II SAB/Łd 9/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Arkadiusz Blewązka, Sędziowie Sędzia NSA Anna Stępień, Sędzia WSA Renata Kubot-Szustowska (spr.), Protokolant Asystent sędziego Jarosław Szkudlarek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 maja 2008 r. sprawy ze skargi M. P. na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. w przedmiocie samowoli budowlanej p o s t a n a w i a: umorzyć postępowanie sądowoadministracyjne. W skardze na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P., M. P. wniosła o zobowiązanie organu do załatwienia sprawy samowoli budowlanej, której dopuścili się B. i J. S., dobudowując klatkę schodową i taras do budynku mieszkalno – warsztatowego na terenie nieruchomości, położonej w D., przy ul. A 8, na działce o numerze geodezyjnym 212/2, w terminie 2 tygodni oraz zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi podniosła, iż pozostaje właścicielką nieruchomości sąsiadującej z działką inwestorów. Jak wskazała, pismem z dnia 31.stycznia 2006r., po raz pierwszy poinformowała Powiatowy Inspektorat Nadzoru Budowlanego w P. o samowolnym dobudowaniu opisanej wyżej części obiektu, do budynku mieszkalno–warsztatowego sąsiadów, zlokalizowanego w granicy obu nieruchomości. Organ przeprowadził oględziny nieruchomości inwestorów, potwierdzając fakt poszerzenia budynku o około 1,4 m poprzez obudowanie wejścia i balkonu w zachodniej elewacji budynku bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę. Pomimo wykonanych czynności i wielokrotnych skargi, składnych przez skarżącą, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w P. nigdy nie odniósł się do zarzutu samowoli budowlanej małżonków S.. Wobec niezałatwienia sprawy w ustawowych terminach, skarżąca wystąpiła z zażaleniem do [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł., który postanowieniem z dnia [...], wyznaczył Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w P. termin do załatwienia sprawy do dnia 15.listopada 2007r. Do daty wniesienia skargi sprawa nie została jednakże rozstrzygnięta decyzją, co uzasadnia, w ocenie skarżącej, konkluzję, iż Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w P. uchyla się od merytorycznego rozpoznania sprawy. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie jako pochodzącej od osoby nieuprawnionej a w przypadku nieuwzględnienia powyższego wniosku – o oddalenie skargi jako bezzasadnej, bowiem decyzją z dnia [...] nr [...] orzekł o "umorzeniu dalszego postępowania" w sprawie samowolnie wykonanych robót budowlanych w budynku warsztatowym z częścią mieszkalną, usytuowanym na nieruchomości, położonej w D. przy ul. A 8 jako bezprzedmiotowego. Rozstrzygnięcie powyższe nie zostało doręczone skarżącej ponieważ, w ocenie organu, nie posiada ona przymiotu strony postępowania. Roboty wykonane przez inwestorów prowadzone były bowiem w zachodniej elewacji budynku i nie oddziaływały w żadnej mierze na obiekty budowlane, znajdujące się na nieruchomości skarżącej. Mając zatem na uwadze treść art. 28 k.p.a. oraz art. 28 ust. 2 "prawa budowlanego", prowadząc postępowanie, organ nie znalazł podstaw do uznania skarżącej za jego stronę. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W pierwszej kolejności rozważenia wymagała kwestia dopuszczalności skargi w kontekście zgłoszonego przez organ wniosku o jej odrzucenie z racji wniesienia przez osobę nieuprawnioną. Wskazać zatem należy po pierwsze, iż problem interesu prawnego do wniesienia skargi oceniać należy w kategorii legitymacji procesowej strony, w kontekście uregulowania, zawartego w art. 50 ustawy z dnia 30.sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej w dalszym toku rozważań p.p.s.a., nie zaś w aspekcie dopuszczalności skargi w rozumieniu art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Sąd, w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę, podziela bowiem stanowisko wyrażone w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27.września 2000r., sygn.akt II SA 2109/00 OSP 2001/6/86, iż istnienie legitymacji skargowej podlega badaniu przez sąd administracyjny. Stwierdzenie jej braku nie powoduje wszakże odrzucenia skargi jako niedopuszczalnej, bowiem kwestia ta, jako stanowiąca merytoryczne odniesienie się do przymiotów skarżącego i żądań skargi, podlega rozstrzygnięciu wyrokiem (oddalającym skargę w przypadku braku tejże legitymacji) (por. szerzej T.Woś, H.Knysiak – Molczyk, M.Romańska: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Warszawa 2005, str. 227 i nast.). W rozpoznawanej sprawie interesu prawnego skarżącej do wniesienia skargi na bezczynność organu upatrywać należy w sferze jej uprawnień właścicielskich do nieruchomości, bezpośrednio sąsiadującej z nieruchomością B. i J. S.. Faktem jest bowiem, iż budynek do którego samowolnie dobudowana została klatka schodowa i taras, położony jest w granicy z nieruchomością skarżącej. Posiada ona więc interes prawny do wniesienia skargi na akty podejmowane przez organy w ramach postępowania, dotyczącego tejże samowoli co czyni ją również uprawnioną do wniesienia skargi na bezczynność organu w tym zakresie (art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a.). Bez znaczenia jest przy tym, jaka część obiektu podlega rozbudowie, skoro sam budynek (obiekt) zlokalizowany jest w granicy. Nie można więc zasadnie wywodzić, iż nieruchomość skarżącej położona jest poza obszarem oddziaływania obiektu w rozumieniu art. 3 pkt 20 ustawy z dnia 7.lipca 1994r. Prawo budowlane (tekst jednolity Dz.U. nr 156 z 2006r., poz. 1118 ze zm.), abstrahując już od faktu, iż regulacja z art. 28 ust. 2 tejże ustawy odnosi się do postępowania w sprawie o udzielenie pozwolenia na budowę, zaś przedmiotowa sprawa dotyczy samowoli budowlanej. Niezależnie od tego wskazać trzeba, iż stanowisko [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł., wyrażone w postanowieniu z dnia [...], zdaje się potwierdzać przymiot strony, służący skarżącej również w postępowaniu administracyjnym. Odnosząc się natomiast do meritum żądania podkreślenia wymaga, iż zgodnie z brzmieniem art. 149 p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na bezczynność organu, władny jest jedynie zobowiązać go do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikającego z przepisów prawa. W rozpoznawanej sprawie natomiast, decyzja rozstrzygająca sprawę, została wydana w dniu [...] a jedynie niedoręczona skarżącej z uwagi na nieuznanie jej za stronę postępowania przez organ I instancji. Ocena trafności tego stanowiska oraz zgodności z prawem wspomnianej decyzji wykraczały wszakże poza kognicję sądu w badanej sprawie. Biorąc zatem pod uwagę fakt, iż sprawa samowolnej dobudowy klatki schodowej i tarasu na działce nr 212/1, położonej w D. przy ul. A 8 została załatwiona decyzją, postępowanie w sprawie stało się bezprzedmiotowe a wydanie wyroku w tej sytuacji - zbędne. Na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. orzeczono więc o umorzeniu postępowania administracyjnego. A.T.-P.