II SAB/Łd 98/13

Dnia 3 października 2013 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska po rozpoznaniu w dniu 3 października 2013 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. K. i M. K. na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. w przedmiocie pozwolenia na użytkowanie budynku mieszkalnego postanawia: odrzucić skargę. a.bł. Skargą z dnia 15 lipca 2013r. A. K. i M. K. zaskarżyli do sądu administracyjnego bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. w przedmiocie pozwolenia na użytkowanie budynku mieszkalnego. Na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 13 sierpnia 2013r. skarżący zostali wezwani do usunięcia braku formalnego skargi przez wykazanie, iż przed złożeniem skargi do sądu administracyjnego wystąpili do organu wyższego stopnia z zażaleniem na bezczynność w trybie art. 37 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz do uiszczenia kwoty 100 złotych tytułem wpisu sądowego od skargi. Z zawartego w ww. wezwaniu pouczenia wynikało, że nieusunięcie braków skargi w terminie 7 dni będzie skutkowało jej odrzuceniem. Stosowne wezwanie do uzupełnienia braków skargi zostało doręczone skarżącym w dniu 6 września 2013r. W ustawowym terminie, którego bieg upływał w dniu 13 września 2013r., skarżący nie uzupełnili braków skargi. Zamiast tego skarżący nadesłali do Sądu w dniu 10 września 2013r. za pośrednictwem poczty elektronicznej pismo, w którym wyjaśnili, że w dniu 20 sierpnia 2013r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego wydał decyzję o sprzeciwie w sprawie przystąpienia do użytkowania budynku mieszkalnego. W związku z tym, iż od powyższej decyzji skarżący wnieśli odwołanie zwrócili się do Sądu, czy w tej sytuacji mają uiszczać wpis sądowy od skargi i czy będzie ona rozpatrywana, czy też winni wstrzymać się do czasu wydania decyzji przez organ odwoławczy i włączyć skargę na bezczynność do sprawy o uchylenie zaskarżonej decyzji w sprawie sprzeciwu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 49 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r., poz. 270 ze zm., w skrócie P.p.s.a.) jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Natomiast zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. sąd odrzuca skargę postanowieniem, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Postanowienie w tym przedmiocie może być wydane na posiedzeniu niejawnym (§ 3). Z kolei w myśl art. 52 § 1 P.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (§ 2). W sprawie skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania takim środkiem zaskarżenia jest zażalenie, o którym mowa w art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013r., poz. 267, w skrócie K.p.a.). Powołany przepis stanowi, iż na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35, w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Wnosząc skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ administracji, do skarżącego należy wykazanie, że skorzystał z ww. trybu przewidzianego w art. 37 § 1 K.p.a. Natomiast skarga wniesiona bez zachowania wymogów określonych w wyżej powołanym art. 52 P.p.s.a. jest skargą niedopuszczalną i podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. Według art. 230 § 1 P.p.s.a. od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Pismami, o których mowa w § 1, są skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania (§ 2). Natomiast w myśl z art. 220 § 1 P.p.s.a. sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku, z zastrzeżeniem § 2 i 3, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. W razie bezskutecznego upływu tego terminu przewodniczący wydaje zarządzenie o pozostawieniu pisma bez rozpoznania. Jednakże skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd (§ 3). Zgodnie z art. 58 § 3 sąd odrzuca skargę postanowieniem. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym. W rozpoznawanej sprawie bezspornym jest, iż pismo zawierające wezwanie do usunięcia braku formalnego skargi poprzez wykazanie, iż przed złożeniem skargi do sądu administracyjnego wystąpili do organu wyższego stopnia z zażaleniem na bezczynność w trybie art. 37 § 1 K.p.a. oraz do uiszczenia wpisu sądowego od skargi wraz z pouczeniem o skutkach niewykonania powyższych obowiązku zostało skutecznie doręczone skarżącym w dniu 6 września 2013r. Pomimo tego braki skargi nie zostały uzupełnione w ustawowym terminie. Na marginesie wyjaśnić należy, iż pismo skarżących z dnia 10 września 2013r. nie mogło odnieść zamierzonego skutku procesowego z następujących przyczyn. Po pierwsze zgodnie z art. 83 § 3 P.p.s.a. tylko oddanie pisma w polskiej placówce pocztowej operatora wyznaczonego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012r. - Prawo pocztowe lub w polskim urzędzie konsularnym jest równoznaczne z wniesieniem go do sądu. Ponadto wszelkie pisma kierowane do sądu winny być opatrzone własnoręcznym podpisem strony. Oznacza to, że pismo nadesłane za pośrednictwem poczty elektronicznej, nawet opatrzone podpisem elektronicznym dotknięte jest brakiem formalnym, który należy uzupełnić w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania do podpisania pisma pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania (por. postanowienie NSA z dnia 19 lutego 2013r., sygn. akt I OZ 114/13 – orzeczenie dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Po drugie nawet w przypadku uzupełnienia braku formalnego ww. pisma przez jego podpisanie lub nadesłanie podpisanego egzemplarza nie może mieć żadnego wpływu na bieg terminu do usunięcia braków skargi. Termin, o którym mowa jest terminem ustawowym, co oznacza, że nie podlega on ani skracaniu, ani wydłużaniu. W związku z tym zapytanie skarżących, co do zasadności dalszego podtrzymywania skargi i konieczności uiszczenia wpisu sądowego od skargi nie mogło odnieść żadnego skutku w stosunku do upływu terminu do usunięcia braków skargi. Po trzecie stosownie do art. 6 P.p.s.a. sąd administracyjny powinien udzielać stronom występującym w sprawie bez adwokata lub radcy prawnego potrzebnych wskazówek co do czynności procesowych oraz pouczać ich o skutkach prawnych tych czynności i skutkach zaniedbań. Jednakże sąd administracyjny nie ma obowiązku udzielać pouczeń i wskazań, co do wszystkich możliwych zachowań strony, a w szczególności sąd nie może wypowiadać się, co do zasadności skargi, czy też celowości jej popierania przez stronę. Jak wynika z akt sprawy niezbędnymi czynnościami procesowymi było uzupełnienie braków skargi, do czego Sąd wezwał skarżących, pouczając ich jednocześnie, iż zaniechanie dokonania tych czynności w ustawowym terminie spowoduje odrzucenie skargi. Zarówno wezwanie, jak i pouczenie było sprecyzowane w sposób przejrzysty, jednoznaczny i nie budzący wątpliwości. W związku z tym Sąd spełnił obowiązek nałożony na niego przepisem art. 6 P.p.s.a., formułującego ogólną zasadę udzielania pomocy stronom postępowania. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 oraz art. 220 § 3 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji. a.bł.