II SAB/Łd 83/14

Dnia 30 października 2014 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca: Sędzia WSA Czesława Nowak-Kolczyńska (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Jolanta Rosińska Sędzia NSA Grzegorz Szkudlarek Protokolant sekretarz sądowy Magdalena Rząsa po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 października 2014 roku przy udziale - sprawy ze skargi T. G. na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Powiatu [...][...] w Ł. w przedmiocie budowy fundamentów pod rozbudowę 1. zobowiązuje Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Powiatu [...][...]w Ł. do załatwienia wniosku T. G. z dnia [...] w terminie 1 miesiąca od dnia uprawomocnienia się wyroku; 2. stwierdza, że bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Powiatu [...] [...] w Ł. miała miejsce bez rażącego naruszenia prawa. a.bł. Pismem z dnia 3 maja 2014 r., które wpłynęło do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Powiatu [...] [...] w dniu 7 maja 2014 r., T. G. skierował do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargi na bezczynność organu w sprawie wybudowanego budynku gospodarczego, użytkowanego jako garażowo-warsztatowy oraz fundamentów służących do dalszej rozbudowy, zlokalizowanych w T., przy ul. A, działka nr 155/2, obręb [...]. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 9 czerwca 2014 r. rozdzielono te skargi. Skarga w przedmiocie legalności wybudowania budynku gospodarczego została zarejestrowana w rep. II SAB/Łd 82/14, a skarga w przedmiocie budowy fundamentów wpisana do rep. II SAB/Łd 83/14. Z akt sprawy wynika, że postępowanie w sprawie wybudowanych fundamentów pod rozbudowę budynku gospodarczego zostało wszczęte z urzędu przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Powiatu [...] [...], o czym organ zawiadomił w dniu 24 stycznia 2014 r. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru budowlanego w Ł., postanowieniem z dnia [...] nr [...], na podstawie art. 37 § 2 i art. 123 k.p.a. po rozpatrzeniu zażalenia T. G., wyznaczył Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego dla Powiatu [...][...] w Ł. dodatkowy termin załatwienia sprawy dotyczącej wybudowanych fundamentów, do dnia 21 marca 2014 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla Powiatu [...] [...] w Ł., decyzją z dnia [...], nr [...], działając na podstawie art. 105 k.p.a. umorzył postępowanie w tej sprawie. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł., decyzją z dnia [...], nr [...], na podstawie art. 138 § 2 k.p.a., wskutek odwołania T. G. uchylił w całości wskazaną decyzję z dnia [...] i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Pismem z dnia 27 kwietnia 2014 r. T. G. wniósł do [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego zażalenie na niezałatwienie sprawy spornych fundamentów w terminie przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Powiatu [...] [...] w Ł., po czym wniósł wskazaną na wstępie skargę na bezczynność organu w tym zakresie. W odpowiedzi na skargę, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla Powiatu [...] [...] w Ł. wskazał, że decyzją z dnia [...], nr [...], umorzono postępowanie administracyjne z uwagi na fakt, iż przedmiotowe fundamenty są pozostałością po starej stodole, która była na nich wzniesiona. Jednak decyzja ta została uchylona decyzją [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...], nr [...], bowiem jak wskazał organ odwoławczy należało zbadać zarówno legalność fundamentów, jak i wzniesionego na nich - już nieistniejącego obiektu. W konsekwencji pismem z dnia 25 kwietnia 2014 r. wystąpiono do Urzędu Miasta w T. o udzielenie informacji dotyczącej wydanych pozwoleń na budowę. Ponadto na podstawie art. 36 k.p.a. powiadomiono strony, że ze względu na skomplikowany charakter sprawy zostanie ona zakończona w terminie jednego miesiąca od dnia uzyskania informacji z Urzędu Miasta T.. Wobec powyższego w ocenie organu nadzoru budowlanego skarga jest niezasadna, bowiem nie zaistniał stan bezczynności. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje : Skarga okazała się zasadna. Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej (art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych ). Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem i obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów (art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., powoływanej w dalszej części rozważań jako p.p.s.a.). Zakres przedmiotowy skargi na bezczynność wyznaczają postanowienia przepisu art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a., zatem zaskarżenie bezczynności organu administracji publicznej jest możliwe tylko w zakresie, w jakim organ zobowiązany jest wydać akt lub podjąć czynność, czy interpretację podatkową. Sąd, uwzględniając skargę na bezczynność organu w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa (art. 149 § 1 zd. 1 p.p.s.a.). Celem instytucji skargi na bezczynność jest zatem doprowadzenie do wydania rozstrzygnięcia w sprawie. Kontrola sądu zmierza zaś do sprawdzenia, czy istotnie organ administracji publicznej pozostaje w zwłoce w załatwieniu sprawy. Przy czym zaznaczyć trzeba, że oceniając czy organ pozostaje w bezczynności, sąd bierze pod uwagę sytuację faktyczną i prawną istniejącą w dacie orzekania. Z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy organ, pomimo istniejącego obowiązku, nie załatwia sprawy w określonej prawem formie i w określonym prawem czasie, a sprawa ma charakter sprawy z zakresu administracji publicznej, co do której obowiązujące regulacje czynią go właściwym i kompetentnym. Sąd bierze pod uwagę jedynie sam fakt, czy w danej sprawie został wydany akt lub dokonana czynność lub czy z innych powodów organowi nie można zarzucić stanu bezczynności (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 grudnia 2013 r., w sprawie o sygn. akt I OSK 2114/13, LEX nr 1421789). Przedmiotowa sprawa została zainicjowana wnioskiem T. G. skierowanym do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Powiatu [...] [...], a zawartym w piśmie z dnia 11 lipca 2013 r., w którym skarżący domagał się rozbiórki fundamentów będących podstawą do dalszej rozbudowy. W dniu 24 stycznia 2014 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla Powiatu [...] [...] zawiadomił o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie wybudowanych fundamentów. Mimo, że w tym czasie, tzn. od dnia wszczęcia postępowania w sprawie do dnia wyrokowania tj. 30 października 2014 r., organ podejmował czynności procesowe, zarówno dowodowe jak i decyzyjne, to nie doprowadziły one do ostatecznego załatwienia sprawy. Powyższe skutkować musi stwierdzeniem, iż organ administracji publicznej wypełnił przesłankę bezczynności, rozumianą jako niewydanie decyzji, postanowienia, względnie aktu lub czynności wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1–4a p.p.s.a., w prawnie ustalonym terminie. Termin ten zakreślony został przepisami kodeksu postępowania administracyjnego, który w art. 35 § 3 przewiduje, że załatwienie sprawy szczególnie skomplikowanej – do jakiej została zakwalifikowana sprawa niniejsza – winno nastąpić nie później niż w ciągu dwóch miesięcy. Wyżej przywołane okoliczności sprawy wskazują, iż termin ten nie został zachowany, co spowodowało uwzględnienie skargi przez sąd. Podkreślić należy, iż dla zasadności skargi na bezczynność nie ma znaczenia okoliczność z jakich powodów określony akt nie został podjęty lub czynność dokonana, a w szczególności, czy bezczynność została spowodowana zawinioną albo też niezawinioną opieszałością organu. Skoro sprawa spornych fundamentów do dnia wyrokowania nie została załatwiona co do istoty, sąd mając na uwadze przepis art. 149 § 1 zdanie 1 p.p.s.a., zobowiązał organ do jej załatwienia w terminie jednego miesiąca od dnia uprawomocnienia się niniejszego wyroku, o czym orzeczono jak w punkcie pierwszym sentencji wyroku. Przechodząc do oceny, czy zaistniała bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, wskazać należy, iż chronologia i rodzaj podejmowanych w sprawie działań oraz przeprowadzonych czynności pozwala na konstatację, iż bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Powiatu [...][...] miała miejsce bez rażącego prawa. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla Powiatu [...] [...], po zawiadomieniu o wszczęciu postępowania, w dniu 24 stycznia 2014 r., przeprowadził w dniu 14 lutego 2014 r. oględziny nieruchomości, które wyznaczył już 29 stycznia 2014 r. W dniu 28 lutego 2014 r. organ zawiadomił strony, w trybie art. 10 § 1 k.p.a. o możliwości zapoznania się z materiałem zgromadzonym w sprawie oraz składania uwag i wniosków, a w dniu 14 marca 2014 r. wydał decyzję. W wyniku odwołania strony, decyzja ta została uchylona decyzją [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...]. W wykonaniu zaleceń zawartych w tej decyzji, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla Powiatu [...] [...] w Ł., pismem z dnia 25 kwietnia 2014 r., wystąpił do Urzędu Miasta w T. o udzielenie informacji, czy poprzedni właściciele nieruchomości, zlokalizowanej w T. przy ul. A bezpośrednio przy granicy z działką nr 71, tj. R. i A. W. występowali z wnioskiem o pozwolenie na budowę oraz czy uzyskali ostateczne decyzje o pozwoleniu na budowę w latach 1910-1950, w celu ustalenia czy obiekty znajdujące się na tej działce powstały legalnie. Odpowiedź na to pismo wpłynęła do organu w dniu 23 maja 2014 r. Do akt sądowych został załączony odpis pisma Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Powiatu [...] [...] z dnia 6 czerwca 2014 r. z załączoną skargą na bezczynność i aktami sprawy. Przedstawiony wyżej tok postępowania w sprawie pozwala na ocenę, iż czynności podejmowane przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Powiatu [...] [...], ze względu na ich charakter, zakres oraz częstotliwość, zmierzały do końcowego załatwienia sprawy. A fakt, iż sprawa nie została zakończona decyzją, w przepisanym ustawowo terminie, nie pozwala na przypisanie zaistniałej bezczynności charakteru rażącego naruszenia prawa. Powyższe uzasadnia rozstrzygnięcie zawarte w punkcie drugim sentencji wyroku, na podstawie art. 149 § 1 zdanie drugie p.p.s.a. a.bł.