II SO/Łd 12/14

Dnia 12 grudnia 2014 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Czesława Nowak-Kolczyńska Sędzia WSA Jolanta Rosińska Protokolant st. specjalista Lidia Porczyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 grudnia 2014 roku sprawy z wniosku T. G. o wymierzenie grzywny Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego dla Powiatu [...] [...] w Ł. w trybie art. 55 § 1 ppsa za nieprzekazanie skargi na bezczynność w sprawie usunięcia zagrożenia pożarowego spowodowanego samowolą budowlaną postanawia: - odrzucić wniosek. LS Pismem z dnia 2 października 2014 r. T. G. wniósł o wymierzenie Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w Ł. grzywny za nieprzekazanie skargi na bezczynność w sprawie usunięcia zagrożenia pożarowego spowodowanego samowolą budowlaną. Skarżący zaznaczył, iż przedmiotową skargę przesłał do organu listem poleconym w dniu 7 czerwca 2014 r. Do wniosku załączył kserokopię skargi na bezczynność PINB w Ł. z dnia 8 czerwca 2014 r. skierowaną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. W piśmie z dnia 16 listopada 2014 r. skarżący wniósł o przeprowadzenie dowodu z dokumentów: wyroku z uzasadnieniem z dnia 30 października 2012 r. w sprawie sygn. akt II SO/Łd 6/12, na okoliczność wykazania naruszenia zasad postępowania administracyjnego przez organ we wcześniejszym okresie; nadto z wyroku z uzasadnieniem z dnia 14 listopada 2012 r., w sprawie sygn. akt II SAB/Łd 125/12; wyroku z uzasadnieniem z dnia 12 lutego 2014 r., w sprawie sygn. akt II SA/Łd 1068/13 na okoliczność wykazania uporczywego naruszania zasad postępowania administracyjnego przez organ. Skarżący wniósł nadto o nałożenie na organ grzywny w maksymalnej wysokości. W odpowiedzi na powyższy wniosek, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. wyjaśnił, że skarga została przekazana do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi przy piśmie z dnia 1 lipca 2014 r., tym samym wniosek o wymierzenie organowi grzywny jest bezzasadny. Dodał, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wydał w dniu 23 października 2014 r. postanowienie w sprawie sygn. akt II SO/Łd 8/14, które także uzasadnia oddalenie wniosku strony. W załączeniu, organ przekazał kserokopię pisma z dnia 1 lipca 2014 r. skierowanego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Badanie merytorycznej zasadności skargi poprzedza każdorazowo analiza jej dopuszczalności. Innymi słowy, sąd zobowiązany jest do zbadania, czy w danej sprawie nie zachodzą podstawy do odrzucenia skargi, wymienione w art. 58 § 1 pkt 1-6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r., poz. 270 ze zm. – w dalszej części przywoływana jako: p.p.s.a.). Jedna z przyczyn niedopuszczalności skargi zachodzi wówczas, gdy sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku lub została już prawomocnie osądzona (art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a.). O istnieniu stanu sprawy w toku (lis pendens), bądź powagi rzeczy osądzonej (res iudicata) decyduje tożsamość stron postępowania oraz tożsamość przedmiotu sprawy. Przepis art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a. odwołuje się do dwóch zasad, wywodzących się jeszcze z prawa rzymskiego. Pierwsza z nich, zasada lis pendens stanowi, że nie można wszcząć postępowania, jeżeli sprawa w zakresie tego samego przedmiotu i między tymi samymi stronami już się toczy, natomiast druga, res iudicata, że nie można wszczynać postępowania sądowego, jeżeli sprawa w zakresie tego samego przedmiotu i między tymi samymi podmiotami została prawomocnie zakończona. Istotą obu zasad jest to, że w tej samej sprawie miedzy tymi samymi stronami skarga przysługuje tylko raz, że nie można w takiej samej sprawie wszcząć nowego postępowania sądowoadministracyjnego między tymi samymi stronami. Wyłączona jest bowiem dopuszczalność skutecznego wniesienia kolejnej skargi na ten sam akt administracyjny, bądź to samo działanie lub bezczynność organu, w toku postępowania w tej samej materii, z czym związana jest niemożność ponownego merytorycznego rozpoznania sprawy przez sąd (postanowienie WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 27 marca 2013r., sygn.akt II SAB/Go 6/13 - http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Sytuacja, o której mowa w art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a. zachodzi wówczas, gdy wcześniej złożona przez tę samą stronę i w tym samym przedmiocie skarga jest rozpoznawana merytorycznie. Dopiero przystąpienie przez sąd do merytorycznej oceny skargi legitymuje sąd do odrzucenia później wniesionej przez ten sam podmiot w tym samym przedmiocie skargi. O sprawie w toku można bowiem mówić w sytuacji, skarga rozpoznawana jest merytorycznie (postanowienie NSA z dnia 22 czerwca 2012 r., sygn.akt II OSK 1509/12 - http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W ocenie sądu, niniejsza sprawa, objęta wnioskiem T. G. jest tożsama z wnioskiem skarżącego o wymierzenie grzywny Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego dla Powiatu [...] [...] w Ł. w trybie art. 55 § 1 p.p.s.a. za nieprzekazanie skargi na bezczynność w sprawie usunięcia zagrożenia pożarowego, która oznaczona została sygn.akt II SO/Łd 8/14. I co istotne w sprawie tej, postanowieniem z dnia 23 października 2014 r. sąd stwierdziwszy zasadność wniosku skarżącego, nałożył na organ nadzoru budowlanego grzywnę. Wątpliwości sądu budziło wprawdzie oznaczenie organu, który w ocenie skarżącego pozostawał w bezczynności. Jednakże zestawienie sporządzonych w obu sprawach wniosków o wymierzenie grzywny, a przede wszystkim samych załączonych kserokopii skargi na bezczynność i wynikająca z nich tożsamość okoliczności oraz oznaczenia sprawy prowadzonej przez organ, utwierdziło w przekonaniu, iż chodzi o ten sam organ nadzoru budowlanego. Sądowi znane jest stanowisko, iż ponowny wniosek o wymierzenie grzywny organowi w trybie art. 55 § 1 p.p.s.a. nie może być uznany za niedopuszczalny w rozumieniu art. 58 § 1 pkt 4 w zw. z art. 64 § 3 p.p.s.a. tylko dlatego, że grzywna ta została organowi już raz wymierzona, skoro organ nadal nie wywiązuje się z obowiązków określonych w art. 54 § 2 p.p.s.a., bowiem nie zachodzi w takiej sprawie stan tzw. powagi rzeczy osądzonej (postanowienie NSA z dnia 6 czerwca 2012 r., sygn.akt I OZ 418/12 - http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Niemniej jednak pogląd ten nie odnosi się do okoliczności przedmiotowej sprawy. Sądowi z urzędu wiadomo, iż wniosek T. G. o wymierzenie grzywny organowi za nieprzekazanie skargi w sprawie usunięcia zagrożenia pożarowego przesłanej do organu listem poleconym w dniu 7 czerwca 2014 r. został już przez tutejszy sąd rozpatrzony i znalazł finał w prawomocnym postanowieniu z dnia 23 października 2014 r. sygn.akt II SO/Łd 8/14. Z kolei skarga T. G. na bezczynność organu stopnia powiatowego w opisanym zakresie usunięcia zagrożenia pożarowego wpłynęła do sądu, tak jak wyjaśnił to organ i jak wynika to z dołączonych dokumentów, została przesłana do sądu przy piśmie z dnia 1 lipca 2014 r. wraz z odpowiedzią na skargę i zarejestrowana pod sygn.akt II SAB/Łd 142/14. I co istotne, skarga ta została już merytorycznie rozpatrzona i wyrokiem z dnia 27 listopada 2014 r. (sygn.akt II SAB/Łd 142/14) sąd umorzył postępowanie sądowoadministracyjne w zakresie zobowiązania organu do załatwienia wniosku skarżącego w przedmiocie usunięcia zagrożenia pożarowego. Sąd stwierdził także, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Z tych wszystkich względów, sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a., orzekł o odrzuceniu wniosku wobec ustalenia, iż nie można wszczynać postępowania sądowego, jeżeli sprawa w zakresie tego samego przedmiotu i między tymi samymi podmiotami została prawomocnie zakończona. a.bł.