II SAB/Łd 84/09

Dnia 14 stycznia 2010 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski po rozpoznaniu w dniu 14 stycznia 2010 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. O. i T. O. na bezczynność Burmistrza Gminy i Miasta W. w przedmiocie wniosku o wznowienie postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy p o s t a n a w i a : odrzucić skargę. W dniu 12 października 2009 roku M. O. i T. O. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na bezczynność Burmistrza Gminy i Miasta W. w przedmiocie wniosku o wznowienie postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy. Zarządzeniem z dnia 10 grudnia 2009 roku Przewodniczący Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wezwał skarżących do usunięcia braków formalnych skargi, w terminie siedmiu dni, pod rygorem jej odrzucenia przez wykazanie, iż przed złożeniem skargi do sądu administracyjnego wystąpili do organu administracji publicznej wyższego stopnia z zażaleniem na bezczynność Burmistrza Gminy i Miasta W., w trybie art. 37 § 1 k.p.a. i nadesłanie skargi z dnia 12 czerwca 2009 roku wniesionej bezpośrednio do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. na bezczynność Burmistrza Gminy i Miasta W.. Powyższe wezwania zostały doręczone skarżącym w dniu 18 grudnia 2009 roku. W piśmie procesowym z dnia 21 grudnia 2009 roku, stanowiącym odpowiedź na wezwanie Sądu, M. O. wniosła o odrzucenie skargi wniesionej na bezczynność Burmistrza Gminy i Miasta W. z uwagi na fakt, iż postanowieniem z dnia [...] Burmistrz Gminy i Miasta W. wznowił postępowanie w sprawie zakończonej ostateczną decyzją z dnia [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu, albowiem jej wniesienie jest niedopuszczalne. Na wstępie podnieść należy, iż merytoryczne rozpoznanie skargi zawsze poprzedza kontrola dopuszczalności środka zaskarżenia. Wśród okoliczności czyniących skargę niedopuszczalną, ustawa z dnia z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) wymienia niewyczerpanie (przez wnoszącego skargę) środków zaskarżenia w postępowaniu administracyjnym. Uzależnienie dopuszczalności skargi od wcześniejszego wykorzystania przysługujących stronie środków zaskarżenia związane jest z zakresem działania sądów administracyjnych, które sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie (art. 3 § 1 i 2 powołanej ustawy). W tym kontekście należy zatem wskazać, że zgodnie z treścią art. 52 § 1 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 powołanej ustawy). W rozpoznawanej sprawie przedmiotem kontroli Sądu jest skarga na bezczynność Burmistrza Gminy i Miasta W. w przedmiocie wniosku o wznowienie postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy. Stosownie natomiast do treści art. 3 § 2 pkt 8 powołanej ustawy zakres przedmiotowy skargi na bezczynność wyznaczają postanowienia art. 3 § 2 pkt 1 – 4 ustawy, w myśl których skarga na bezczynność jest dopuszczalna tylko w takich granicach, w jakich służy skarga do sądu administracyjnego na decyzję, postanowienia oraz akty i czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące przyznania, stwierdzenia lub uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. W przypadku wniesienia skargi na bezczynność organu przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak w sytuacji gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie. Dotyczy to zatem sytuacji gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub gdy organ wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale – mimo istnienia ustawowego obowiązku – nie zakończył postępowania w terminie wydaniem decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności. Wskazać jednak należy, że skarga na bezczynność organu może być wniesiona dopiero po upływie terminu przewidzianego do załatwienia sprawy. Terminy załatwiania spraw w postępowaniu jurysdykcyjnym określają przepisy art. 35 k.p.a. i dopiero przekroczenie tych terminów (ewentualnie terminów szczególnych lub przedłużonych w związku z postanowieniami art. 36 k.p.a.) oznacza stan bezczynności zaskarżalnej do sądu administracyjnego po uprzednim wyczerpaniu trybu, o którym mowa w art. 37 k.p.a. Zgodnie natomiast z treścią art. 37 § 1 k.p.a. na nie załatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 lub ustalonym w myśl art. 36 stronie służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia. W niniejszej sprawie skarżący pomimo wezwania Sądu do wykazania, czyli przedstawienia dowodów potwierdzających wyczerpanie środków zaskarżenia, które przysługiwały w postępowaniu administracyjnym nie wykazali, że przed wniesieniem do sądu administracyjnego skargi na bezczynność Burmistrza Gminy i Miasta złożyli zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia. W tym stanie rzeczy, wobec nie wyczerpania trybu środków zaskarżenia, o których mowa w art. 37 § 1 k.p.a., Sąd stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 6 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, uprawniony był orzec jak w postanowieniu. /a.tp.