcie uodpornienia, dokumentacji medycznej osoby szczepionej i rejestrze niepożądanych odczynów poszczepiennych. Państwowy powiatowy inspektor sanitarny sprawdza prawidłowość wypełnienia formularza zgłoszenia i przesyła jego kopie właściwemu państwowemu wojewódzkiemu inspektorowi sanitarnemu, Narodowemu Instytutowi Zdrowia Publicznego - Państwowemu Zakładowi Higieny, Wydziałowi Monitorowania Niepożądanych Działań Produktów Leczniczych Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych. W PZH są one gromadzone, rejestrowane, weryfikowane, analizowane i raz w roku publikowane. Opracowania dotyczące występowania NOP w danym roku można znaleźć na stronach NIZP-PZH w Biuletynie Szczepienia Ochronne. Poza tym informacje dotyczące niepożądanych odczynów poszczepiennych, które zgłoszono po podaniu szczepionek dostępnych na rynku w Polsce, ich charakteru według szczepionki, po której wystąpił odczyn, z podziałem na liczbę zgłoszonych przypadków z podziałem na lata (od roku 1999) oraz ich zaklasyfikowania można znaleźć na stronach Narodowego Instytutu Zdrowia Publicznego - Państwowego Zakładu Higieny w Biuletynie "Szczepienia Ochronne w Polsce" w danym roku, np. informacje za 2016 rok znajdują się na stronach 87-94 tego biuletynu (http://wwwold.pzh.gov.pl/oldpage/epimeld72016/Sz_2016.pdf). Informacje te wynikają z prawnie określonego systemu zgłaszania niepożądanych odczynów poszczepiennych zgodnie z rozporządzeniem Ministra Zdrowia z dnia 21 grudnia 2010 r. w sprawie niepożądanych odczynów poszczepiennych oraz kryteriów ich rozpoznawania (Dz. U., 2010 r., Nr 254, poz. 1711). Z danych NIZP- PZH wynika, że w ostatnich latach następuje stopniowy wzrost liczby zgłoszeń, np. w 2008 r. zarejestrowano 982 NOP-y, w 2011 r. - 1130, w 2015 r. - 2111, a w 2016r. - 2341 NOP-ów. Analiza pozwala stwierdzić, że wzrost liczby zgłoszeń wynika z obserwowanej poprawy działania systemu nadzoru nad NOP- ami, a nie ze wzrostu odczynowości szczepionek. Ciężkie NOP-y występują niezwykle rzadko. Nawet jeśli na 2341 NOP-ów zakwalifikowanych w 2016 r. stwierdzono 3 odczyny ciężkie, to stanowią one 0,1% wszystkich NOP-ów. W Polsce jeden NOP występuje z częstością średnio raz na 10 000 podanych dawek szczepionki. Przykłady częstości występowania NOP-ów: Objawy miejscowe po podaniu szczepionki MMR przeciw odrze, śwince i różyczce występują z częstością 1/10 podanych dawek. Ciężki NOP jakim jest wstrząs anafilaktyczny występuje u 1-3 osób/1 milion podanych dawek szczepionki. Objawy porażeń po podaniu doustnej szczepionki przeciw poliomyelitis podawanej w przeszłości, występowały z częstością 1 na 1 milion zastosowanych dawek (w Polsce nie stosowana od kwietnia 2016 r.). Szczegółowe informacje o rodzaju oraz częstości występowania niepożądanych odczynów poszczepiennych (NOP) można również znaleźć w ulotce dołączonej do opakowania danej szczepionki oraz w Charakterystyce Produktu Leczniczego (ChPL). Informacje te obejmują wyniki badań klinicznych oceniane w czasie rejestracji szczepionki, badania porejestracyjne oraz ocenę występowania NOP po zarejestrowaniu szczepionki, w czasie kiedy szczepionka jest dostępna na rynku. Aktualne Charakterystyki Produktu Leczniczego dla każdej szczepionki można odnaleźć na stronie Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych lub na stronie Europejskiej Agencji Leków (w przeglądarce należy wpisać nazwę handlową szczepionki i słowa Charakterystyka Produktu Leczniczego). Nadto, dodatkowe informacje nt. NOP występujących na całym świecie można uzyskać z bazy VAERS. Baza VAERS (Vaccines Adverse Reporting System) to System Raportowania o Niepożądanych Odczynach Poszczepiennych prowadzony przez oficjalne rządowe agendy w Stanach Zjednoczonych, tj. Centrum Kontroli i Profilaktyki Zachorowań (CDC) oraz Agencję Żywności i Leków (FDA). Na stronie VAERS można znaleźć informacje o niepożądanych odczynach poszczepiennych (NOP), które nie zostały zweryfikowane pod względem przyczynowo - skutkowym. W bazie zebrano NOP-y, które wystąpiły po szczepieniu, ale nie ma pewności, czy mają jakikolwiek związek ze szczepieniem. Baza VAERS jest cennym zbiorem informacji o NOP-ach, należy jednak pamiętać, że w systemie VAERS każdy może zgłosić niepożądany odczyn poszczepienny. Jednak w systemie VAERS jest zaskakująco mało zgłoszeń bezpośrednio od osób zaszczepionych - takie zgłoszenia to zaledwie 7%. Pozostałe zgłoszenia pochodzą od firm - producentów szczepionek oraz świadczeniodawców. Do VAERS napływa rocznie około 30 000 zgłoszeń. I.F.-R. w książce "Szczepionki. Nie daj się zwariować" podaje przykład amerykańskiej lekarki anestezjologa, która zgłosiła do VAERS informację, że po szczepieniu pacjent zamienił się w Hulka - zielonego potwora z popularnych komiksów. Prowokacja ta pokazała, że baza nie jest zbiorem zweryfikowanych informacji o niepożądanych odczynach poszczepiennych, na podstawie której można wyciągać naukowe wnioski. Ze względu na zakres i obszerność materiału odsyłam Panią do ogólnodostępnej dla informacji publicznej strony internetowej - www.pzh.gov.pl. Ilość odczynów poszczepiennych rejestrowanych przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w R. z podziałem na ilość i rodzaj odczynu /w tym po szczepieniach wymienionych przez wnioskodawcę/ przedstawia Załącznik Nr 1. Dane dotyczą zgłoszonych przypadków NOP występujących u dzieci. W PSSE R. nie rejestrowano NOP u dorosłych. Nie odnotowano przypadku śmiertelnego, a statystyka dotycząca niepożądanych odczynów poszczepiennych w Polsce dostępna jest w Biuletynach "Szczepienia ochronne w Polsce" (publikacja w Internecie na stronie http://www.pzh.gov.pl/meldunki-epidemiologiczne w zakładce EPIMELD). Prowadzona rejestracja niepożądanych odczynów poszczepiennych nie obejmuje takiej kategorii, jak przypadki śmiertelne. Tego rodzaju przypadki kwalifikowane są do kategorii odczyny ciężkie i wykazywane są łącznie z innymi odczynami ciężkimi, jako występujące bardzo rzadko. Ponadto Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w R. poleca zapoznanie się z informacjami zawartymi na stronie Narodowego Instytutu Zdrowia Publicznego - Państwowego Zakładu Higieny http://szczepienia.pzh.gov.pl/". W zakresie pytania 5 udzielono odpowiedzi, że "Ocena sytuacji epidemiologicznej powiatu [...] dokonywana jest w oparciu o rzetelny nadzór epidemiologiczny prowadzony poprzez analizę i weryfikację zgłoszonych przypadków zachorowań na choroby zakaźne, zakażenia i zatrucia. Rejestracja zgłoszonych zachorowań na choroby zakaźne odbywa się w oparciu o aktualne definicje przypadków chorób zakaźnych na potrzeby nadzoru epidemiologicznego. PPIS w R. przesyła sprawozdania dwutygodniowe, kwartalne i roczne o zachorowaniach na choroby zakaźne, zakażeniach i zatruciach do Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Ł., które następnie przekazywane są do Narodowego Instytutu Zdrowia Publicznego-Państwowego Zakładu Higieny w W. W Polsce Program Szczepień Ochronnych zatwierdza Ministerstwo Zdrowia na podstawie opinii ekspertów (Rady Sanitarno-Epidemiologicznej przy Głównym Inspektorze Sanitarnym oraz Pediatrycznego Zespołu Ekspertów ds. Kalendarza Szczepień Ochronnych) oraz dostępnego budżetu. Eksperci swoje rekomendacje opierają na potwierdzonych danych z badań klinicznych obserwacyjnych, sytuacji epidemiologicznej w kraju". W zakresie pytania 6 udzielono następującej odpowiedzi: "Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w R. nie posiada na te temat wiedzy. Na pytanie to odpowiedzi może udzielić Minister Zdrowia". W zakresie pytania 7 wskazano, że: "Zagadnienie poruszone w tym pytaniu związane jest z zakresem obowiązkowych badań kwalifikacyjnych, wynikających z art. 17 ust. 2 ustawy o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi, poprzedzających szczepienia ochronne, nadzór nad którymi mają organy inspekcji sanitarnej. Personel wykonujący szczepienie powinien wiedzieć o możliwości występowania niedoboru odporności u pacjenta poddawanego szczepieniu. Przed wykonaniem szczepienia lekarz powinien zebrać szczegółowy wywiad i przeanalizować dokumentację medyczną pacjenta, poszukując informacji sugerujących upośledzenie odporności (p. Med. Prakt. Pediatr. 4/2000, s. 98-109, 6/2006, s. 62—78, oraz 1/2007, s. 51-63 — przyp. red.). W uzasadnionych przypadkach lekarz może zlecić odpowiednie badania diagnostyczne. Badania dzieci w celu stwierdzenia wrodzonych niedoborów odporności przeprowadza na terenie województwa [...] Poradnia Szczepień Ochronnych i Zaburzeń Odporności dla Dzieci i Młodzieży SZOZ Matki i Dziecka - Szpital im. [...] - A 71." W zakresie pytania 8 udzielono następującej odpowiedzi: "Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w R. informuje, że przyjęty w polskim systemie prawnym model kontroli sądowej zawiera zarówno element kontroli bezpośredniej w ramach której sądy powszechne mogą na mocy szczególnego przepisu rozpoznać środki zaskarżenia decyzji administracyjnej, a także wydawać nowe rozstrzygnięcia co do istoty oraz element kontroli pośredniej. Bezpośrednia kontrola administracji ma miejsce w następujących sprawach: z zakresu ubezpieczeń społecznych - od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych stronie przysługuje w terminie jednego miesiąca odwołanie do właściwego sądu ubezpieczeń społecznych, odwołanie od decyzji Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów do Sądu Okręgowego w W., na wniosek osoby zainteresowanej, prokuratora lub kierownika urzędu cywilnego może orzec o unieważnieniu, sprostowaniu i ustaleniu treści aktu stanu cywilnego. W obecnym stanie prawnym nie przewidziano bezpośredniej kontroli sądowej w zakresie prowadzenia rejestru NOP. W ramach kontroli pośredniej natomiast sąd powszechny nie rozpoznaje środków prawnych od decyzji administracyjnej, lecz na mocy wyraźnego przepisu orzeka o prawach i obowiązkach o charakterze cywilnoprawnym, w odniesieniu do których wcześniej została wydana decyzja administracyjna. Przewidują ją między innymi niektóre przepisy ustaw Prawo wodne oraz Prawo geodezyjne i kartograficzne. W sprawach dotyczących Niepożądanych Odczynów Poszczepiennych sądy powszechne uprawnione są do rozstrzygania o prawach i obowiązkach o charakterze cywilnoprawnym będących wynikiem działania organów administracji. Wybór środka należy od zainteresowanego w zależności od roszczenia, którego chce dochodzić. Podstawowe reguły w tym zakresie przewidują: ustawa kodeks cywilny i ustawa kodeks postępowania cywilnego. Jednocześnie należy zaznaczyć, że w polskim sądownictwie administracyjnym przedmiotem sądowej kontroli administracji jest jedynie strona formalna działań administracji: sąd nie ma możliwości działań merytorycznych w obrębie prawa administracyjnego. Rejestr Niepożądanych Odczynów Poszczepiennych prowadzony przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w R. nie podlega kontroli sądowej". W zakresie pytania 9 udzielono następującej odpowiedzi: "W przypadku gdy wyniki przeprowadzonych badań potwierdzą, że produkt leczniczy nie spełnia określonych dla niego wymagań jakościowych Główny Inspektor Farmaceutyczny podejmuje decyzje o wycofaniu z obrotu produktu leczniczego (lub o zakazie jego wprowadzenia do obrotu, jeżeli dany lek nie został jeszcze wprowadzony na rynek). Mogą to być decyzje: o czasowym zakazie wprowadzania tego produktu do obrotu, o wstrzymaniu obrotu tym produktem, o wycofaniu tego produktu z obrotu. Decyzje takie wydawane są na wniosek Prezesa Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych. W przypadku możliwości wystąpienia zagrożenia dla zdrowia publicznego, związanego z produktami leczniczymi, Główny Inspektor Farmaceutyczny, na wniosek Ministra Zdrowia lub Prezesa Urzędu, wydaje decyzję o czasowym zakazie wprowadzania tego produktu do obrotu, o wstrzymaniu obrotu tym produktem lub o wycofaniu tego produktu z obrotu. Państwowa Inspekcja Farmaceutyczna sprawuje nadzór nad jakością produktów leczniczych znajdujących się w obrocie, w tym szczepionek. Każde zgłoszenie podejrzenia niespełnienia wymagań jakościowych produktów leczniczych jest analizowane i wyjaśniane, celem oceny wady jakościowej oraz oceny zagrożenia dla zdrowia i życia pacjentów. Mając na uwadze bezpieczeństwo i zdrowie pacjentów, Główny Inspektor Farmaceutyczny podejmuje decyzje w zakresie w swoich kompetencji, w celu wyeliminowania z rynku produktów leczniczych niezgodnych z ustalonymi wymaganiami jakościowymi. Decyzje Głównego Inspektora Farmaceutycznego w przedmiocie wycofania z obrotu, wstrzymania w obrocie oraz zakazu wprowadzania do obrotu produktów leczniczych są udostępnione na stronie Głównego Inspektoratu Farmaceutycznego, w zakładce Decyzje i komunikaty. Koordynatorem przekazywania szczepionek na obszarze całego kraju, w ramach realizacji Programu Szczepień Ochronnych oraz organem nadzorującym jednostki odpowiedzialne za przechowywanie oraz przekazywanie szczepionek świadczeniodawcom jest Główny Inspektor Sanitarny. Do zadań Głównego Inspektora Sanitarnego należy również planowanie działań związanych z realizacją szczepień ochronnych oraz prowadzenie nadzoru nad ich realizacją". W zakresie pytania 10 i 11 udzielono odpowiedzi: "Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny prowadzi powiatowy rejestr zgłoszeń niepożądanych odczynów poszczepiennych na podstawie zbioru oryginałów formularzy zgłoszeń niepożądanych odczynów poszczepiennych zgodnie z § 8 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dn. 21 grudnia 2010 r. w sprawie niepożądanych odczynów poszczepiennych, oraz kryteriów ich rozpoznania (Dz. U. Nr 254, poz. 1711). Dane zgromadzone w rejestrze zgłoszeń niepożądanych odczynów poszczepiennych, o których mowa w § 8 są przechowywane przez 10 lat od dnia zgłoszenia niepożądanego odczynu poszczepiennego - § 9 wyżej wymienionego rozporządzenia". W zakresie pytania 12 wskazano, że: "Należy zauważyć, że treść pytania dotyczy udzielenia informacji o prawie krajowym (wewnętrznym) obowiązującym w innych niż Polska krajach Unii Europejskiej, która to informacja nie mieści się w zakresie pojęcia informacji o sprawach publicznych i nie daje się przyporządkować do żadnej z kategorii wskazanych przykładowo w art. 6 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. W szczególności treść regulacji prawnych dotyczących obowiązku szczepień obowiązujących w innych krajach Unii Europejskiej w ramach ich prawa krajowego nie została wytworzona przez polskie władze publiczne i nie odnosi się do polskich władz publicznych, czy też nie jest zadaniem władzy publicznej i gospodarowaniem mieniem publicznym na terenie Polski. Powyższe oznacza, iż w zakresie pytania 12 - wniosek z dnia 11.04.2018r.- nie może być uznany za wniosek o udostępnienie informacji publicznej. Biorąc po uwagę ustawowo określony zakres zadań Państwowej Inspekcji Sanitarnej, nie ma obowiązku posiadania informacji dot. kalendarza szczepień realizowanego w poszczególnych krajach Unii Europejskiej. Wnioskodawca może zapoznać się również z treścią artykułu z "Medycyny Praktycznej - Programy szczepień ochronnych w Unii Europejskiej. Czym się różnią?". Gdzie można znaleźć informacje o kalendarzach szczepień w krajach europejskich? Informacje o programach szczepień w krajach Unii Europejskiej można sprawdzić na stronie internetowej Europejskiego Centrum Prewencji i Kontroli Chorób (ECDC - European Centre for Disease Prevention and Control). Służy temu interaktywne narzędzie, gdzie można znaleźć wszystkie Kalendarze Szczepień, ze wskazaniem szczepień obowiązkowych i zalecanych oraz porównać programy szczepień w różnych krajach. Powyższe informacje nie są danymi informacji publicznej, które są gromadzone i mogą być udostępniane przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w R.. Jednocześnie informuję, że Państwowa Inspekcja Sanitarna powołana jest do realizacji zadań z zakresu zdrowia publicznego między innymi przez promocję zdrowia, zapobieganie chorobom zakaźnym tj. szczepienia ochronne. Aby nie rozprzestrzeniały się wirusy i bakterie, a sytuacja epidemiologiczna nie wymknęła się spod kontroli, zaszczepionych powinno być 95% populacji. W Polsce dzięki obowiązkowym szczepieniom spełniamy ten warunek, co daje nam duże poczucie bezpieczeństwa. Choroby zakaźne nie znają granic i wciąż mogą być niebezpieczne, a jedynym skutecznym sposobem aby się przed nimi uchronić są szczepienia. Obecna, stabilna sytuacja epidemiologiczna w zakresie chorób zakaźnych w Polsce jest wynikiem wieloletniego wspólnego wysiłku i współpracy służb sanitarno-epidemiologicznych, personelu medycznego oraz rodziców. Należy jednak mieć świadomość, że nie jest stanem danym raz na zawsze. Np. w roku 2010 w Tadżykistanie, który należy do europejskiego regionu WHO, który był dotychczas uznawany za strefę wolną od zachorowań na poliomyelitis, doszło do epidemii tej choroby. Wystąpiły również przypadki zawleczenia zachorowań za graniczące z Tadżykistanem rejony Federacji Rosyjskiej. Dzięki wysokiemu odsetkowi zaszczepienia naszego społeczeństwa przeciwko poliomyelitis Polska jest obecnie chroniona przed wybuchem epidemii w przypadku zawleczenia zachorowań na teren naszego kraju. Według raportu WHO w styczniu 2017 roku w Europie na odrę zachorowało 559 osób. Najwięcej zachorowań odnotowano we Włoszech, Rumunii, Francji, Niemczech, Polsce, Szwajcarii i na Ukrainie. Wstępne raporty podają, że liczba chorych wciąż rośnie. W dzisiejszych czasach, kiedy podróżowanie jest powszechne, żadna osoba ani żaden kraj nie jest poza zasięgiem wirusa - mówi Zsuzsanna Jakab, przewodnicząca europejskiego regionu WHO. Choroba będzie się rozprzestrzeniać po Europie dopóty, dopóki każdy kraj nie osiągnie odpowiedniego poziomu immunizacji. WHO niepokoi się sytuacją między innymi w Polsce. Liczba zachorowań w naszym kraju stopniowo rośnie. W 2010 roku było to 13 przypadków, w 2011 już 39, w 2012 - 70, w 2013 - 88. W 2014 roku na odrę zachorowało w Polsce 110 osób, 2015 - 48, 2016-133 przypadki, 2017-63 zachorowania. Od 01.01.2018r. do 15.04.2018r. zarejestrowano już 35 przypadków zachorowań na odrę. W miesiącu kwietniu potwierdzono 4 przypadki odry u mieszkańców woj. [...]. Jak się będzie rozwijała sytuacja epidemiologiczna - czas pokaże". W zakresie odpowiedzi na pytanie 13 wskazano, że: "Pytanie to nie mieści się w pojęciu informacji publicznej. Przepisy obowiązujące w innych krajach UE nie zostały wytworzone przez polskie władze publiczne, nie odnoszą się do wykonywania władzy publicznej i gospodarowania mieniem publicznym (wyrok Sądu Administracyjnego z Gorzowa Wielkopolskiego z dnia 8 listopada 2017r.). Wszelkie informacje dotyczące epidemii czy zachorowań na choroby zakaźne w Polsce są dostępne na stronach Narodowego Instytutu Zdrowia Publicznego - Państwowego Zakładu Higieny w Biuletynie "Choroby zakaźne i zatrucia w Polsce" (adres: www.pzh.gov.pl). Dane gromadzone są od roku 1999 z podziałem na lata. Mimo to Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w R. poleca zapoznanie się z artykułem opublikowanym w Medycynie Praktycznej-Szczepienia pt. "Wpływ szczepienia p/ospie wietrznej na zdrowie publiczne -doświadczenia związane ze szczepieniem przeciwko ospie wietrznej w krajach Unii Europejskiej." W zakresie odpowiedzi na pytanie 14 wskazano, że: "Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w R. nie przymusza do szczepień ochronnych, lecz stwierdza, że osoby przebywające na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej są obowiązane na zasadach określonych w ustawie o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń u ludzi do poddania się szczepieniom ochronnym. Dotychczas na terenie działania Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w R. nie odnotowano epidemii chorób (ani wśród obywateli Ukrainy ani wśród obywateli naszego kraju). Informacje na temat występowania chorób zakaźnych w Polsce i ich nasilenia się są dostępne na stronie internetowej NIZP-PZH – http:/hvwwold.pzh.sov.pl/oldpage/epimeld/indexp.hlml -"Choroby zakaźne i zatrucia w Polsce " (biuletyn roczny). W zakresie pytania 15 -16 organ udzielił odpowiedzi: "Pytania te nie dotyczą informacji publicznej w rozumieniu przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej, bowiem informacja publiczna dotyczy sfery faktów, a do takich nie należą pytania w rodzaju "czy jesteście Państwo świadomi ilości powikłań poszczepiennych", czy też, "czy jest Państwu znane orzecznictwo Europejskiego Trybunału Praw Człowieka", które to orzecznictwo następnie zostało przytoczone. W zakresie odpowiedzi na pytanie 17 organ wskazał, że: "Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w R. nie posiada informacji świadczącej o skierowaniu skargi do Europejskiego Trybunału Praw Człowieka na działalność Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w R." W zakresie odpowiedzi na pytanie 18 wskazano, że "Zgodnie z art. 18.5 ustawy o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi (tj. Dz. U z 2018r. poz. 151) szczepionki służące do przeprowadzania obowiązkowych szczepień ochronnych zakupuje minister właściwy do spraw zdrowia zgodnie z przepisami o zamówieniach publicznych. 6. Stacje sanitarno-epidemiologiczne ustalają roczne zapotrzebowanie na szczepionki, przechowują szczepionki i zaopatrują w nie świadczeniodawców prowadzących szczepienia. 6a. Podmiotami obowiązanymi do sporządzania ilościowego zapotrzebowania na szczepionki służące do przeprowadzania obowiązkowych szczepień ochronnych wraz z harmonogramem dostaw szczepionek oraz do sporządzania raportów o rodzajach, liczbie, numerach seryjnych oraz terminach ważności posiadanych szczepionek są organy Państwowej Inspekcji Sanitarnej. Podmiotem obowiązanym do wykonywania sprawozdawczości z realizacji harmonogramów dostaw szczepionek jest dystrybutor centralny wyznaczony przez ministra właściwego do spraw zdrowia. 6b. Podmiotami odpowiedzialnymi za dystrybucję i przechowywanie szczepionek służących do przeprowadzania obowiązkowych szczepień ochronnych, od których wymaga się przestrzegania Dobrej Praktyki Dystrybucyjnej w rozumieniu przepisów prawa farmaceutycznego i bezpieczeństwa obrotu szczepionkami, są: dystrybutor centralny wyznaczony przez ministra właściwego do spraw zdrowia, wojewódzkie stacje sanitarno-epidemiologiczne i powiatowe stacje sanitarno-epidemiologiczne. 7. Koszty zakupu szczepionek, o których mowa w ust. 5, są finansowane z budżetu państwa z części, której dysponentem jest minister właściwy do spraw zdrowia. 8. Szczepionki zakupione przez ministra właściwego do spraw zdrowia są transportowane i przechowywane z zachowaniem łańcucha chłodniczego oraz na zasadach określonych w przepisach prawa farmaceutycznego. 9. Jeżeli dana osoba podda się obowiązkowemu szczepieniu ochronnemu, o którym mowa w ust. 1, z zastosowaniem szczepionki innej niż ta, o której mowa w ust. 5, ponosi koszt zakupu szczepionki. Na podstawie art. 18 ust. 11 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi Minister właściwy do spraw zdrowia określił, w drodze rozporządzenia w sprawie zapotrzebowania na szczepionki służące do przeprowadzania szczepień obowiązkowych (Dz. U. z 2017r., poz. 848) : - podmioty zobowiązane do sporządzania ilościowego zapotrzebowania na szczepionki służące do przeprowadzania szczepień obowiązkowych wraz z harmonogramem dostaw szczepionek, przechowywania i dystrybucji tych szczepionek, - zadania w zakresie sporządzania ilościowego zapotrzebowania na szczepionki służące do przeprowadzania szczepień obowiązkowych wraz z harmonogramem dostaw, przechowywania i dystrybucji szczepionek służących do przeprowadzania szczepień obowiązkowych wraz ze wskazaniem podmiotów odpowiedzialnych za ich realizację oraz sprawozdawczości z realizacji raportów z rodzajów, liczby posiadanych szczepionek, numerów seryjnych oraz terminów ważności, - sposób i terminy wykonywania zadań, o których mowa w pkt. 2 - mając na względzie konieczność stworzenia stałego systemu zaopatrzenia w szczepionki służące do przeprowadzania szczepień obowiązkowych podmiotów przechowujących i przeprowadzających szczepienia ochronne oraz wymagania Dobrej Praktyki Dystrybucyjnej w rozumieniu przepisów prawa farmaceutycznego i bezpieczeństwa obrotu szczepionkami. A zatem Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w R. dystrybuował, dystrybuuje preparaty szczepionkowe służące do przeprowadzenia obowiązkowych szczepień ochronnych, natomiast nigdy nie sprzedawał i nadal nie sprzedaje preparatów szczepionkowych". W zakresie odpowiedzi na pytanie 19 wskazano, że: "Ponieważ Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w R. nie sprzedaje preparatów szczepionkowych nie uzyskał żadnych zysków z tego tytułu. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w R. informuje również, że dystrybucja szczepionek odbywa się w formie bezgotówkowej i w związku z tym nie uzyskuje dochodów. Szczepionki służące do przeprowadzania obowiązkowych szczepień ochronnych w Polsce zakupuje minister właściwy do spraw zdrowia zgodnie z przepisami o zamówieniach publicznych, dlatego z pytaniem o koszty poniesione na szczepienia ochronne w Polsce zapewne należy zwrócić do Ministra Zdrowia, a nie do PPIS w R.". W zakresie pytania 20 udzielono następującej odpowiedzi: "Jak wyjaśniono powyżej Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny nie przymusza do szczepień, nie sprzedaje szczepionek, a rejestr NOP jest prowadzony w celu rzeczywistego odzwierciedlenia wpływu stosowanych preparatów na zdrowie pacjentów w celu eliminacji preparatów wadliwych. W pytaniu zawarta jest nieprawdziwa teza polegająca na interesowności organu Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w prowadzeniu szczepień, gdyż przynosi to rzekome korzyści finansowe organowi. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w R. działa na podstawie obowiązujących przepisów prawa w celu realizacji zadań wynikających z ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej". W zakresie pytania 21 udzielono odpowiedzi: "Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w R. informuje, że preparaty szczepionkowe w PSSE R. przechowywane są w sposób właściwy zapewniając tzw. "łańcuch chłodniczy". Każde urządzenie chłodnicze wyposażone jest w całodobowy system monitorowania temperatury z powiadamianiem o ewentualnych przekroczeniach wartości krytycznej. W przypadku wyłączenia prądu sieciowego następuje przełączenie sieci na agregat prądotwórczy, zapewniając w urządzeniach chłodniczych "łańcuch chłodniczy". W zakresie odpowiedzi na pytanie 22-23 wskazano, że: "Przychodnie/Ośrodki Zdrowia, które znajdują się pod nadzorem Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w R. prowadzą ciągłe monitorowanie temperatury urządzeń chłodniczych w których przechowywane są preparaty szczepionkowe urządzeniami elektronicznymi. W przypadku niezachowania łańcucha chłodniczego wysyłane są alarmy SMS na co najmniej dwa numery telefonów. Nie wszystkie podmioty posiadają agregaty prądotwórcze. W podmiotach opracowane są procedury dot. zasad postępowania z preparatami szczepionkowymi w sytuacji awarii urządzeń chłodniczych lub braku prądu. Poza tym każdy przypadek niezachowania warunków zgodnych z zasadą łańcucha chłodniczego na skutek awarii chłodziarki przychodnia/ośrodek zdrowia niezwłocznie zgłasza do Powiatowej Stacji Sanitarno - Epidemiologicznej w R.". Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w R. informuje, że stosowanie procedur określonych mianem łańcucha chłodniczego ma sens jedynie wówczas, gdy warunki przechowywania, transportu preparatów szczepionkowych oraz ich monitorowania będą zachowane przez wszystkie podmioty występujące w tym łańcuchu. Każdy etap transportu i przechowywania preparatów szczepionkowych jest ewidencjonowany co potwierdza zachowanie "łańcucha chłodniczego". Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w R. odpowiada tylko za zachowanie części "łańcucha chłodniczego" tj. w czasie transportu, od chwili przyjęcia preparatów szczepionkowych Wojewódzkiej Stacji Sanitarno- Epidemiologicznej w Ł., następnie za przechowywanie w siedzibie PSSE R. i przekazanie szczepionek świadczeniodawcom. Do punktu szczepień preparaty szczepionkowe wydawane są w pojemniku transportowym zapewniającym zachowanie stabilności termicznej znajdujących się w niej szczepionek w granicach od +2°C do+8°C. W dalszej części odpowiedzi na skargę organ wyjaśnił, że powołane przez pełnomocnika orzecznictwo nie odnosi się do istniejącego stanu faktycznego, wobec tego nie może stanowić w żadnej mierze podstawy do potwierdzenia zasadności wniesionej skargi. Organ udzielił pełnej odpowiedzi na wniosek i zgodnie z jego zakresem wobec tego brak jest podstaw do przyjęcia w przedmiotowej sprawie, że miała miejsce bezczynność organu, a w wypadkach, gdy żądana informacja nie stanowiła informacji publicznej organ wskazał na piśmie, iż w tym zakresie żądanie nie dotyczy informacji publicznej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jako nieuzasadniona podlegała oddaleniu. Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz.U. z 2016 r., poz. 1066 ze zm.) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) – przywoływanej dalej w tekście jako "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 p.p.s.a., a więc wówczas gdy organ pomimo ciążącego na nim obowiązku nie wydaje decyzji administracyjnej, postanowienia albo też uchyla się od podjęcia innych aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. W rozpoznawanej sprawie przedmiotem skargi M.C. jest bezczynność Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w R. w zakresie udostępnienia informacji publicznej. Problematyka dostępu do informacji publicznej została unormowana przez ustawodawcę w przepisach ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (j.t. Dz.U. z 2016 r., poz. 1764 z późn.zm.), przywoływanej dalej w skrócie jako "u.d.i.p.". Zgodnie z treścią art. 1 ust. 1 u.d.i.p. każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie. Podmiotami zobowiązanymi do udostępnienia informacji są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności organy władzy publicznej (art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.). Przykładowy katalog informacji publicznych, podlegających udostępnieniu wymienia przepis art. 6 ust. 1 u.d.i.p. Zgodnie ze stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego informacją publiczną w rozumieniu art. 6 u.d.i.p. będzie każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Bliższa analiza powołanego przepisu wskazuje, że wnioskiem może być pytanie o określone fakty, o stan określonych zjawisk na dzień udzielania odpowiedzi. Informacje publiczne odnoszą się do pewnych danych, a nie są środkami do ich kwestionowania (por. wyrok z dnia 7 marca 2012 r. sygn. akt I OSK 2445/11 - Lex nr 1264728). Stosownie do treści art. 7 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznych następuje w drodze: ogłaszania informacji publicznych, w tym dokumentów urzędowych, w Biuletynie Informacji Publicznej (pkt 1), udostępniania na wniosek zainteresowanego podmiotu, o którym mowa w art. 10 i 11 (pkt 2), wstępu na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów i udostępniania materiałów, w tym audiowizualnych i teleinformatycznych, dokumentujących te posiedzenia (pkt 3); umieszczania informacji publicznych w centralnym repozytorium (pkt 4). Zgodnie z brzmieniem art. 13 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku (ust. 1). Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (ust. 2). Udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku (art. 14 ust. 1). Ustawa o dostępie do informacji publicznej wymienia trzy formy załatwienia sprawy w przedmiocie udzielenia informacji na wniosek zainteresowanego podmiotu. Mianowicie organ, do którego wniesiono wniosek winien udostępnić tę informację w formie czynności materialno-technicznej (art. 10 u.d.i.p.) bądź też odmówić jej udostępnienia (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.) albo umorzyć postępowanie (art. 14 ust. 2 w zw. z art. 16 ust. 1 u.d.i.p.). Bezczynność organu w sytuacji określonej przepisami powołanej ustawy polega więc na tym, że organ zobowiązany do podjęcia czynności materialno-technicznej w przedmiocie informacji publicznej, takiej czynności nie podejmuje i jednocześnie nie wydaje decyzji o odmowie jej udostępnienia, albo też udziela informacji niepełnej, czy też niezgodnej z wnioskiem. W realiach rozpoznawanej sprawy przedmiotem sporu nie jest ustalenie charakteru żądanych przez skarżącą informacji, czy też określenie statusu organu jako podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznych. Wątpliwości budzi jedynie kwestia oceny, czy odpowiedź udzielona skarżącym w drodze pisma z dnia 19 kwietnia 2018 r., skierowanego do skarżącej, była wystarczająca do uznania, że żądanie udostępnienia informacji publicznej zostało zrealizowane. Z akt sprawy wynika, że skarżąca wnioskiem z dnia 10 kwietnia 2018 r. wystąpiła o udostępnienie informacji publicznej w zakresie problematyki szczepień ochronnych obejmującej udzielenie informacji na 23 pytania szczegółowo opisane w stanie faktycznym i w tym miejscu nie ma potrzeby ich powtarzania Wniosek ten wpłynął do organu w dniu 11 kwietnia 2018 r.., zaś PPIS w R. udzielił nań odpowiedzi pismem z dnia 19 kwietnia 2018 r. doręczonym skarżącej w dniu 23 kwietnia 2018 r. w ten sposób, że: odpowiedział na pytania o numerach 1-5, 7-11, 14, 17-23, natomiast w stosunku do pytania 6 oświadczył, ze nie posiada na ten temat wiedzy, zaś w odniesieniu do pytań 12, 13, pytań 15-16 uznał, że nie dotyczą one informacji publicznej, ale co istotne ustosunkował się także do tych pytań. Analiza treści powyższego pisma organu z dnia 19 kwietnia 2018 r., dowodzi bezspornie, że skarżąca otrzymała odpowiedź na złożony wniosek o udostępnienie informacji publicznej. Kwestię odrębną stanowi wprawdzie merytoryczna strona tych odpowiedzi, którą skarżąca zdaje się kwestionować w skardze. Nie zmienia to jednak faktu, iż organ udzielił odpowiedzi na wniosek w terminie ustawowym, tj. w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku przez M.C., udostępniając jej posiadaną informację publiczną. W zakresie pytań dotyczących informacji upublicznionych organ odesłał stronę do poszczególnych adresów internetowych, udzielił odpowiedzi nawet na pytania nie dotyczące informacji publicznej. Skarżąca co prawda wskazuje, że informacja udostępniona była nieadekwatna czy niepełna, jednak w żaden sposób nie uzasadnia tego stanowiska, nie wskazuje w jakim zakresie informacja była nieadekwatna czy niepełna. W tym miejscu wyjaśnić należy, że sądy administracyjne co do zasady nie kontrolują prawdziwości i rzetelności udzielonej informacji. Zaznaczyć również trzeba, że organ nie mógł udostępnić wnioskodawczyni informacji, które nie są w jego posiadaniu i którymi nie dysponuje. Podsumowując stwierdzić należy, że organ nie pozostał bezczynny w sprawie, gdyż udzielił odpowiedzi na wniesione przez skarżącą żądanie w terminie ustawowym i udostępnił jej posiadaną informację publiczną. Skoro zatem w ustalonym stanie faktycznym sprawy zarzut bezczynności okazał się chybiony, sąd zobligowany był oddalić skargę. Mając powyższe na względzie na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji wyroku. k.ż.