II SAB/Łd 92/13

Dnia 27 sierpnia 2013 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Barbara Rymaszewska po rozpoznaniu w dniu 27 sierpnia 2013 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. Z. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. w przedmiocie rozpatrzenia odwołania od decyzji w sprawie zasiłku okresowego postanawia: odrzucić skargę. B.A. Skargą z dnia 13 czerwca 2013r. W. Z. zaskarżył do sądu administracyjnego bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie rozpatrzenia odwołania od decyzji w sprawie zasiłku okresowego. Na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 15 lipca 2013r. skarżący został wezwany do usunięcia braków formalnych skargi przez jej podpisanie oraz wykazanie, iż przed złożeniem skargi do sądu administracyjnego wezwał organ wyższego stopnia do usunięcia naruszenia prawa w trybie art. 37 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. Z zawartego w ww. wezwaniu pouczenia wynikało, że nieusunięcie braków skargi w terminie 7 dni będzie skutkowało jej odrzuceniem. Stosowne wezwanie do uzupełnienia braków skargi zostało doręczone sąsiadce w dniu 22 lipca 2013r. W ustawowym terminie, którego bieg upływał w dniu 29 lipca 2013r., skarżący nadesłał do sądu podpisany egzemplarz skargi, jednocześnie oświadczając, iż w dalszym ciągu podtrzymuje skargę. Skarżący nie nadesłał jednak dowodu, iż przed wniesieniem skargi do sądu administracyjnego wezwał organ do usunięcia naruszenia prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 49 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r., poz. 270 ze zm., w skrócie P.p.s.a.) wynika, że jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Natomiast zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. sąd odrzuca skargę postanowieniem, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Postanowienie w tym przedmiocie może być wydane na posiedzeniu niejawnym (§ 3). Z kolei w myśl art. 52 § 1 P.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (§ 2). W sprawie skargi na bezczynność organu administracji takim środkiem zaskarżenia jest wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, o którym mowa w art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013r., poz. 267, w skrócie K.p.a.). Powołany przepis stanowi, iż na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35, w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Wnosząc skargę na bezczynność organu administracji, do skarżącego należy wykazanie, że skorzystał z ww. trybu przewidzianego w art. 37 § 1 K.p.a. Natomiast skarga wniesiona bez zachowania wymogów określonych w wyżej powołanym art. 52 P.p.s.a. jest skargą niedopuszczalną i podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. Zgodnie z art. 58 § 3 P.p.s.a. sąd odrzuca skargę postanowieniem. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym. W rozpoznawanej sprawie bezspornym jest, iż w ustawowym terminie skarżący nie wykazał, iż przed wniesieniem skargi do sądu administracyjne wezwał organ do usunięcia naruszenia prawa w trybie art. 37 § 1 K.p.a. Co prawda w treści skargi skarżący podniósł, iż złożone w toku postępowania administracyjnego pismo jego pełnomocnika z dnia 2 maja 2013r., z którego rzekomo wynikało wezwanie organu do usunięcia naruszenia prawa, jednakże wskazać należy, iż po pierwsze pismo to było skierowane do organu I instancji, a po drugie dotyczyło ono zmiany decyzji tego organu z dnia [...] nr [...]. W związku z faktem, iż od ww. decyzji organu I instancji zostało złożone odwołanie, to pismo pełnomocnika skarżącego z dnia 2 maja 2013r. zostało przekazane organowi odwoławczemu. Z pisma tego bynajmniej wynikało wezwanie organu odwoławczego do usunięcia naruszenia prawa polegającego na niezałatwieniu odwołania w terminie. Podobnie należy ocenić pismo pełnomocnika skarżącego z dnia 14 maja 2013r., tym razem skierowanego do organu II instancji. Również z tego pisma nie wynika, że skarżący żąda usunięcia naruszenia prawa, a jedynie wnosi o szybkie rozpatrzenie odwołania. O spełnieniu warunku określonego w art. 37 K.p.a. nie świadczy również fakt, iż w tytule skargi skarżący zawarł stwierdzenie "wezwanie do usunięcia naruszenia prawa" bowiem niezależnie już od treści tego pisma, warunek określony ww. przepisem musi być spełniony przed wniesieniem skargi do sądu, a nie równocześnie z nią, a ponadto adresatem wezwania do usunięcia naruszenia prawa powinien być organ odwoławczy, a nie sąd administracyjny. Na marginesie zaznaczyć należy, iż decyzją z dnia [...], nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. uchyliło zaskarżoną decyzję organu I instancji w całości i przekazało sprawę temu organowi do ponownego rozpatrzenia. W związku z powyższym Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji. B.A.