II SAB/Łd 96/21

Dnia 28 maja 2021 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Grosińska – Grzymkowska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski Asesor WSA Anna Dębowska po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 28 maja 2021 roku sprawy ze skargi A z siedzibą w S. na bezczynność [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w Ł. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej oddala skargę. dc Stowarzyszenie A zaskarżyło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi bezczynność [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że 15 marca 2021 r., Stowarzyszenie złożyło wniosek o udostępnienie informacji oraz przekazanie kopii opinii bądź postanowień wydanych przez organ w zakresie planu zagospodarowania przestrzennego oraz ustalenia warunków zabudowy dla nieruchomości gdzie znajdują się historyczne cmentarze żydowskie będące w ewidencji lub rejestrze zabytków z terenu działania wojewódzkiego urzędu ochrony zabytków za okres od 2017 roku do dnia złożenia niniejszego wniosku. Prośba obejmowała również aktualnie prowadzone przez organ postępowania odpowiadające zakresowi powyższego zapytania. Pismem z 24 marca 2021 r., znak WUOZ-PP.1331.1.2021.AD, organ wezwał Stowarzyszenie A do wykazania istnienia szczególnego istotnego interesu publicznego w odniesieniu do wnioskowanej przez skarżącego informacji. Skarżący nie odpowiedział na wezwanie z uwagi, że w jego ocenie było ono bezzasadne. Do dnia złożenia skargi, organ nie udostępnił żądanej informacji ani też nie wydał decyzji odmownej zgodnie z art. 16 ustawy o dostępie do informacji publicznej, czym naruszył termin zapisany w art. 13 ust. 2 tej ustawy. W ocenie skarżącego [...] Wojewódzki Konserwator Zabytków rozpatrując wniosek o udostępnienie informacji publicznej, poprzez udostępnienie konkretnych dokumentów z akt postępowania administracyjnego, powinien pamiętać o wypracowanej w orzecznictwie regule interpretacyjnej. Na tę regułę wskazał m.in. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 10 stycznia 2014 r. (sygn. akt I OSK 2213/13), wskazując, że "w demokratycznym państwie prawnym oczywistym jest, że jawność działań organów państwa powinna być traktowana w sposób uprzywilejowany, to znaczy wszelkie wątpliwości, co do udostępnienia informacji, powinny działać na korzyść dostępu". W tym ujęciu informacją publiczną będzie każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w wyroku z 3 czerwca 2014 r. (sygn. akt II SAB/Bk 22/14) podkreślił, że "w orzecznictwie sądów administracyjnych funkcjonuje jednolity pogląd odnośnie uznania żądanych przez stronę skarżącą informacji, tj. akt sprawy administracyjnej, za informację publiczną. Akta spraw administracyjnych, z wyjątkiem części podlegających wyłączeniom wynikającym z ochrony danych osobowych, czy objętych tajemnicą ustawowo chronioną, stanowią informację publiczną (por. wyrok NSA z 5 września 2013 r., sygn. akt I OSK 894/13 oraz wyrok NSA z 5 września 2013 r., sygn. akt I OSK 953/13)". Skarżący podkreślił, że Wojewódzki Sąd Administracyjnym w Gorzowie Wielkopolskim w wyroku z 30 maja 2018, sygn. akt II SAB/Go 27/18 wskazał, cyt. "Pojęcie informacji publicznej odnosi się zatem do wszelkich faktów dotyczących spraw publicznych i tych, które odnoszą się do publicznej sfery działalności. W świetle powyższego oczywistym jest, że każda informacja dotycząca zasad funkcjonowania podmiotu (w tym o trybie działania) wykonującego zadanie publiczne stanowi informację publiczną (art. 6 ust. 1 pkt 3 ustawy)" - zatem organ winien udostępnić żądaną informację. Skarżący dodał, że WSA w wyroku z 22 sierpnia 2012 (sygn. akt II SAB/Lu 72/12) zauważył, że "o bezczynności w udostępnieniu informacji publicznej można zatem mówić w sytuacji, gdy zobowiązany do udzielenia tej informacji podmiot nie podejmuje w terminie wskazanym w art. 13 ustawy (przy uwzględnieniu wymienionych wyżej wyjątków) odpowiednich czynności, tj. nie udostępnia informacji publicznej w formie czynności materialno - technicznej lub nie wydaje decyzji o odmowie jej udzielenia." Zgodnie z tezą zawartą w Wyroku WSA z 13 sierpnia 2015 (sygn. akt II SAB/Bk 36/15) "O rażącym charakterze bezczynności w udzieleniu informacji publicznej świadczy nie tylko okres oczekiwania na odpowiedź, ale również. postawa. pytanego organu przejawiająca lub nieprzejawiająca dobrej woli dla załatwienia wniosku". "Rozpoznając skargę na bezczynność organu administracji publicznej, na podstawie przepisów art. 149 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., w brzmieniu obowiązującym od dnia 11 kwietnia 2011 r., sąd administracyjny obowiązany jest dokonać z urzędu kontroli przewlekłości postępowania administracyjnego, którego dotyczy skarga" - tak orzekł WSA w wyroku z 1 lutego 2012 (sygn. akt II SAB/Go 59/11). NSA w wyroku z 11 października 2013 (sygn. akt I OSK 1495/13) orzekł: "Zarzucenie w jednym piśmie bezczynności organu i przewlekłości prowadzonego przez niego postępowania nie musi zatem stanowić skumulowania dwóch skarg, o ile kwestionowana jest terminowość i sprawność postępowania w zakończeniu tej samej sprawy administracyjnej. W takiej sytuacji dopuszczalność objęcia jedną skargą obu form opieszałości organu inicjuje jedną sprawę sądowoadministracyjną, w której sąd ma obowiązek rozpoznać i rozstrzygnąć spór o legalność braku wydania aktu lub podjęcia czynności. Pozostaje to w związku z zasadą, że przedmiotem zaskarżenia w konkretnym postępowaniu może być tylko jedna decyzja, postanowienie, inny akt lub podjęta czynność. Liczba zaskarżonych aktów lub czynności determinuje zatem liczbę spraw sądowoadministracyjnych. Przedmiotem postępowania w sprawie ze skargi zarówno na bezczynność, jak i przewlekłość organu stanowi ustalenie, czy zachodzi potrzeba zobowiązania organu do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności. W obu przypadkach sąd administracyjny dysponuje tymi samymi środkami prawnymi, ich zastosowanie jest zaś obowiązkowe w razie stwierdzenie jakiejkolwiek postaci niesprawnego funkcjonowania organu, niezależnie od podniesionych w skardze zarzutów i wniosków oraz podstawy prawnej (por. wyrok NSA z dnia 5 czerwca 2012 r., II OSK 709/12)". Zgodnie z wykładnią prawa zawartą w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego (sygn. akt I OSK 285/11), prawo złożenia tej skargi nie wymaga wyczerpania środków zaskarżenia, "Powyższe rozważania prowadzą więc do wniosku, że skoro skarga na bezczynność w sprawie dostępu do informacji publicznej zmierza do jak najszybszego rozpatrzenia wniosku, a ustawa nie stawia dodatkowych warunków do jej wniesienia, to może być ona wniesiona do sądu administracyjnego bez wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Stanowisko to zostało ugruntowane w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. postanowienie NSA z dnia 31 marca 2008 r., I OSK 262/08, wyrok NSA z 24 maja 2006 r., I OSK 601/05, postanowienie NSA z 03 października 2007 r., I OSK 1382/07 oraz wyrok WSA w Warszawie z dnia 6 lipca 2011 r., VIII SAB/Wa 18/11)". Ponadto w Uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 listopada 2008 (sygn. akt I OPS 6/08 ) zawarta jest następująca wykładnia stosowania prawa: "Przepis art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) ma zastosowanie także w przypadku, gdy po wniesieniu skargi na bezczynność organu - w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a tej ustawy - organ wyda akt lub dokona czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, co do których pozostawał w bezczynności". Zaś w tezie wyroku NSA z 5 lipca 2012 (sygn. akt II OSK 1031/12) zauważono: "O ile wydanie przez organ administracyjny na dzień orzekania przez Sąd żądanego rozstrzygnięcia sprawy czyni z natury rzeczy niemożliwymi zobowiązanie organu do działania, o tyle nie zwalnia to Sądu z obowiązku zbadania, czy w sprawie doszło do przewlekłego prowadzenia postępowania administracyjnego, a następnie oceny, czy miało ono miejsce z rażącym naruszeniem prawa oraz rozważania, czy zachodzą podstawy do wymierzenia organowi grzywny (art. 149 par. 1 i 2 p.p.s.a.). Podjęcie przez organ czynności procesowych powoduje, iż ustaje stan ewentualnej bezczynności organu, co uzasadnia umorzenie postępowania w zakresie skargi na bezczynność organu, ale nie stanowi podstawy do umorzenia postępowania sądowego dotyczącego skargi strony na przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ". Zdaniem skarżącego organ błędnie uznał ponadto, że w przypadku nie wykazania istnienia szczególnego istotnego interesu publicznego w odniesieniu do wnioskowanej przez skarżącego informacji i nie usunięcia tych braków w terminie 7 dni od daty otrzymania niniejszego pisma (z 24 marca 2021 r.), spowoduje pozostawienie wniosku bez rozpoznania. Pozostawienie wniosku bez rozpoznania jest sprzeczne z przepisami ustawy o dostępie do informacji publicznej i takie działanie spełnia przesłanki bezczynności organu. Mając powyższe na uwadze skarżący wniósł o zobowiązanie [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków do udzielenia żądanej informacji publicznej w terminie czternastu dni od daty doręczenia akt organowi, a ponadto na podstawie art. 6 ustawy o odpowiedzialności funkcjonariuszy publicznych za rażące naruszenie prawa (Dz. U. z 2011 r. Nr 34, poz. 173) w związku z art 149 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi o orzeczenie, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Skarżący wniósł także o zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Konserwator Zabytków wniósł o oddalenie skargi wyjaśniając jednocześnie, że 15 marca 2021 r. do Wojewódzkiego Urzędu Ochrony Zabytków w Ł. wpłynął wniosek Stowarzyszenia A o udzielenie informacji publicznej. Wnioskodawca domagał się udzielenia informacji oraz przekazania kopii opinii bądź postanowień wydanych przez organ w zakresie planu oraz ustalenia warunków zabudowy dla nieruchomości gdzie znajdują się historyczne cmentarze żydowskie będące w ewidencji lub rejestrze zabytków z terenu działania Wojewódzkiego Urzędu Ochrony Zabytków za okres od 2017 r. do dnia złożenia wniosku. Pismem z 24 marca 2021 r. poinformowano wnioskodawcę (za pośrednictwem elektronicznej skrzynki podawczej ePUAP), że organ nie posiada gotowego zestawienia we wnioskowanej formie oraz zakresie, zaś wnioskowana informacji stanowi informację publiczną przetworzoną w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 2176) – powoływanej dalej jako: "u.d.i.p.". Na uzupełnienie wniosku organ wyznaczył wnioskodawcy 7 dni, informując, że brak uzupełnienia wniosku w wyznaczonym terminie spowoduje pozostawienie wniosku bez rozpoznania. W dniu 19 kwietnia 2021 r. do organu wpłynęła skarga na bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej. W skardze wnioskodawca wskazał m.in., że nie odpowiedział na wezwania do wykazania uzasadnionego interesu publicznego w odniesieniu do wnioskowanej informacji, ponieważ w jego ocenie było ono bezzasadne. Dokonując analizy skargi organ doszedł do przekonania, że argumentacja przedstawiona przez wnioskodawcę w zakresie pozostawienia wniosku o udostępnienie informacji publicznej bez rozpoznania może zostać uwzględniona i dlatego [...]r. organ wydał decyzję odmawiającą udzielania informacji publicznej przetworzonej z uwagi na brak wykazania szczególnie istotnego interesu publicznego do uzyskania informacji żądanej przez wnioskodawcę. W ocenie organu nie dopuścił się on bezczynności. Po wpłynięciu wniosku organ podjął niezwłoczne działania zmierzające do rozpoznania wniosku o udostępnienie informacji publicznej. W ciągu 9 dni ustalono, że organ nie posiada wnioskowanej informacji, jak również ustalono, że wytworzenie tej informacji wymaga znacznego nakładu pracy, co przesądzało o przetworzonym charakterze wnioskowanej informacji. W związku z tymi ustaleniami organ wystosował do wnioskodawcy pismo informujące o sposobie zakwalifikowania żądanej informacji i koniecznych działaniach wnioskodawcy zmierzających do uzyskania wnioskowanych informacji. Wnioskodawca w żaden sposób nie zareagował na pismo organu, zaś brak reakcji został lakonicznie uzasadniony dopiero w skardze. W ciągu 3 dni od daty otrzymania skargi organ wydał decyzję odmawiającą udostępnienia, czyli dokonał merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy. Działania organu zostały podjęte w ustawowych terminach, a po otrzymaniu skargi organ niezwłocznie zweryfikował swoje stanowisko co doprowadziło do wydania decyzji merytorycznej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga jest bezzasadna. W pierwszej kolejności podkreślić należy, że niniejsza sprawa została rozpoznana przez tut. Sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym na zasadzie art. 119 pkt 4 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) – w skrócie: "p.p.s.a." – wedle którego sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Stosownie do art. 3 § 1 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów administracji w określonych przypadkach (art. 3 § 2 pkt 1 – 4a oraz pkt 8 p.p.s.a.). W judykaturze przyjmuje się, że z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie określonym terminie organ nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, jednakże mimo istnienia ustawowego obowiązku nie kończy go wydaniem stosownego aktu lub nie podejmuje czynności (wyr. NSA z dnia 11 października 2017 r., I OSK 3328/15, z dnia 10 marca 2017 r., I OSK 13/16, CBOSA). Dla uznania bezczynności konieczne jest zatem ustalenie, że organ administracyjny zobowiązany był na podstawie przepisów prawa do wydania decyzji lub innego aktu albo do podjęcia określonych czynności i tego zaniechał. Przepisami, które regulują postępowanie organu w zakresie żądania udostępnienia informacji publicznej są przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej. W myśl art. 10 ust. 1 u.d.i.p. informacja publiczna, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej lub centralnym repozytorium, jest udostępniana na wniosek. Zgodnie z art. 13 u.d.i.p., udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2. Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku. Udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku (art. 14 ust. 1 u.d.i.p.). Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w sposób lub w formie określonych we wniosku, podmiot obowiązany do udostępnienia powiadamia pisemnie wnioskodawcę o przyczynach braku możliwości udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem i wskazuje, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie. W takim przypadku, jeżeli w terminie 14 dni od powiadomienia wnioskodawca nie złoży wniosku o udostępnienie informacji w sposób lub w formie wskazanych w powiadomieniu, postępowanie o udostępnienie informacji umarza się (art. 14 ust. 2 u.d.i.p.). Z kolei zgodnie z art. 16 ust. 1 u.d.i.p. organ władzy publicznej może odmówić udostępnienia informacji publicznej oraz umorzyć postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2, co następuje w drodze decyzji. Rozpoznanie wniosku o udostępnienie informacji publicznej, zgodnie z rozwiązaniami przyjętymi w powołanej ustawie, odbywa się zatem albo w formie czynności materialno-technicznej (w przypadku udostępnienia informacji publicznej oraz w przypadku zawiadomienia o niedopuszczalności zastosowania trybu wnioskowego udostępnienia informacji publicznej), albo w formie decyzji (w przypadku odmowy udostępnienia informacji publicznej). Organ administracji pozostaje natomiast w bezczynności wówczas, gdy nie udostępnił zainteresowanemu podmiotowi żądanej przez niego informacji publicznej stosownie do przepisów u.d.i.p., nie odmówił udostępnienia informacji na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p., bądź nie umorzył postępowania w myśl art. 14 ust. 2 u.d.i.p. W przypadku informacji publicznej przetworzonej odmowa udostępnienia informacji publicznej może wynikać z niewywiązania się przez wnioskodawcę z obowiązku wykazania, że udostępnienie tej informacji jest szczególnie uzasadnione dla interesu społecznego. Zgodnie bowiem z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienia do uzyskania informacji publicznej, w tym uzyskania informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego. W przedmiotowej sprawie bezspornym jest, że przedmiotem żądania skarżącego Stowarzyszenia jest udostępnienie mu informacji publicznej, z kolei [...] Wojewódzki Konserwator Zabytków jest niewątpliwie podmiotem zobowiązanym do jej udostępnienia. Spór dotyczy natomiast kwalifikacji żądanej przez skarżącego informacji, którą organ uważa za posiadającą przymiot informacji przetworzonej, a tym samym wymagającej dla jej udostępnienia spełnienia przesłanki szczególnej istotności dla interesu publicznego, której wnioskodawca nie wykazał i w konsekwencji tego, czy w okolicznościach przedmiotowej sprawy można uznać, że organ był bezczynny. Ustawa nie definiuje wprost pojęcia informacji publicznej przetworzonej, o której mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem sądów administracyjnych informację publiczną przetworzoną stanowi informacja, na którą składa się pewna suma informacji prostych, lecz ze względu na treść żądania, udostępnienie jej to nie tylko techniczne przeniesienie danych, lecz konieczność przeprowadzenia odpowiednich analiz, obliczeń, zestawień, wyciągów, usuwania danych chronionych prawem, które to zabiegi czynią takie informacje proste informacją przetworzoną. Tym samym informacja przetworzona to informacja, którą podmiot zobowiązany na dzień złożenia wniosku nie dysponuje - to jest nie posiada gotowej informacji podlegającej żądaniu - w związku z czym jej udostępnienie wymaga podjęcia dodatkowych czynności, połączonych z sięgnięciem do dokumentacji źródłowej oraz zaangażowaniem określonych środków osobowych i finansowych. Przetworzenie informacji jest zebraniem lub zsumowaniem pojedynczych wiadomości, będących w posiadaniu podmiotu zobowiązanego, wymagających samodzielnego ich zredagowania, związanego z koniecznością przeprowadzenia czynności analitycznych, których końcowym efektem jest dokument pozwalający na dokonanie przez wnioskodawcę samodzielnej interpretacji i oceny (zob. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 6 czerwca 2018 r., sygn. akt II SA/Gd 209/18, LEX nr 2501808). Informacja przetworzona jest więc jakościowo nową informacją, powstałą w wyniku czynności technicznych i określonego działania intelektualnego na zbiorze informacji prostych, już znajdujących się w posiadaniu podmiotu zobowiązanego, przygotowaną specjalnie dla wnioskodawcy według wskazanych przez niego kryteriów (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 19 grudnia 2005 r., sygn. akt IV SAB/Wr 47/05; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 kwietnia 2013 r., sygn. akt I OSK 89/13; dostępne w centralnej bazie orzeczeń sądów administracyjnych na stronie - https://orzeczenia.nsa.gov.pl). O ile dostęp do informacji publicznej prostej ma właściwie nieograniczony charakter, to udostępnienie informacji publicznej przetworzonej wymaga wykazania po stronie wnioskodawcy, że uzyskanie tej informacji jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. W wyroku z 14 stycznia 2021 r., sygn. akt II SAB/Po 123/20 (dostępnym w CBOSA), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu podkreślił, że: "Wnioskodawca występujący o udostępnienie informacji publicznej na etapie składania wniosku nie musi wykazywać, iż żądana przez niego informacja ma charakter informacji publicznej przetworzonej. Podmiot zobowiązany do jej udostępnienia powinien jednak poinformować wnioskodawcę, że dana informacja jest w jego ocenie informacją przetworzoną, wobec czego jej udostępnienie jest możliwe jeżeli jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego. Wnioskodawca musi mieć bowiem realną możliwość uzyskania informacji, a co za tym idzie - możliwość wykazania w zakreślonym przez podmiot zobowiązany terminie, że zachodzi przesłanka warunkująca uzyskanie informacji, o której mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Przyjmuje się, że fakt, iż do uwzględnienia wniosku konieczne jest wytworzenie z posiadanych informacji prostych, informacji przetworzonej uruchamia postępowanie polegające na ustaleniu czy wnioskodawca spełnia przesłankę wskazaną w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. warunkującą uzyskanie informacji publicznej przetworzonej, to jest, czy jej uzyskanie jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. Należy wówczas przyjąć, że najbardziej odległym terminem, w jakim powinno nastąpić udzielenie informacji zgodnie z żądaniem, bądź wydanie decyzji o odmowie udostępnienia takiej informacji jest termin 2 miesięcy od dnia złożenia wniosku.". Podobnie uznał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 15 marca 2017 r., sygn. akt I OSK 1419/15 (orzeczenie dostępne w CBOSA). Z kolei Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku, w wyroku z 29 września 2016 r., sygn. akt II SAB/Bk 21/16, stwierdził, że: "Chociaż nie wynika to wprost z u.d.i.p., to aby uniknąć zarzutu pozostawania w bezczynności, podmiot zobowiązany, informując wnioskodawcę o przetworzonym charakterze informacji winien ponadto wezwać go do wykazania istnienia szczególnie istotnego interesu publicznego i wyznaczyć w tym celu odpowiedni termin. Takie działanie pozwoli organowi załatwić sprawę w wymaganym ustawą terminie - poprzez udzielenie informacji lub poprzez odmowę jej udzielenia.". Przenosząc powyższe uwagi na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, że w ustawowym terminie 14 dni od daty złożenia wniosku z 15 marca 2021 r. organ pismem z 24 marca 2021 r. poinformował Stowarzyszenie o tym, że żądana informacja publiczna ma charakter informacji przetworzonej, bowiem organ nie posiada gotowego zestawienia informacji we wnioskowanej formie i zakresie. W związku z tym organ wezwał wnioskodawcę do wykazania, że uzyskanie tej informacji jest istotne dla interesu publicznego. Tym samym uruchomił szczególny tryb postępowania, w którym termin załatwienia sprawy został wydłużony do 2 miesięcy od dnia złożenia wniosku. Oczywistym jest, że w takiej sytuacji nie może być mowy o dochowaniu terminu, o którym mowa w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. dlatego termin ten nie będzie miał już zastosowania. Wnioskodawca musi mieć bowiem czas na ustosunkowanie się do żądania organu, natomiast organ musi mieć czas na udostępnienie żądanej informacji publicznej (w razie wykazania przez wnioskodawcę istnienia interesu publicznego) albo na wydanie decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej (w przypadku uznania, że taki interes nie zachodzi). Organ ma jednak załatwić sprawę w terminie nie dłuższym niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku. Skoro w niniejszej sprawie wniosek o udostępnienie informacji publicznej wpłynął do organu 15 marca 2021 r., to dwumiesięczny termin na załatwienie sprawy kończył swój bieg 15 maja 2021 r. Nie ulega zatem żadnej wątpliwości, że 19 kwietnia 2021 r., tj. w dniu, w którym wpłynęła do organu skarga na bezczynność termin, o którym mowa w art. 13 ust. 2 u.d.i.p. jeszcze nie upłynął, a więc organ nie mógł pozostawać w bezczynności. Nie jest ważne w niniejszej sprawie, że organ wzywając wnioskodawcę do wykazania interesu publicznego nieprawidłowo określił rygor w postaci pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Ważne jest natomiast to, że w momencie otrzymania skargi organ uzyskał stanowisko Stowarzyszenia, stwierdzające za bezpodstawne uznanie żądanej informacji publicznej za przetworzoną i wobec tego decyzją z [...]r., nr [...], odmówił wnioskodawcy udostępnienia informacji publicznej w związku z niespełnieniem przez stronę warunku wskazanego w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Na marginesie wskazać jedynie wypada, że we wskazanej wyżej decyzji wyjaśniono, że za uznaniem żądanej informacji publicznej za przetworzoną przemawia fakt, że w ramach jej udostępnienia przeanalizowania wymagałyby wszystkie wydane postanowienia z ponad 4 lat, a tylko w 2020 r. wydano ponad 1200 takich postanowień. Z powyższych względów, skarga jako nieuzasadniona, podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a., o czym Sąd orzekł jak w sentencji wyroku. B.A.