II SO/Łd 2/11

Dnia 15 czerwca 2011 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA: Czesława Nowak-Kolczyńska, Sędziowie Sędzia WSA: Barbara Rymaszewska (spr.), Sędzia WSA: Arkadiusz Blewązka, Protokolant Asystent sędziego Marcin Olejniczak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 czerwca 2011 roku przy udziale --- sprawy ze skargi A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. o wymierzenie grzywny W. L. – Prywatne Liceum Ogólnokształcące w K. w przedmiocie nieprzekazania skargi na bezczynność postanawia: 1. wymierzyć W. L. – Prywatne Liceum Ogólnokształcące w K. grzywnę w kwocie 100 (sto) złotych z tytułu nieprzekazania do sądu skargi na bezczynność; 2. zasądzić od W. L. – Prywatne Liceum Ogólnokształcące w K. na rzecz A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Wnioskiem z dnia 11 grudnia 2010r., przesłanym pocztą elektroniczną, A Spółka z o.o. z siedzibą w W. zwrócił się do W. L. – Prywatne Liceum Ogólnokształcące w K. o udostępnienie informacji publicznej obejmującej swym zakresem: nazwę, adres, numery telefonu, faxu, statut prawny, organizację i sprawowane funkcje, przedmiot działania i kompetencje, strukturę własnościową i majątek oraz zasady funkcjonowania szkoły. W dniu 17 marca 2011r. (data stempla pocztowego) Spółka złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wniosek o ukaranie kierownika jednostki grzywną, o której mowa w art. 55 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) oraz dodatkowo grzywną, o której mowa w art. 23 ustawy z dnia 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej. Uzasadniając skargę Spółka podała, iż do dnia złożenia wniosku skarga na bezczynność w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej nie została przekazana do Sądu. W odpowiedzi na w/w wniosek W. L. – Prywatne Liceum Ogólnokształcące w K. wyjaśniła, że placówka szkolna (liceum) wraz ze szkołą i gimnazjum jest prowadzona w formie prawnej jednoosobowej działalności gospodarczej na podstawie wpisu do ewidencji Starostwa Powiatowego w P. Szkoła, jako jednostka prywatna (o uprawnieniach szkoły publicznej) nie jest, w ocenie strony, organem administracji publicznej, zatem nie ma uprawnień ani obowiązku przekazywania komukolwiek, w tym Sądowi, skarg składanych na siebie przez osoby trzecie. Wskazała ponadto, że skarżąca Spółka domagała się informacji nie tylko dotyczących szkoły, ale informacji czysto osobistych np. czy budynek szkoły jest własnością W. L., jaki szkoła ma kapitał itp.. W. L. podniosła, iż w jej ocenie w stosunkach pomiędzy podmiotami gospodarczymi (a jako taki podmiot skarżąca Spółka zwracała się o udzielenie informacji) nie obowiązują, co do zasady przepisy prawa administracyjnego, nadto Spółka została poinformowana, że może uzyskać żądane informacje na zasadach komercyjnych. Pełnomocnik firmy na rozprawie w dniu15 czerwca 2011 roku przyznał, że szkoła korzysta z dotacji budżetowych Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Wniosek skarżącego o wymierzenie grzywny na podstawie art. 55 § 1 p.p.s.a. okazał się zasadny. Nietrafnie przede wszystkim strona podnosi, że jako właścicielka jednoosobowej firmy, działającej na podstawie przepisów prawa cywilnego i gospodarczego nie należy do osób zobowiązanych do udzielania informacji w trybie ustawy z dnia 6 września o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198, ze zm.) – dalej zwanej "u.d.i.p.", Zgodnie z treścią art. 1 ust. 1 u.d.i.p każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie w niej określonych. Ponadto w myśl art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, m.in. podmioty reprezentujące inne (niż wymienione w pkt od 1 do 4) osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym. Wskazać należy, iż stosownie do uregulowań zawartych w art. 70 Konstytucji RP oraz ustawie z dnia 7 września 1991r. o systemie oświaty (Dz. U. z 2004r., Nr 256, poz. 2572, ze zm.) nie ulega wątpliwości, że oświatę oraz kształcenie należy zaliczyć do zadań publicznych, nawet gdy są one wykonywane przez szkoły niepubliczne. Decydującym kryterium jest kryterium przedmiotowe, funkcjonalne, związane z charakterem działalności, wykonywanymi zadaniami a nie sytuacją prawną podmiotu, który owe zadania realizuje. Innymi słowy oceniając, czy podmiot nie będący co do zasady organem administracji publicznej pozostaje w bezczynności na wezwanie do udzielania informacji publicznej, posługujemy się kryterium zakresu kompetencji. W konsekwencji podmioty prowadzące i reprezentujące również szkoły prywatne działają funkcjonalnie tak jak organ administracji publicznej i są między innymi zobowiązane do udostępniania informacji publicznej w zakresie dotyczącym wykonywania przez te szkoły zadań publicznych. To zaś z kolei oznacza, że podmiot, który zwrócił się o udostępnienie informacji publicznej w powyższym zakresie i nie została mu ona udzielona w przewidzianym przez przepisy prawa terminie, może wnieść do sądu administracyjnego skargę na bezczynność organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. Jak wynika z treści art. 54 § 2 p.p.s.a., wniesienie takiej skargi za pośrednictwem organu, którego bezczynność zaskarżono, skutkuje obowiązkiem przekazania jej właściwemu sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia. Ustawa o dostępie do informacji publicznej zawiera jednak w tym zakresie przepis szczególny, w myśl którego przekazanie sądowi akt i odpowiedzi na skargę następuje w terminie 15 dni od dnia jej wpływu do organu (art. 21 pkt 1 u.d.i.p.). W rozpoznawanej sprawie obowiązek ten ciąży na podmiocie, którego bezczynność skarżący kwestionuje Zgodnie z art. 55 § 1 p.p.s.a., w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. W niniejszej sprawie skarga na bezczynność W. L. – Prywatne Liceum Ogólnokształcące w K. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej wpłynęła do tej Szkoły w dniu 25 stycznia 2011r. (zwrotne poświadczenie odbioru k – 13 akt sądowych). Stosownie zatem do cytowanych wyżej przepisów skutkowało to obowiązkiem przekazania jej do Sądu wraz z aktami sprawy w terminie piętnastu dni, tj. do dnia 9 lutego 2011r. Do dnia rozprawy w niniejszej sprawie zobowiązany podmiot nie przekazał do Sądu skargi wraz z aktami sprawy. Zachowanie W. L. – Prywatne Liceum Ogólnokształcące w K., polegające na niezastosowaniu się do obowiązku przekazania do Sądu skargi wraz z aktami sprawy w przewidzianym do tego ustawowym terminie, wypełniło zatem przesłanki wynikające z dyspozycji art. 55 § 1 p.p.s.a., co upoważniło Sąd do uwzględnienia wniosku strony skarżącej i wymierzenia W. L. – Prywatne Liceum Ogólnokształcące w K. grzywny na podstawie wskazanego przepisu. Przepis art. 154 § 6 p.p.s.a., do którego odsyła art. 55 § 1 p.p.s.a., wyznacza górną granicę grzywny w wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów. Ustawodawca zaniechał jednak wyznaczenia dolnej granicy, czyli grzywny minimalnej, jednak zdaniem Sądu w niniejszej sprawie adekwatną do naruszenia przepisów prawa popełnionego przez W. L. – Prywatne Liceum Ogólnokształcące w K. była grzywna w wysokości 100 zł. Odnosząc się do wniosku strony skarżącej o wymierzenie organowi grzywny na podstawie art. 23 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej należy stwierdzić, iż przywołany przepis jest przepisem karnym, penalizującym zachowanie polegające na nieudostępnieniu informacji o tym charakterze. Pomijając już fakt udostępnienia skarżącemu żądanej informacji publicznej, zakres właściwości rzeczowej sądów administracyjnych nie obejmuje orzekania kar za czyny zabronione, nawet gdy zostały one spenalizowane w aktach prawnych umownie zaliczanych do prawa administracyjnego. O zwrocie kosztów postępowania orzeczono na podstawie art. 200 oraz art. 205 § 1 p.p.s.a. LS