II SAB/Łd 99/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca: Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska Sędziowie: Sędzia NSA Anna Stępień Sędzia WSA Renata Kubot-Szustowska (spr.) Protokolant: St. sekretarz sądowy Magdalena Rząsa po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 czerwca 2016 r. sprawy ze skargi M. N. na bezczynność Dyrektora Miejskiej Pracowni Urbanistycznej w Ł. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1. stwierdza, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 2. umarza postępowanie w zakresie zobowiązania organu do załatwienia wniosku skarżącego z dnia [...] lutego 2016 roku; 3. zasądza od Dyrektora Miejskiej Pracowni Urbanistycznej w Ł. na rzecz skarżącego M. N. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. LS M. N. zaskarżył do sądu administracyjnego bezczynność Dyrektora Miejskiej Pracowni Urbanistycznej w Ł. w przedmiocie dostępu do informacji publicznej. W uzasadnieniu skargi wyjaśnił, że w dniu 16 lutego 2016r. zwrócił się do Dyrektora Miejskiej Pracowni Urbanistycznej w Ł. za pośrednictwem platformy ePUAP o udostępnienie informacji publicznej w zakresie wydruku z programu do prowadzenia rachunkowości, dotyczących kont rozrachunkowych i kosztowych z oznaczonym czasookresie, tj. ostatni kwartał 2014r. oraz ostatni kwartał 2015r. W dniu 1 marca 2016r. Dyrektor Miejskiej Pracowni Urbanistycznej w Ł. udostępnił zestawienie obrotów i sald za ostatni kwartał 2014r., natomiast co do udostępnienia wydruków za ostatni kwartał 2015r. przedłużył termin do czasu nieokreślonego, tym samym naruszył art. 13 ust. 2. ustawy z dnia 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jednolity Dz.U. z 2015r., oz. 2058), który zobowiązuje organ do podania powodów opóźnienia oraz o terminie nie dłuższym niż dwa miesiące. Skarżący wskazał, że we wniosku wyraźnie określił zakres żądanych informacji i nie ma wśród nich zatwierdzonego sprawozdania finansowego lecz jedynie wydruki za ostatni kwartał, które są dostępne bezpośrednio po zaksięgowaniu. Zgodnie z ustawą z dnia 29 września 1994r. o rachunkowości (tekst jednolity Dz.U. z 2013r., poz. 330 ze zm.) księgowanie odbywa się w okresie poniesionych wydatków bądź też wpływu przychodu, wobec czego organ z całą pewnością już w dniu wpłynięcia wniosku posiadał żądane informacje. Poza wszelkim sporem oczywiste jest, że organ nie zachował nawet maksymalnego terminu tj. 2 miesięcy, który upłynął w dniu 16 kwietnia 2016r. oraz to, że organ nie udostępnił żądanej informacji do dnia złożenia skargi. Na marginesie skarżący dodał, że zgodnie z Kodeksem postępowania administracyjnego, ustawy o informatyzacji działalności podmiotów publicznych oraz aktualnym, jednoznacznym orzecznictwem, za datę wpływu do urzędu uznaje się datę wprowadzenia pisma do systemu teleinformatycznego, zgodnie z powyższym powyższa skarga zostaje wniesiona w dniu 25 kwietnia 2016r. Na tej podstawie skarżący wniósł o zobowiązanie dyrektora Miejskiej Pracowni Urbanistycznej w Ł. do udzielenia żądanej informacji publicznej w terminie 14 dni od daty doręczenia akt organowi, a także o dokonanie kontroli przewlekłości postępowania administracyjnego, którego dotyczy skarga. Ponadto skarżący wniósł o wymierzenie organowi grzywny na podstawie art. 149 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz.U. z 2012r., poz. 270 ze zm.), powoływanej dalej jako "p.p.s.a." w przypadku gdyby sąd uznał, że nastąpiło rażące naruszenie prawa. Skarżący wniósł także o zasądzenie na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Miejskiej Pracowni Urbanistycznej w Ł. podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w piśmie z dnia 1 marca 2016r. Organ wyjaśnił, że rozważenie możliwości udostępnienia informacji jako informacji publicznej w postaci zestawienia obrotów i sald na poszczególnych kontach rachunkowych za ostatni kwartał 2015r. winno nastąpić z uwzględnieniem przepisów ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości. Udostępnienie tychże danych powinno zatem nastąpić po zatwierdzeniu rocznego sprawozdania finansowego przez organ zatwierdzający. Sprawozdanie finansowe jest bowiem tworzone właśnie z danych finansowych, o których udostępnienie wnioskował skarżący. Skoro sprawozdanie finansowe podlega badaniu, w wyniku którego może jeszcze ulec zmianie, to w konsekwencji dane finansowe (konta), mogą również zostać zmienione i nie można ich traktować jako danych ostatecznych dopóki nie zostaną zbadane przez biegłego rewidenta, a sprawozdanie finansowe nie zostanie zatwierdzone przez organ nadzorujący (Miasto Ł.). Zgodnie zaś z art. 53 ust. 1 ustawy o rachunkowości sprawozdanie finansowe podlega zatwierdzeniu przez organ zatwierdzający nie później niż 6 miesięcy od dnia bilansowego. Skoro zatem dane o jakich udostępnienie wnosił skarżący nie mają charakteru ostatecznego i ulegają one w czasie stosownym korektom, w tym już po zamknięciu roku obrachunkowego do czasu sporządzenia ostatecznego zatwierdzenia sprawozdania finansowego, to powyższe uniemożliwia zadośćuczynienie wnioskowi o ich udostępnienie na wcześniejszym etapie. Zapisy dokonywane na poszczególnych kontach są materiałem roboczym, nieostatecznym i nie mogą stanowić pewnej i przede wszystkim aktualnej informacji w zakresie zawartych tam zapisów. W związku z powyższym, w ocenie organu, skoro ww. dane finansowe mogą ulec korektom, tudzież mogą być na dalszym etapie uzupełniane, tym samym jako takie nie stanowią podstawy do udzielenia wiążącej informacji. Informacja publiczna jaka mogłaby być ewentualnie udzielona na ich podstawie na dzień złożenia wniosku przez skarżącego byłaby niepełna i nieodzwierciedlająca rzeczywistego stanu faktycznego. Reasumując na dzień złożenia wniosku o udostępnienie informacji publicznej organ nie dysponował jeszcze pełną informacją w ostatecznym kształcie, o czym skarżący został poinformowany. Udzielenie przedmiotowej informacji będzie możliwe dopiero po zatwierdzeniu sprawozdania finansowego, co zostało wyraźnie wskazane z piśmie z dnia 1 marca 2016r. Skoro organ nie dysponował pełnymi danymi finansowymi na dzień złożenia wniosku, nie posiadał aktualnej i ostatecznej wersji zestawienia kont, tym samym nie było wówczas możliwym udostępnienie informacji w kształcie żądanym we wniosku. Dane finansowe w postaci zapisów na kontach jako takie stanowią pełną zamkniętą całość, zaś udzielenie informacji w tym zakresie może nastąpić po usunięciu wszelkich rozbieżności po zatwierdzenia sprawozdania finansowego. Dopiero z tym momentem są to dane ostateczne, odzwierciedlające pełną sytuację finansową jednostki zaś udzielona na ich podstawie informacja byłaby informacją publiczną w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej. W związku z powyższym organ wniósł o oddalenie skargi. W piśmie z dnia 13 czerwca 2016r. skarżący podniósł, iż we wniosku z dnia 16 lutego 2016r. nie wnosił o zestawienie obrotów i sald a o wydruki z programu komputerowego do prowadzenia rachunkowości, które zgodnie z art. 4 ust. 2 ustawy o rachunkowości, prowadzone są na podstawie dowodów księgowych, ksiąg rachunkowych, ujmujących zapisy zdarzeń w porządku chronologicznym i systematycznym. Z treści tego przepisu wynika, zdaniem skarżącego, że organ dysponował żądanymi przezeń informacjami w dacie złożenia wniosku. Podniósł również, że zdarzenia gospodarce, ujęte w księgach nie są materiałem roboczym. Są to informacje pełne, którymi jednostka dysponuje na dzień księgowania a które mogą zostać w każdej chwili poddane kontroli przez jednostki nadzorujące finanse. Dodatkowo wskazał, że nie wnosił o dane za cały okres obrachunkowy a jedynie za ostatni kwartał, zatem dane te, wbrew twierdzeniom organu, nie stanowią zamkniętej całości. Konkludując, skarżący wywodził, że organ pozostaje w bezczynności, bowiem pomimo upływu dwóch miesięcy od dnia złożenia wniosku nie udzielił żądanej informacji, nie wydał decyzji odmownej, nie zawiadomił, że informacje nie stanowią informacji publicznej ani też, że nie posiada żądanej informacji. Na rozprawie w dniu 22 czerwca 2016r. pełnomocnik organu poinformował, że w związku z zatwierdzeniem sprawozdania finansowego, w dniu 21 czerwca 2016r. skarżącemu udzielona została żądana informacja, poprzez przesłanie wydruków za ostatni kwartał 2015r. na wskazany adres e-mailowy. Merytoryczne podtrzymał stanowisko zawarte w odpowiedzi na skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz.U. z 2014r., poz. 1647 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej. W myśl zaś § 2 art. 1 tej ustawy kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z kolei z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; powoływanej dalej jako p.p.s.a.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania organów w przypadkach określonych w pkt 1- 4a. Odnosząc się w pierwszej kolejności do kwestii formalnych wskazać należy, że stosownie do treści art. 52 § 1 p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. W przypadku skargi na bezczynność organu w zakresie udostępnienia informacji publicznej nie jest jednak konieczne uprzednie wzywanie do usunięcia naruszenia prawa. (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 listopada 2011r., sygn. akt I OSK 1991/12 i z dnia 24 maja 2006r., sygn. akt I OSK 601/05 oraz postanowienie z dnia 23 kwietnia 2010r., sygn. akt I OSK 646/10 dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie internetowej http://oreczenia.nsa.gov.pl). Wobec powyższego skarga jest dopuszczalna i podlega merytorycznemu rozpoznaniu. Przechodząc natomiast do badania zasadności skargi, tytułem wstępu wskazać należy, że z bezczynnością organu w zakresie dostępu do informacji mamy do czynienia w sytuacji, gdy organ milczy wobec wniosku o udzielenie takiej informacji. Nakazanie organowi określonego działania jest możliwe jedynie wówczas, gdy w ustalonym w przepisach prawa terminie organ administracji, będąc do tego właściwym, nie załatwił toczącej się przed nim sprawy, natomiast celem skargi do sądu administracyjnego na bezczynność organu jest doprowadzenie do podjęcia przez organ określonego w przepisach działania. Przedmiotem niniejszego postępowania jest bezczynność Dyrektora Miejskiej Pracowni Urbanistycznej w Ł. w zakresie udzielenia informacji publicznej. Dokonując oceny zasadności skargi wskazać należy, że istotną kwestią z punktu widzenia oceny bezczynności jest ustalenie istnienia podstawy prawnej do podjęcia przez określony podmiot działania w przedmiocie zgłoszonego żądania. Powyższe determinuje również zakres kontroli sądu, sprowadzającej się w tym wypadku do sprawdzenia, czy sprawa podlegała załatwieniu w określonej przez ustawodawcę formie i czy nastąpiła w tej materii bezczynność podmiotu zobowiązanego do jej załatwienia. Dla stwierdzenia bezczynności nie ma przy tym znaczenia to z jakiego powodu zaistniała bezczynność i czy była zawiniona. W przypadku udzielenia informacji publicznej bezczynność może wystąpić wówczas, gdy informacja wskazana we wniosku o jej udostępnienie jest informacją publiczną w rozumieniu ustawy i jednocześnie żądanie jej udzielenia skierowane jest do podmiotu zobowiązanego w u.d.i.p. W świetle art. 4 ust. 1 pkt 2 u.d.i.p. nie budzi wątpliwości, że Dyrektor Miejskiej Pracowni Urbanistycznej w Ł. jako jednostki budżetowej Gminy Ł., utworzonej na podstawie uchwały Rady Miejskiej w Ł. nr [...] z dnia [...] w sprawie utworzenia jednostki budżetowej o nazwie A w Ł., zmienionej uchwałą Rady Miejskiej w Ł. z dnia [...], nr [...] w sprawie zmiany uchwały w sprawie utworzenia jednostki budżetowej o nazwie A w Ł., na podstawie art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. jest organem władzy publicznej, zobowiązanym do podejmowania działań w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. Pozostaje zatem ocenić, czy żądana informacja mieści się w pojęciu informacji publicznej, podlegającej udostępnieniu na podstawie u.d.i.p. W odniesieniu do tej kwestii wyjaśnić trzeba, że pojęcie informacji publicznej zdefiniowane zostało w art. 1 ust. 1 u.d.i.p., zgodnie z którym informację publiczną stanowi każda informacja o sprawach publicznych. Jego doprecyzowaniem jest art. 6 ust. 1 u.d.i.p., który wymienia rodzaje spraw, jakich mogą dotyczyć informacje o charakterze publicznym. Zawiera on jednak tylko przykładowy katalog i dlatego, dla prawidłowego ustalenia znaczenia tego pojęcia uwzględnić należy także zapisy Konstytucji, która w art. 61 ust. 1 ustala prawo obywatela do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Wskazuje, że prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. W art. 61 ust. 2 Konstytucja stanowi natomiast o prawie do uzyskiwania informacji obejmującym dostęp do dokumentów oraz wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej. Na podstawie przywołanych wyżej przepisów w orzecznictwie sądowym przyjmuje się, że informacją publiczną jest każda informacja wytworzona przez władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne oraz inne podmioty, które wykonują funkcje publiczne lub gospodarują mieniem publicznym, jak również informacje odnoszące się do wspomnianych władz, osób i innych podmiotów, niezależnie od tego, przez kogo zostały wytworzone. Podkreśla się też, że informacja publiczna dotyczy sfery faktów. Jest nią treść dokumentów wytworzonych przez organy władzy publicznej i podmioty niebędące organami administracji publicznej, treść wystąpień, opinii i ocen przez nie dokonywanych, niezależnie do jakiego podmiotu są one kierowane i jakiej sprawy dotyczą. Informację publiczną stanowi więc treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej, związanych z nim bądź w jakikolwiek sposób dotyczących go. Są nią zarówno treści dokumentów bezpośrednio przez organ wytworzonych, jak i te, których używa się przy realizacji przewidzianych prawem zadań, nawet gdy nie pochodzą wprost od niego (por. wyrok NSA z dnia 30 października 2002 r., sygn. akt II SA 1956/02, wyrok NSA z dnia 21 lipca 2011 r., sygn. akt I OSK 678/11, wyrok NSA z dnia 27 marca 2012 r., sygn. akt I OSK 155/12, wyrok NSA z dnia 29 lutego 2012 r., sygn. akt I OSK 2215/11, wszystkie dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, na stronie internetowej htt://orzeczenia.nsa.gov.pl). O zakwalifikowaniu określonej informacji, jako podlegającej udostępnieniu na podstawie ustawy decyduje zatem treść i charakter żądanej informacji. Stosownie do art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. c) u.d.i.p. zauważyć przyjdzie, że bez wątpienia informacją publiczną jest m.in. informacja na temat majątku publicznego, w tym majątku jednostek samorządu terytorialnego (art. 6 ust. 1 pkt 5 lit c u.d.i.p.). Oznacza to zatem dostęp do wszystkich informacji o majątku jednostek budżetowych, w tym także informacji o finansach tych jednostek. Uwzględniając wskazane regulacje, za bezsporne uznać trzeba, że informacja o jaką wystąpiła strona skarżąca, żądając wydruków z programu komputerowego do prowadzenia rachunkowości, dotyczących kont rachunkowych wszystkich rozrachunków i kont kosztowych jest informacją publiczną, podlegającą udostępnieniu w trybie u.d.i.p. Okoliczność wspomniana, nie pozostawała zresztą pomiędzy stronami sporna. Spór dotyczył natomiast tego, czy żądana informacja może być skarżącemu udzielona przed zatwierdzeniem sprawozdania finansowego za 2015r., w związku z podnoszoną przez organ "nieostatecznością" informacji do tej daty. W tym zakresie natomiast wskazać należy, że terminy obligujące organ do udostępnienia informacji publicznej wskazane są wyczerpująco w przepisie art. 13 u.d.i.p. Jeżeli zatem żądana informacja ma charakter informacji publicznej, winna być, co do zasady, udostępniona w tych terminach bez względu na to, czy okoliczności stanowiące ową informację mogą w przyszłości ulec zmianie. Żaden też przepis prawa nie pozwala na ograniczenie dostępu do informacji, dotyczącej gospodarki finansowej jednostki budżetowej od przyjęcia sprawozdania finansowego. Okoliczność, że roczne sprawozdanie finansowe podlega, w myśl art. 53 ust. 1 ustawy o rachunkowości, odpowiednio badaniu i zatwierdzeniu nie ma pływu na charakter informacji, zawartych w księgach rachunkowych, w tym prowadzonych przy użyciu komputera. Podobnie jak fakt, że określone zapisy mogą być w stosownym trybie poprawiane (art.25 ustawy o rachunkowości) lub korygowane w inny sposób (art. 54 ustawy) zarówno przed jak i po zatwierdzeniu sprawozdania. Z urzędu rozważono również, czy na przeszkodzie udostępnieniu informacji nie stoi norma art. 75 ustawy o rachunkowości, w świetle pojawiającego się w orzecznictwie poglądu, że przepis ten stanowi regulację szczególną w rozumieniu art. 1 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej, określającą odmiennie zasady i tryb dostępu do informacji będących informacjami publicznymi. (por. np. wyrok Wojewódzkiego Sądu administracyjnego w Warszawie z dnia 12 maja 2015r. sygn. akt II SAB/Łd 168/15, dostępny w centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W ocenie Sądu, regulacja wspomniana dotyczy wyłącznie udostępnienia zbiorów lub ich części i wiąże się z ochroną ich integralności i nienaruszalności. Nie obejmuje natomiast informacji publicznej, udostępnianej na podstawie tych zbiorów. Traktowanie zaś art. 75 generalnie jako lex specialis w stosunku do ustawy o dostępie do informacji publicznej, zaprzeczałoby zasadzie powszechnego dostępu do informacji publicznej, uzależniając jej udostępnienie od zgody kierownika jednostki, dysponującego informacją. Zgodnie zatem z art. 13 ust. 1 u.d.i.p., udostępnianie informacji publicznej na wniosek winno nastąpić bez zbędnej zwłoki, nie później niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z wyjątkiem sytuacji przewidzianej w art. 13 ust. 2 i art. 15 ust. 2 u.d.i.p. Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w tym terminie, to zgodnie z art. 13 ust. 2 u.d.i.p. podmiot zobowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku. Ustawa nie przewiduje żadnej szczególnej formy udzielenia informacji publicznej na wniosek i dlatego jej udostępnienie ma formę czynności materialno-technicznej. Forma decyzji przewidziana została jedynie w art. 16 ust. 1 u.d.i.p. dla odmowy udostępnienia informacji publicznej oraz dla umorzenia postępowania w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 u.d.i.p. O bezczynności w udostępnieniu informacji publicznej można zatem mówić w sytuacji, gdy zobowiązany do udzielenia tej informacji podmiot nie podejmuje w przewidzianym w ustawie terminie odpowiednich czynności, tj. nie udostępnia informacji w formie czynności materialno-technicznej lub nie wydaje decyzji o odmowie jej udzielenia, bądź też w przypadku, gdy informacja publiczna nie może być udostępniona w sposób lub w formie określonych we wniosku, nie wydaje decyzji o umorzeniu postępowania zgodnie z art. 14 ust. 2 u.d.i.p. W rozpoznawanej sprawie, wniosek o udostępnienie informacji publicznej wpłynął do organu 16 lutego 2016r. W dniu 1 marca 2016r. (z zachowaniem terminu ustawowego) skarżącemu częściowo udzielona została żądana informacja, natomiast w odniesieniu do wniosku, obejmującego ostatni kwartał 2015r. organ wskazał, iż "skany wydruków zostaną udostępnione po zatwierdzeniu rocznego sprawozdania finansowego przez organ zatwierdzający (...)". Żądana informacja została skarżącemu udzielona w dniu 21 czerwca 2016r. Tym samym wniosek skarżącego, datowany na dzień 16 lutego 2016r., w zakresie udostępnienia informacji publicznej w postaci wydruków z kont rachunkowych za ostatni kwartał 2015r. nie został załatwiony w ustawowym terminie, co czyniło skargę zasadną w dacie jej wniesienia, bowiem organ pozostawał w tej dacie w bezczynności. Żądana informacja została natomiast udzielona w dniu poprzedzającym wyrokowanie, to zaś wyklucza wyznaczenie organowi terminu do załatwienia wniosku (art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a.), uzasadniając umorzenie postępowania w tym zakresie jako bezprzedmiotowego na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Z okoliczności sprawy nie wynika przy tym, aby bezczynność Dyrektora Miejskiej Pracowni Urbanistycznej rażąco naruszała prawo. Odpowiedź na wniosek o udostępnienie informacji, jakkolwiek zasadzająca się na błędnym przekonaniu organu, została bowiem do skarżącego skierowana w ustawowym terminie, co w ocenie Sądu, wyklucza możliwość przypisania bezczynności charakteru rażącego naruszenia prawa. Z tych też powodów za niezasadne uznano żądanie wymierzenia organowi grzywny w trybie art. 149 § 2 p.p.s.a. O kosztach postępowania sądowego rozstrzygnięto na podstawie art. 200 p.p.s.a., zasądzając na rzecz strony skarżącej ich zwrot w kwocie równej uiszczonemu wpisowi sądowemu (100,-zł.). W świetle brzmienia art. 205 § 1 p.p.s.a. nie znaleziono przy tym podstaw do zasądzania kosztów korespondencji, kierowanej do sądu. Nie są to bowiem koszty sądowe, w rozumieniu art. 211 p.p.s.a. Do wydatków, o których mowa w art. 213 p.p.s.a. zaliczane być mogą co najwyżej koszty opłat sądowych związanych z doręczaniem korespondencji sądowej (por. uchwała Sądu Najwyższego z dnia 26 kwietnia 2002r., sygn. akt III CZP 23/02, OSNC 2003/6/75), nie zaś koszty korespondencji prowadzonej przez stronę, nawet jeśli jest to korespondencja kierowana do sądu. ms