II SAB/Łd 93/12

Dnia 5 września 2012 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia NSA: Anna Stępień Sędziowie Sędzia WSA: Jolanta Rosińska Sędzia WSA: Sławomir Wojciechowski (spr.) Protokolant Asystent sędziego Katarzyna Orzechowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 września 2012 roku przy udziale --- sprawy ze skargi W. M. na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Powiatu Ł. W. w przedmiocie rozstrzygnięcia sprawy dotyczącej budynku mieszkalnego p o s t a n a w i a: - umorzyć postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Łodzi. W. M. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Powiatu [...] - [...] w Ł. w przedmiocie braku rozstrzygnięcia w sprawie dotyczącej budynku mieszkalnego. W uzasadnieniu skargi wyjaśniła, że w dniu 11 lipca 2008r. zgłosiła do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego, iż jej sąsiad Ł. G. buduje domu zlokalizowany nie zgodnie z przepisami prawa budowlanego, zaś do dnia dzisiejszego owo pismo nie zostało załatwione. Pracownicy organu dokonali wizji lokalnej miejsca budowy w dniu 27 kwietnia 2012r. jednak nadal nie wydano stosownego aktu administracyjnego. Skarżąca zaznaczyła, że wielokrotnie zwracała się do [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z zażaleniem na opieszałość organu stopnia powiatowego, który wyznaczał kolejne terminy na załatwienie sprawy, a ostatni taki fakt miał miejsce w dniu 26 marca 2012r., kiedy został wyznaczony kolejny termin do załatwienia sprawy do dnia 26 kwietnia 2012r., który tak jak poprzednie nie został dotrzymany. W odpowiedzi na skargę Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla Powiatu [...] - [...] w Ł. wniósł o jej oddalenie. Organ wyjaśnił, iż w toku rozpatrywanej sprawy pismem z dnia 23 marca 2012r. poinformowano skarżącą - na podstawie art. 36 § 1 K.p.a., że jej wniosek nie mógł zostać rozpatrzony w terminie jednego miesiąca z uwagi na konieczność przeprowadzenia dodatkowego postępowania dowodowego w postaci oględzin. Oględziny pierwotnie miały odbyć się w dniu 6 kwietnia 2012r., jednak z przyczyn niezależnych od organu oględziny w tym terminie się nie odbyły, o czym strony zostały powiadomione. Po ponownym wyznaczeniu terminu w dniu 27 kwietnia 2012r. przeprowadzone zostały oględziny spornego budynku po czym została wydana decyzja z dnia [...] nr [...] o odmowie wydania nakazu rozbiórki części domu położonego w T. przy ul. A 84, będącego własnością K. G. i Ł. G. Pismem z dnia 10 sierpnia 2012r. skarżąca wniosła o zawieszenie postępowania sądowego z uwagi na to, iż otrzymała decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] nr [...], którą uchylono wskazaną decyzję Powiatowego inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm., w skrócie p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania organu administracji publicznej w granicach, w jakich przysługuje skarga do sądu administracyjnego na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 5) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach (art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a.). W tak zakreślonej kognicji sąd administracyjny, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy administracji publicznej w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 – 4 a) p.p.s.a., zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1 p.p.s.a.). Z powołanego wyżej art. 149 § 1 p.p.s.a. wynika, iż nakazanie organowi określonego działania jest możliwe jedynie wówczas, gdy w ustalonym w przepisach prawa terminie organ administracji, nie załatwił toczącej się przed nim sprawy, zaś celem skargi do sądu administracyjnego na bezczynność organu jest doprowadzenie do podjęcia przez właściwy organ określonego w przepisach działania. O bezczynności organu administracji publicznej można zatem mówić jedynie wtedy, gdy w prawnie ustalonym terminie organ bądź nie podjął żadnych czynności w sprawie, bądź wprawdzie rozpoczął postępowanie, ale mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie zakończył go wydaniem w terminie odpowiednim aktem administracyjnym. Innymi słowy rozpoznanie skargi na bezczynność możliwe jest wyłącznie wtedy, gdy w chwili orzekania przez sąd organ administracji pozostaje w bezczynności. Natomiast wydanie przez organ decyzji w sprawie, w toku postępowania sądowoadministracyjnego, ale przed wydaniem przez sąd rozstrzygnięcia sprawia, że postępowanie przed sądem administracyjnym w przedmiocie bezczynności staje się bezprzedmiotowe, bez względu na przekroczenie przez organ administracji ustawowych terminów do załatwienia sprawy. Zaprezentowane wyżej stanowisko zostało wyrażone w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 listopada 2008r., sygn. akt I OPS 6/08 (ONSAiWSA 2009/4/63), w której Sąd uznał za oczywiste, że jeżeli do dnia orzekania przez sąd organ administracji publicznej, którego dotyczyła skarga na bezczynność, wyda akt lub podejmie czynność, których domagała się strona, to - mimo pozostawania w zwłoce - przestaje on tkwić w bezczynności. Postępowanie sądowoadministracyjne w sprawie jego bezczynności zatem staje się wówczas bezprzedmiotowe i dlatego podlega umorzeniu na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., w myśl którego sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe. Użyte w art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. sformułowanie "stało się" oznacza, iż chodzi o przyczyny, które w chwili wniesienia skargi nie istniały, ale wystąpiły dopiero w toku rozpoznawania sprawy. Chodzi zatem o sytuację, w której w momencie wniesienia skargi organ pozostawał w bezczynności, ale przestał wydając stosowny akt lub podejmując właściwą czynność. Nie ulega wątpliwości, iż w przedmiotowej sprawie po wniesieniu skargi do sądu Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla Powiatu [...]-[...] w Ł. decyzją z dnia [...]., nr [...], po rozpatrzeniu wniosku W. M., odmówił wydania decyzji nakazującej rozbiórkę części domu położonego w T. przy ul. A 84 będącego własnością K. G. i Ł. G. Podjął zatem akt, co do którego pozostawał w stanie zarzucanej przez skarżącą bezczynności, zaś jak wynika z przytoczonego wyżej art. 149 § 1 zd. 1 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na bezczynność mógłby wyłącznie zobowiązać organ do wydania w określonym terminie decyzji rozstrzygającej sprawę co do istoty, nie przesądzając jednak treści tego rozstrzygnięcia. Oznacza to, że w niniejszej sprawie po wniesieniu skargi zaistniały okoliczności, uzasadniające stwierdzenie, że rozpoznanie skargi stało się bezprzedmiotowe i uzasadnione jest umorzenie postępowania przed sądem. Bez znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy pozostaje okoliczność, iż wskazana decyzja z dnia [...]. została następnie uchylona decyzją [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...]. nr [...], a sprawa została przekazana do ponownego rozpatrzenie przez organ pierwszej instancji. W związku z powyższym jednoznacznie należy stwierdzić, iż w toku postępowania sądowoadministracyjnego odpadł przedmiot tego postępowania, co w konsekwencji spowodowało umorzenie postępowania przed sądem administracyjnym, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. ls