II SO/Łd 8/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Arkadiusz Blewązka Sędziowie Sędzia WSA Barbara Rymaszewska (spr.) Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski Protokolant asystent sędziego Anna Dębowska po rozpoznaniu w dniu 4 października 2011 r. na rozprawie sprawy z wniosku A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. o wymierzenie grzywny A. J. – Centrum Edukacji "B" w Ł. postanawia: 1. wymierzyć A. J. – Centrum Edukacji "B" w Ł. grzywnę w wysokości 100 (sto) złotych za nieprzekazanie skargi A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. na bezczynność wraz z odpowiedzią na skargę; 2. zasądza od A. J. – Centrum Edukacji "B" w Ł. na rzecz A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Wnioskiem z dnia 30 grudnia 2011r., przesłanym pocztą elektroniczną, A Spółka z o.o. z siedzibą w W. zwróciła się do A. J. – Centrum Edukacji "B" w Ł. o udostępnienie informacji publicznej obejmującej swym zakresem: nazwę, adres, numery telefonu, faxu, statut prawny, organizację i sprawowane funkcje, przedmiot działania i kompetencje, strukturę własnościową i majątek oraz zasady funkcjonowania przedszkola. W dniu 5 sierpnia 2011r. (data stempla pocztowego) Spółka złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wniosek o ukaranie kierownika jednostki grzywną, o której mowa w art. 55 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej p.p.s.a. oraz dodatkowo grzywną, o której mowa w art. 23 ustawy z dnia 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198, ze zm.) – dalej zwanej u.d.i.p. Uzasadniając skargę skarżąca spółka wskazała, iż do dnia złożenia wniosku skarga na bezczynność w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej nie została przekazana do Sądu. W odpowiedzi na w/w wniosek A. J. – Centrum Edukacji "B" w Ł. wyjaśniła, iż wniosek o udzielenie informacji publicznej wpłynął na prywatny adres mailowy A. J., a z jego treści nie wynikało czego dotyczy. Dalej wskazano, że A. J. zwróciła się do skarżącego podmiotu z prośbą o sprecyzowanie wniosku, lecz nie otrzymała żadnej odpowiedzi. Nadto podniesiono, iż skarga na bezczynność faktycznie wpłynęła do siedziby organu, lecz w konsekwencji powyższego nie została przekazana do Sądu, bowiem A. J. nie zdawała sobie sprawy z obowiązku przekazania owej skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, zaś po uzyskaniu informacji o istniejącym obowiązku natychmiast ową skargę przekazała na adres Sądu. W dniu 15 września 2011r. skarga wraz z odpowiedzią wpłynęła do WSA w Łodzi i została zarejestrowana pod sygnaturą akt II SAB/Łd 63/11. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Wniosek strony skarżącej o wymierzenie grzywny na podstawie art. 55 § 1 p.p.s.a. okazał się zasadny. Nietrafnie przede wszystkim A. J. podnosi, że jako właścicielka jednoosobowej firmy, działającej na podstawie przepisów prawa cywilnego i gospodarczego nie należy do osób zobowiązanych do udzielania informacji w trybie ustawy z dnia 6 września o dostępie do informacji publicznej. Stosownie bowiem do treści art. 1 ust. 1 u.d.i.p każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie w niej określonych. Ponadto w myśl art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, m.in. podmioty reprezentujące inne (niż wymienione w pkt od 1 do 4) osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym. Wskazać należy, iż stosownie do uregulowań zawartych w art. 70 Konstytucji RP oraz ustawie z dnia 7 września 1991r. o systemie oświaty (Dz. U. z 2004r., Nr 256, poz. 2572, ze zm.) nie ulega wątpliwości, że oświatę oraz kształcenie należy zaliczyć do zadań publicznych, nawet gdy są one wykonywane przez szkoły niepubliczne. Decydującym kryterium jest kryterium przedmiotowe, funkcjonalne, związane z charakterem działalności, wykonywanymi zadaniami a nie sytuacją prawną podmiotu, który owe zadania realizuje. Innymi słowy oceniając, czy podmiot nie będący co do zasady organem administracji publicznej pozostaje w bezczynności na wezwanie do udzielania informacji publicznej, posługujemy się kryterium zakresu kompetencji. W konsekwencji podmioty prowadzące i reprezentujące również szkoły prywatne działają funkcjonalnie tak jak organ administracji publicznej i są między innymi zobowiązane do udostępniania informacji publicznej w zakresie dotyczącym wykonywania przez te szkoły zadań publicznych. To zaś z kolei oznacza, że podmiot, który zwrócił się o udostępnienie informacji publicznej w powyższym zakresie i nie została mu ona udzielona w przewidzianym przez przepisy prawa terminie, może wnieść do sądu administracyjnego skargę na bezczynność organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. Jak wynika z treści art. 54 § 2 p.p.s.a., wniesienie takiej skargi za pośrednictwem organu, którego bezczynność zaskarżono, skutkuje obowiązkiem przekazania jej właściwemu sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia. Ustawa o dostępie do informacji publicznej zawiera jednak w tym zakresie przepis szczególny, w myśl którego przekazanie sądowi akt i odpowiedzi na skargę następuje w terminie 15 dni od dnia jej wpływu do organu (art. 21 pkt 1 u.d.i.p.). W rozpoznawanej sprawie obowiązek ten ciąży na podmiocie, którego bezczynność strona skarżąca kwestionuje Zgodnie z art. 55 § 1 p.p.s.a., w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. W niniejszej sprawie skarga na bezczynność A. J.– Centrum Edukacji "B" w Ł. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej wpłynęła do tego podmiotu w dniu 15 lipca 2011r. (zwrotne poświadczenie odbioru k – 7 akt sądowych). Stosownie zatem do cytowanych wyżej przepisów skutkowało to obowiązkiem przekazania jej do Sądu wraz z aktami sprawy w terminie piętnastu dni, tj. do dnia 30 lipca 2011r., zaś zobowiązany podmiot przekazał do Sądu ową skargę wraz z aktami sprawy dopiero 15 września 2011r., zatem z uchybieniem terminu prawem przewidzianego. Niezastosowanie się do obowiązku przekazania do Sądu skargi wraz z aktami sprawy w przewidzianym do tego ustawowym terminie wypełniło zatem przesłanki wynikające z dyspozycji art. 55 § 1 p.p.s.a., co obliguje Sąd do uwzględnienia wniosku strony skarżącej i wymierzenia A. J. – Centrum Edukacji "B" w Ł. grzywny na podstawie wskazanego przepisu. Podkreślić należy, iż przesłanką wymierzenia grzywny jest sam fakt nieprzekazania skargi sądowi administracyjnemu, bez względu na jego przyczyny. Wymierzając grzywnę sąd powinien natomiast wziąć pod uwagę wszystkie okoliczności danej sprawy, w tym między innymi przyczyny niewypełnienia przez organ ciążącego na nim obowiązku. Przepis art. 154 § 6 p.p.s.a., do którego odsyła art. 55 § 1 p.p.s.a., wyznacza górną granicę grzywny w wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów. Ustawodawca zaniechał jednak wyznaczenia dolnej granicy, czyli grzywny minimalnej. Jednak zdaniem Sądu w niniejszej sprawie adekwatną do naruszenia przepisów prawa popełnionego przez A. J. – Centrum Edukacji "B" w Ł. była grzywna w wysokości 100 zł. Odnosząc się do wniosku strony skarżącej o wymierzenie organowi grzywny na podstawie art. 23 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej należy stwierdzić, iż przywołany przepis jest przepisem karnym, penalizującym zachowanie polegające na nieudostępnieniu informacji o tym charakterze. Pomijając już fakt udostępnienia skarżącemu żądanej informacji publicznej, zakres właściwości rzeczowej sądów administracyjnych nie obejmuje orzekania kar za czyny zabronione, nawet gdy zostały one spenalizowane w aktach prawnych umownie zaliczanych do prawa administracyjnego. O zwrocie kosztów postępowania orzeczono na podstawie art. 200 oraz art. 205 § 1 p.p.s.a. a.tp.