II SO/Łd 23/17

Dnia 22 listopada 2017 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Magdalena Sieniuć po rozpoznaniu w dniu 22 listopada 2017 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku J. B. o wymierzenie Dyrektorowi A z siedzibą w Ł. grzywny w trybie art. 55 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi za nieprzekazanie skargi na bezczynność w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej p o s t a n a w i a: 1. wymierzyć Dyrektorowi A z siedzibą w Ł. grzywnę w wysokości 100 (sto) złotych; 2. zasądzić od Dyrektora A z siedzibą w Ł. na rzecz J. B. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. A. P. W dniu 28 września 2017 roku J. B. złożył w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Łodzi wniosek o wymierzenie Dyrektorowi A z siedzibą w Ł. grzywny w trybie art. 55 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi za nieprzekazanie jego skargi z dnia 8 września 2017 roku na bezczynność organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. Skarżący wyjaśnił, że mimo upływu 15-dniowego terminu określonego w ustawie o dostępie do informacji publicznej, organ nie przekazał Sądowi skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę. Na tej podstawie wniósł o wymierzenie organowi grzywny w maksymalnej wysokości oraz zasądzenie kosztów postępowania sądowego. W odpowiedzi na wniosek Dyrektor A z siedzibą w Ł. wniósł o jego oddalenie. Wyjaśnił, że skargę złożoną w dniu 8 września 2017 roku przekazał do Sądu w dniu 4 października 2017 roku, przy czym wnioskodawca nie podał żadnych innych powodów uzasadniających konieczność wymierzenia grzywny. W ocenie organu wniosek o nałożenie grzywny nosi znamiona nadużycia prawa, bowiem termin przekazania skargi upływał w dniu 25 września 2017 roku, zaś wniosek o nałożenie grzywny wpłynął w dniu 27 września 2017 roku. Na dzień złożenia wniosku jego autor nie miał zatem pewności, że jego skarga nie została skierowana w terminie za pośrednictwem operatora pocztowego. Ponadto na dzień wystąpienia z wnioskiem J. B. wiedział, że jego wniosek o udostępnienie informacji publicznej zostanie pozytywnie rozpatrzony w terminie 2 miesięcy z uwagi na stan zatrudnienia w instytucji oraz organizację szeregu wydarzeń kulturalnych w okresie letnio-jesiennym. Organ podkreślił, że przekroczenie terminu przekazania skargi było nieznaczne, bowiem wynosiło 7 dni roboczych, przy czym o wniosku o wymierzenie grzywny organ dowiedział się dopiero w dniu 9 listopada 2017 roku. Co więcej, organ w dniu 19 października 2017 roku udostępnił żądaną przez skarżącego informację, zatem wymierzenie grzywny nie będzie spełniało funkcji dyscyplinującej. Co do funkcji prewencyjnej i represyjnej grzywny organ wskazał, że wniesiona skarga na bezczynność jest pierwszą i jedyną sprawą A przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Łodzi, co daje podstawy do twierdzenia, że organ w przyszłości będzie przestrzegał ustawowego terminu przewidzianego na przekazanie skargi wraz z aktami do Sądu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek skarżącego o wymierzenie grzywny na podstawie art. 55 § 1 p.p.s.a. jest zasadny. Zgodnie z art. 21 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 roku o dostępie do informacji publicznej (tekst jedn. Dz. U. z 2016 roku, poz. 1764 ze zm., dalej jako: "u.d.i.p."), przekazanie akt i odpowiedzi na skargę następuje w terminie 15 dni od dnia otrzymania skargi. Przepis art. 55 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst. jedn. Dz. U. z 2017 roku, poz. 1369, dalej jako: "p.p.s.a.") stanowi z kolei, iż w razie niezastosowania się do powyższego obowiązku, Sąd może na wniosek skarżącego orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a., a więc do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów. Zgodnie z obwieszczeniem Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 16 lutego 2017 roku w sprawie przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w 2016 roku i w drugim półroczu 2016 roku (M.P. poz. 208) przeciętne wynagrodzenie w gospodarce narodowej w 2016 roku wyniosło 3.536,87 zł. Postanowienie może być wydane na posiedzeniu niejawnym (art. 55 § 1 p.p.s.a.). W przedmiotowej sprawie bezsporne jest, że J. B. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi za pośrednictwem organu – Dyrektora A z siedzibą w Ł. Wspomniana skarga podnosiła zarzut bezczynności organu w sprawie udostępnienia informacji publicznej. Wobec tego, stosownie do art. 21 pkt 1 u.d.i.p., przekazanie akt i odpowiedzi na skargę powinno było nastąpić w terminie 15 dni od dnia otrzymania skargi. Nie jest też sporne, że w ustawowym terminie organ nie dopełnił ciążącego na nim obowiązku, bowiem skarga złożona w dniu 8 września 2017 roku została przekazana Sądowi w dniu 4 października 2017 roku. Tymczasem 15 – dniowy termin na przekazanie skargi liczony od dnia jej otrzymania upływał w dniu 25 września 2017 roku, zatem organ przekroczył wspomniany termin o 9 dni. W tym miejscu podkreślić należy, że Sąd rozpoznający niniejszą sprawę w pełni podziela pogląd przyjęty w orzecznictwie, według którego grzywna, o jakiej mowa w art. 55 § 1 p.p.s.a. ma charakter mieszany tj. dyscyplinująco – restrykcyjny, a wyłączną, materialnoprawną przesłanką wymierzenia tejże grzywny jest niewypełnienie obowiązku przekazania skargi wraz z odpowiedzią na skargę i aktami administracyjnymi do Sądu (por. np. postanowienia NSA: z dnia 23 września 2014 roku, I OZ 759/14; z dnia 22 lipca 2014 roku, I OZ 489/14; z dnia 6 czerwca 2013 roku, I OZ 429/13; z dnia 25 kwietnia 2013 roku, I OZ 278/13, dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem orzeczenia.nsa.gov.pl). W tej sytuacji przyczyny, które spowodowały nieprzekazanie Sądowi skargi pozostają bez znaczenia w sprawie wymierzenia grzywny, mogą mieć jedynie wpływ na jej wysokość. Ustalenie wysokości wymierzonej grzywny pozostawione zostało miarkowaniu Sądu, a jedynie jej górną granicę określono w art. 154 § 6 p.p.s.a. Okoliczności przedmiotowej sprawy potwierdzają niewykonanie przez organ obowiązku przekazania skargi wraz z odpowiedzią na skargę i aktami w terminie określonym w art. 21 pkt 1 u.d.i.p., co przesądza o zasadności wniosku o wymierzenie grzywny na podstawie art. 55 § 1 p.p.s.a. Odnosząc się zaś do kwestii wysokości wymierzonej grzywny Sąd uwzględnił rozmiar przekroczenia terminu, jakiego dopuścił się organ i doszedł do przekonania, że w realiach niniejszej sprawy będzie ona adekwatna do stopnia naruszenia obowiązku ciążącego na organie administracji publicznej. Na marginesie wyjaśnić należy, że skarga na bezczynność organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej została zarejestrowana pod sygn. akt II SAB/Łd 199/17 i to w tej sprawie dopuszczalne jest kierowanie wniosku o orzeczenie na podstawie art. 154 § 2 p.p.s.a. Mając na uwadze powyższe Sąd orzekł jak w punkcie pierwszym postanowienia na mocy art. 55 § 1 w zw. z art. 154 § 6 p.p.s.a. O zwrocie kosztów postępowania Sąd postanowił w punkcie drugim postanowienia na podstawie art. 200 p.p.s.a. A. P.