III SA/Łd 100/25

Dnia 29 maja 2025 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Paweł Dańczak, Sędziowie Sędzia WSA Anna Dębowska (spr.), Sędzia WSA Joanna Wyporska-Frankiewicz, , po rozpoznaniu w dniu 29 maja 2025 roku na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi K. G. na postanowienie Łódzkiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia 2 grudnia 2024 roku nr 144/2024/II w przedmiocie oddalenia zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej oddala skargę. Postanowieniem z 2 grudnia 2024 r., nr 144/2024/II, Łódzki Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny utrzymał w mocy postanowienie Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Pabianicach z 19 września 2024 r., znak: PPIS.Ep.9022.1.29.2023 o oddaleniu zarzutów K. G. w sprawie egzekucji administracyjnej wszczętej na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] z 11 marca 2024 r. W uzasadnieniu organ drugiej instancji przedstawiając stan faktyczny i prawny sprawy podniósł, że w związku z nieszczepieniem dziecka A. G., urodzonego 28 września 2009 r., Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Pabianicach upomnieniem z 5 stycznia 2024 r. wezwał ojca dziecka, K. G., do wykonania obowiązku poddania dziecka zaległym szczepieniom ochronnym, zgodnie z Programem Szczepień Ochronnych. W związku z dalszym brakiem szczepień dziecka, Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Pabianicach 11 marca 2024 r. wystawił tytuł wykonawczy nr [...] zobowiązując skarżącego do poddania dziecka obowiązkowym szczepieniom ochronnym przeciwko: błonicy, tężcowi, krztuścowi, ostremu nagminnemu porażeniu dziecięcemu (poliomyelitis), odrze, nagminnemu zakażeniu przyusznic (śwince) i różyczce, zgodnie z Programem Szczepień Ochronnych, oraz wystosował do Łódzkiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego jako organu egzekucyjnego wniosek z 11 marca 2024 r. o wszczęcie postępowania egzekucyjnego w stosunku do skarżącego. Łódzki Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny przejął od Wojewody Łódzkiego rolę organu egzekucyjnego na mocy porozumienia z 12 lutego 2015 r. w sprawie powierzenia prowadzenia spraw z zakresu egzekucji administracyjnej obowiązku szczepień ochronnych (Dz. Urz. Woj. Łódzkiego z 2015 r., poz. 676) w oparciu o art. 20 ustawy z 23 stycznia 2009 r. o wojewodzie i administracji rządowej w województwie (tekst jedn.: Dz. U. z 2023 r., poz. 190). Na podstawie art. 119 § 1 i nast. ustawy z 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r. poz. 2505 ze zm.), zwanej dalej "u.p.e.a.", Łódzki Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny 11 kwietnia 2024 r. wydał postanowienie nr 548/2024 o nałożeniu na skarżącego grzywny w wysokości 2 100 zł w celu przymuszenia do wykonania obowiązku szczepień ochronnych, wynikającego z tytułu wykonawczego z 11 marca 2024 r., doręczonego skarżącemu 30 kwietnia 2024 r. Pismem z 2 maja 2024 r. zobowiązany wniósł zarzuty w sprawie egzekucji administracyjnej, wskazując na naruszenie art. 10 § 1 oraz art. 81 k.p.a. brak wymagalności obowiązku, niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym oraz prowadzenie egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny. Postanowieniem z 27 czerwca 2024 r., znak: PPIS.Ep.9022.1.29.2023 Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Pabianicach oddalił zarzuty zobowiązanego. Postanowieniem z 26 sierpnia 2024 r., nr 1112/2024 Łódzki Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny zawiesił postępowanie egzekucyjne wobec skarżącego z dniem 7 maja 2024 r. Na postanowienie organu pierwszej instancji z 27 czerwca 2024 r. skarżący wniósł zażalenie podnosząc zarzut naruszenia art. 10 § 1 oraz art. 81 k.p.a., brak wymagalności obowiązku, niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym, prowadzenie egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny. Postanowieniem z 30 sierpnia 2024 r., nr 114/2024/II Łódzki Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji z 27 czerwca 2024 r. Organ drugiej instancji wraz z pismem z 9 września 2024 r. przekazał organowi pierwszej instancji zażalenia M.K-G. i K.G. celem zajęcia stanowiska odnośnie zarzutu braku wcześniejszego doręczenia upomnień. Postanowieniem z 19 września 2024 r., znak: PPIS.Ep.9022.1.29.2023 Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Pabianicach oddalił zarzut skarżącego. W piśmie z 30 września 2024 r. skarżący wniósł o umorzenie postępowania egzekucyjnego, wskazując na błędy w postępowaniu administracyjnym. Na postanowienie z 19 września 2024 r. skarżący wniósł zażalenie, ponownie podnosząc naruszenie art. 10 § 1 oraz art. 81 k.p.a. oraz wskazując na brak wcześniejszego doręczenia mu upomnienia z 5 stycznia 2024 r. Postanowieniem z 24 października 2024 r., nr 1414/2024, Łódzki Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny zawiadomił o podjęciu zawieszonego postępowania egzekucyjnego. Postanowieniem z 7 listopada, nr 1499/2024, Łódzki Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny odmówił umorzenia postępowania egzekucyjnego wszczętego tytułem wykonawczym z 11 marca 2024 r. Organ drugiej instancji, utrzymując w mocy postanowienie organu pierwszej instancji z 19 września 2024 r., wskazał, że w zaskarżonym postanowieniu wierzyciel odniósł się do wniesionych zarzutów i podziela stanowisko wierzyciela w tym zakresie. Do akt sprawy wierzyciel dołączył zwrotne potwierdzenie odbioru upomnienia z 5 stycznia 2024 r. Upomnienie to zostało nadane 8 stycznia 2024 r. na adres: [...], przesyłką pocztową za pośrednictwem Poczty Polskiej za potwierdzeniem odbioru. 9 stycznia 2024 r. przesyłkę pozostawiono na okres 14 dni do dyspozycji adresata w Urzędzie Pocztowym w Pabianicach z powodu niemożności jej doręczenia adresatowi. Z powodu niepodjęcia w terminie 7 dni, przesyłkę awizowano powtórnie 17 stycznia 2024 r. Z uwagi na to, że adresat nie podjął przesyłki w terminie, 25 stycznia 2024 r. zwrócono ją do nadawcy, tj. Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Pabianicach. Przesyłka została poprawnie i czytelnie zaadresowana. Na przesyłce i potwierdzeniu odbioru zamieszczone są wszystkie wymagane informacje do uznania za skuteczne doręczenie korespondencji w trybie art. 44 k.p.a. Doręczenie uznano za dokonane 23 stycznia 2024 r. w trybie art. 44 k.p.a. Następnie organ odwoławczy wskazał, że w myśl art. 17 ust. 1 ustawy z 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi (tekst jedn.: Dz. U. z 2024 r., poz. 924 ze zm.), zwanej dalej "u.z.z.z.ch.", osoby określone na podstawie art. 17 ust. 10 pkt 2, są obowiązane do poddawania się szczepieniom ochronnym przeciw chorobom zakaźnym określonym na podstawie art. 17 ust. 10 pkt 1 u.z.z.z.ch. W oparciu o art. 17 ust. 10 u.z.z.z.ch., Minister Zdrowia wydał rozporządzenie z 27 września 2023 r. w sprawie obowiązkowych szczepień ochronnych (Dz. U. poz. 2077), zwane dalej "rozporządzeniem z 27 września 2023 r.", w którym ustalił wykaz chorób zakaźnych objętych obowiązkiem szczepień ochronnych, ze wskazaniem, kto i w jakich sytuacjach podlega szczepieniu ochronnemu przeciw konkretnej chorobie, w tym – jeśli chodzi o dzieci – w jakim okresie ich życia. "Schemat obowiązkowych szczepień dzieci i młodzieży", stanowiący załącznik nr 1 do rozporządzenia z 27 września 2023 r., wskazuje 15 i 19 rok życia jako granice poddania dziecka właściwym szczepieniom ochronnym. Nie oznacza to, że wszystkie szczepienia mogą być wykonane tuż przed tą datą. Szczepienia są rozkładane w czasie, przy czym zgodnie z zasadami wakcynologii schematy szczepień dostosowane są do występowania zachorowań na poszczególne choroby, wieku i rozwoju dzieci. Schemat ten został dostosowany do aktualnej sytuacji epidemiologicznej chorób zakaźnych. Zgodnie z posiadaną kserokopią karty uodpornienia dziecka, A.G., będąc w szesnastym roku życia, nie został w pełni zaszczepiony przeciw siedmiu chorobom zakaźnym. Wierzyciel wystawiając upomnienie, a następnie tytuł wykonawczy uwzględnił również kartę uodpornienia dziecka, z której wynika, że u dziecka nie stwierdzono przeciwwskazań do szczepień. Ponadto w karcie uodpornienia podane są daty powiadomień o szczepieniu, co świadczy o tym, że zobowiązany był kilkakrotnie informowany o obowiązku szczepień, z czego jednoznacznie wynika, że z pełną świadomością uchyla się od poddania małoletniego obowiązkowym szczepieniom ochronnym. Podmiot leczniczy zgłosił zobowiązanego do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Pabianicach jako osobę uchylającą się od wykonania szczepień obowiązkowych u dziecka 28 sierpnia 2018 r. Wierzyciel posiadał dowody wskazujące na to, że zobowiązany nie wykonuje obowiązku szczepień dziecka. Wyłącznie dzieci, u których istnieje zwiększone ryzyko wystąpienia powikłań poszczepiennych, są zwolnione z obowiązku poddawania się szczepieniom ochronnym. Wykonanie szczepienia może zostać odroczone przez lekarza do czasu wyeliminowania przeciwwskazań zdrowotnych. W przypadkach przeciwwskazań budzących wątpliwości, lekarz podstawowej opieki zdrowotnej kwalifikuje dzieci do konsultacji specjalistycznej. Na podstawie § 11 rozporządzenia z 27 września 2023 r. lekarz przeprowadzający konsultację specjalistyczną osoby, u której lekarskie badanie kwalifikacyjne daje podstawy do długotrwałego odroczenia obowiązkowego szczepienia, odnotowuje w dokumentacji medycznej wynik konsultacji specjalistycznej z uwzględnieniem okresu przeciwwskazania do wykonania szczepienia, rodzaju szczepionek przeciwwskazanych do stosowania lub indywidualnego programu szczepień ze wskazaniem rodzajów stosowanych szczepionek oraz terminu kolejnej konsultacji specjalistycznej. Na żadnym etapie postępowania egzekucyjnego zobowiązany nie przedstawił dokumentu opatrzonego podpisem lekarza, który wskazywałby na istnienie przeciwwskazań do wykonania szczepień ochronnych lub zaświadczenia wskazującego, na konieczność odroczenia wykonania obowiązku. Uzasadnienie postanowienia z 19 września 2024 r. zawiera jasne i precyzyjne wyjaśnienia faktyczne i prawne. Wierzyciel uzasadnił na jakiej podstawie prawnej (z przytoczeniem przepisów prawa) oraz jakie okoliczności faktyczne uwzględnił wydając określone rozstrzygnięcie. Rozpoznał cały dostępny materiał dowodowy kierując się zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania. Organ pierwszej instancji posiada uprawnienia do podejmowania działań zmierzających do wykonania obowiązku poddania się szczepieniu ochronnemu, w tym wystosowania do zobowiązanego upomnienia oraz wystawienia tytułu wykonawczego. Zgodnie z art. 2 oraz art. 5 ust. 1 pkt 3 i pkt 4 ustawy z 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (tekst jedn.: Dz. U. z 2024 r., poz. 416), do zakresu zadań organów Państwowej Inspekcji Sanitarnej należy m. in. prowadzenie działalności zapobiegawczej i przeciwepidemicznej w zakresie chorób zakaźnych, w tym ustalanie zakresów i terminów szczepień ochronnych i sprawowanie nadzoru w tym zakresie, a także wydawanie zarządzeń i decyzji lub występowanie do innych organów o ich wydanie – w przypadkach określonych w przepisach o zwalczaniu chorób zakaźnych. Zgodnie z art. 12 ust. 1 ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej, organami właściwymi do sprawowania nadzoru nad wykonawstwem szczepień są Państwowi Powiatowi Inspektorzy Sanitarni. Właściwość miejscową organu Państwowej Inspekcji Sanitarnej określa się na podstawie miejsca zamieszkania osób zobowiązanych do poddania się szczepieniom ochronnym. Zatem organy Państwowej Inspekcji Sanitarnej są uprawnione do żądania wykonania w drodze egzekucji administracyjnej obowiązku szczepień, tj. są wierzycielem w rozumieniu art. 1a pkt 13 wskazanej ustawy. Wbrew twierdzeniom skarżącego, wobec zaniedbania przez niego obowiązku poddania dziecka obowiązkowym szczepieniom, Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Pabianicach był uprawniony, a wręcz zobowiązany do wystawienia tytułu wykonawczego i skierowania go do właściwego organu egzekucyjnego. Wojewoda jest organem właściwym do prowadzenia egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym, wynikających zarówno z wydanych przez siebie rozstrzygnięć indywidualnych (decyzji, postanowień), jak i obowiązków niepieniężnych wynikających wprost z mocy przepisów prawa. Jednak działanie Łódzkiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w charakterze organu egzekucyjnego znajduje uzasadnienie z racji porozumienia zawartego pomiędzy Wojewodą Łódzkim i Państwowym Wojewódzkim Inspektorem Sanitarnym w Łodzi 12 lutego 2015 r. w sprawie powierzenia prowadzenia spraw z zakresu egzekucji administracyjnej obowiązków o charakterze niepieniężnym. Wbrew zarzutowi skarżącego nie doszło do naruszenia przepisów art. 10 § 1 k.p.a. oraz art. 81 k.p.a. poprzez uniemożliwienie wypowiedzenia się co do zebranych dowodów. Artykuł 10 k.p.a. w postępowaniu egzekucyjnym w administracji ma ograniczone zastosowanie, bowiem jego zastosowanie do każdej czynności w praktyce uniemożliwiłoby wyegzekwowanie od zobowiązanych jakiegokolwiek świadczenia. Organ egzekucyjny nie mógłby wykonać żadnej czynności, jeżeli nie miałby dowodu na skuteczne doręczenie zobowiązanemu i wierzycielowi informacji o zamierzonej do wykonania czynności. Jedynie w ściśle określonych w ustawie egzekucyjnej przypadkach organ egzekucyjny został zobowiązany do zawiadomienia uczestników postępowania o określonej czynności. Prawa skarżącego do udziału w postępowaniu nie były w żadnym momencie ograniczone. Zobowiązany wniósł wszelkie możliwe środki zaskarżenia przysługujące na wydane postanowienie o nałożeniu grzywny oraz tytuł wykonawczy stosowany w egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym. W skardze na powyższe postanowienie z 2 grudnia 2024 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi K.G. wniósł o jego uchylenie wraz z poprzedzającym je postanowieniem organu pierwszej instancji oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych, a także o umorzenie postępowania egzekucyjnego. Zaskarżonemu postanowieniu skarżący zarzucił: 1. naruszenie art. 10 § 1 oraz art. 81 k.p.a.; 2. brak wymagalności obowiązku; 3. niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym; 4. prowadzenie egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny (art. 33 pkt 9 u.p.e.a.); 5. błędne oznaczenie sygnatury spraw, gdyż w informacji od Łódzkiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z 9 września 2024 r. o przesłaniu zażalenia na postanowienie o uznaniu zarzutów za bezpodstawne posłużono się niepoprawnym znakiem pisma; 6. błędy merytoryczne, tj. w informacji z 9 września 2024 r. znalazł się merytoryczny błąd uznający zarzut braku doręczenia upomnienia jako nowy zarzut w sprawie, mimo że zarzut ten został podniesiony już w pierwszym zgłoszeniu zarzutów. W sprawie nadal istnieje jedynie deklaracja wysyłki, bowiem Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny nie przedstawił dowodu wysyłki korespondencji; 7. błędy logiczne, tj. chociaż w informacji z 9 września 2024 r. zarzut braku doręczenia upomnienia został uznany za skutecznie wniesiony, to jednak miał nie skutkować zawieszeniem zawieszonego już postępowania, gdyż nie został skutecznie wniesiony z powodu rzekomego przekroczenia terminu 7 dni od odbioru tytułu wykonawczego (data odbioru tytułu wykonawczego: 29 kwietnia 2024 r.; data wniesienia zarzutów: 6 maja 2024 r. pismem z 2 maja 2024 r.). Inne zarzuty zawarte w tym samym piśmie zostały uznane za złożone w terminie. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Pabianicach również poświadczył złożenie zarzutu w terminie; 8. rozbieżność toku bliźniaczych spraw i sprzeczność postanowień. W sprawie skarżącego 9 września 2024 r. wysłano informację o przesłaniu zażalenia o uznaniu zarzutów za bezpodstawne do organu pierwszej instancji, natomiast w sprawie żony skarżącego, toczącej się w oparciu o identyczne pisma i identyczne dane, bo dotyczące tego samego dziecka, w tym samym dniu, tj. 9 września 2024 r., wysłano postanowienie nr 113/2024/11 z 30 sierpnia 2024 r., jednocześnie przesyłając zażalenie do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego, jak w sprawie skarżącego. W wyniku tego kilka dni później żona posiadała postanowienie ostateczne i nowsze nieostateczne; 9. naruszenie art. 33 pkt 4 u.p.e.a., bowiem pismem z 2 maja 2024 r. skarżący skierował zarzuty do postępowania do Łódzkiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego, a otrzymał postanowienie z 27 czerwca 2024 r. od innego urzędu, tj. Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Pabianicach, bez informacji od Łódzkiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Łodzi o przekazaniu zarzutów do innego urzędu; 10. stosowanie niedozwolonych zapisów/klauzul abuzywnych w pismach nadsyłanych przez organy obu instancji dotyczące terminu wymaganej odpowiedzi na pisma wynoszącego 7 dni, kształtując w ten sposób prawa i obowiązki petenta w sposób sprzeczny z dobrymi obyczajami oraz rażąco naruszając jego interesy. Urząd zatrudnia na etacie szereg prawników prawa administracyjnego i są oni dostępni dla urzędu w trybie ciągłym. Urząd mając w tym temacie przewagę wyznacza termin odpowiedzi 7 dni, a sam odpisuje po blisko 2 miesiącach. Do skargi skarżący załączył kserokopie zaświadczenia lekarskiego z 31 lipca 2019 r., wyników testów skórnych z 31 lipca 2019 r., informacji dla lekarza kierującego/POZ z 11 kwietnia 2024 r., dokumentacji medycznej, zaświadczenia lekarskiego z 20 listopada 2024 r., fragmentu dokumentu z wizyty lekarskiej z 22 listopada 2024 r. zawierającego wywiad z rodzicami sporządzonego w związku z kwalifikacją do szczepienia [...], [...]. W odpowiedzi na skargę Łódzki Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonym postanowieniu. Organ administracji odnosząc się do załączonych do skargi dokumentów stwierdził, że zaświadczenie lekarskie z 20 lutego 2024 r. nie spełnia wymogów wskazanych w § 10 ust. 3 rozporządzenia z 27 września 2023 r., gdyż nie zawiera kompletnych informacji zawartych w załączniku nr 2 do tego rozporządzenia, m. in. terminu odroczenia szczepienia ochronnego. Zobowiązany na żadnym etapie postępowania egzekucyjnego nie przedstawił dokumentu opatrzonego podpisem lekarza, który wskazywałby na istnienie przeciwskazań do wykonania szczepień ochronnych lub zaświadczenia lekarskiego wskazującego na konieczność odroczenia wykonania obowiązku. Odroczenie przez lekarza wykonania szczepień ochronnych, wydane po wystawieniu tytułu wykonawczego, nie spełnia przesłanek do umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego wobec skarżącego. Odnosząc się do twierdzenia skarżącego dotyczącego rozbieżności w prowadzeniu "bliźniaczych spraw" i sprzeczności postanowień w sprawie jego oraz jego żony, organ administracji wyjaśnił, że wydał tożsame postanowienia w stosunku do zobowiązanych. Postanowienie Łódzkiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z 30 sierpnia 2024 r., nr 114/2024 w przedmiocie zarzutów w sprawie egzekucji administracyjnej, zostało uznane za doręczone w trybie art. 44 k.p.a. 25 września 2024 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Na wstępie wyjaśnić należy, że sprawę niniejszą rozpoznano w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 3 w związku z art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.". Zgodnie z art. 119 pkt 3 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Nie budzi wątpliwości, że przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest ostateczne postanowienie kończące postępowanie wydane na skutek wniesienia zażalenia w postępowaniu egzekucyjnym, a więc mieszczące się w katalogu postanowień wskazanych w art. 119 pkt 3 p.p.s.a. (por. wyrok NSA z 19 stycznia 2015 r., I OSK 1110/13). Rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym, na podstawie tego przepisu, jest niezależne od woli stron (por. np. wyrok NSA z 11 czerwca 2019 r., II OSK 1867/17). W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów (art. 120 p.p.s.a.). W dalszej kolejności wskazać należy, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2024 r., poz. 1267) oraz art. 3 § 1 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem stosując środki określone w ustawie. Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 § 1 p.p.s.a., który stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. W myśl art. 145 § 1 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1) uchyla decyzje lub postanowienie w całości lub w części jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2) stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub innych przepisach; 3) stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach. W przypadku zaś gdy nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 145 § 1 p.p.s.a. skarga, zgodnie z art. 151 p.p.s.a., podlega oddaleniu w całości albo w części. Z przepisów tych wynika, że sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, tj. nie wydają orzeczeń, co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Przeprowadzona przez sąd w niniejszej sprawie kontrola według powyższych kryteriów nie wykazała, aby zaskarżone postanowienie zostało podjęte z naruszeniem przepisów prawa uzasadniającym uwzględnienie skargi. Przedmiotem kontroli sądu w niniejszej sprawie jest postanowienie Łódzkiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Łodzi z 2 grudnia 2024 r. utrzymujące w mocy postanowienie Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Pabianicach z 19 września 2024 r. o oddaleniu zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej wszczętej na podstawie tytułu wykonawczego z 11 marca 2024 r. nr 23/2024. Przy czym przedmiotem tego zarzutu był wyłącznie brak doręczenia skarżącemu upomnienia. Zarzut ten został zgłoszony przez skarżącego w zażaleniu z 10 lipca 2024 r. od postanowienia Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Pabianicach z 27 czerwca 2024 r. o oddaleniu zarzutów w sprawie egzekucji administracyjnej wszczętej na podstawie tytułu wykonawczego nr 23/2024 z 11 marca 2024 r. Postanowieniem z 27 czerwca 2024 r. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Pabianicach oddalił zarzuty zgłoszone przez skarżącego w piśmie z 2 maja 2024 r. Łódzki Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny postanowieniem z 30 sierpnia 2024 r., nr 114/2024/II utrzymał w mocy postanowienie Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Pabianicach z 27 czerwca 2024 r. o oddaleniu zarzutów w sprawie egzekucji administracyjnej wszczętej na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] z 11 marca 2024 r. Na postanowienie Łódzkiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z 30 sierpnia 2024 r. skarżący nie wniósł skargi do sądu administracyjnego. Nie stanowi ono przedmiotu kontroli sądu w rozpoznawanej sprawie. Poza nią pozostaje zatem prawidłowość dokonanej przez organy obu instancji oceny zasadności zarzutów zgłoszonych przez skarżącego w piśmie z 2 maja 2024 r. w postępowaniu zakończonym ostatecznym postanowieniem z 30 sierpnia 2024 r. Dodać trzeba, że wyrokiem z 9 kwietnia 2025 r., wydanym w sprawie o sygn. akt III SA/Łd 822/24 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę drugiego z rodziców małoletniego A.G. – M.K-G na postanowienie Łódzkiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z 30 sierpnia 2024 r., nr 113/2024/II w przedmiocie zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Dalej należy wskazać, że zgodnie z art. 33 § 4 u.p.e.a. zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej określa istotę i zakres żądania oraz dowody uzasadniające to żądanie. Zatem skarżący zakreślił granice żądania, zaś organy nie były uprawnione ani zobowiązane do badania innych kwestii niż podniesione w zarzucie. Skoro przedmiotem zarzutu stanowiącego przedmiot wydanych w rozpoznawanej sprawie postanowień organów obu instancji z 19 września 2024 r. i z 2 grudnia 2024 r. był brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia (art. 33 § 2 pkt 4 u.p.e.a.), to podstawowe znaczenie dla jej rozstrzygnięcia ma prawidłowość dokonanej przez organy administracji jego oceny. Nie mają zatem znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy pozostałe formułowanego przez skarżącego zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej. Sąd podziela prezentowany w orzecznictwie pogląd, że organ odwoławczy i sąd administracyjny nie są uprawnione do rozpatrywania zarzutów zgłoszonych po raz pierwszy (odpowiednio) w zażaleniu, skardze czy skardze kasacyjnej (por. wyroki NSA z 25 marca 2021 r., III FSK 2889/21; z 25 listopada 2021 r., III FSK 124/21). Zobowiązanemu przysługuje prawo wniesienia zarzutów do wierzyciela (art. 33 § 1 u.p.e.a.), a nie do sądu, przy czym zobowiązany powinien to uczynić nie później niż do dnia wykonania w całości obowiązku o charakterze niepieniężnym (art. 33 § 5 pkt 2 u.p.e.a.). Skoro zarzut nie był rozpatrywany przez wierzyciela, to tym bardziej nie podlega rozpatrzeniu przez sąd. Taki zarzut wykracza poza granice danej sprawy (art. 134 p.p.s.a.). W skardze strona nie może przytaczać nowych zarzutów, czy nowych ich podstaw (por. wyrok WSA w Bydgoszczy z 21 marca 2023 r., II SA/Bd 86/23). Odnośnie dokonanej przez organy administracji obu instancji oceny braku zasadności zarzutu braku doręczenia upomnienia stwierdzić natomiast należy, że jest ona prawidłowa. Organy administracji trafnie uznały, że upomnienie zostało skarżącemu doręczone w trybie art. 44 k.p.a. 23 stycznia 2024 r. (we wtorek). Stosownie do art. 42 § 1 k.p.a. pisma doręcza się osobom fizycznym w ich mieszkaniu lub miejscu pracy. Pisma mogą być doręczane również w lokalu organu administracji publicznej, jeżeli przepisy szczególne nie stanowią inaczej (§ 2). W razie niemożności doręczenia pisma w sposób określony w § 1 i 2, a także w razie koniecznej potrzeby, pisma doręcza się w każdym miejscu, gdzie się adresata zastanie (§ 3). W myśl zaś art. 43 k.p.a. w przypadku nieobecności adresata pismo doręcza się, za pokwitowaniem, dorosłemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu, jeżeli osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi. O doręczeniu pisma sąsiadowi lub dozorcy zawiadamia się adresata, umieszczając zawiadomienie w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy to nie jest możliwe, w drzwiach mieszkania. Zgodnie z treścią art. 44 § 1 k.p.a. w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 i 43: 1) operator pocztowy w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. – Prawo pocztowe przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej – w przypadku doręczania pisma przez operatora pocztowego; 2) pismo składa się na okres czternastu dni w urzędzie właściwej gminy (miasta) – w przypadku doręczania pisma przez pracownika urzędu gminy (miasta) lub upoważnioną osobę lub organ. Zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia w miejscu określonym w § 1, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata (§ 2). W przypadku niepodjęcia przesyłki w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od daty pierwszego zawiadomienia (§ 3). Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy (§ 4). Jak wynika z akt sprawy, 5 stycznia 2024 r. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Pabianicach wystawił upomnienie wzywające skarżącego do wykonania obowiązku poddania dziecka A.G. szczepieniom ochronnym z jednoczesnym zagrożeniem wszczęcia postępowania egzekucyjnego. Przesyłkę zawierającą upomnienie wysłano na adres [..], tj. aktualny adres skarżącego, którym posługiwał się w postępowaniu poprzedzającym wydanie zaskarżonego postanowienia oraz wskazał w skardze. 9 stycznia 2024 r. z powodu niemożności doręczenia przesyłki skarżącemu pod wskazanym adresem, doręczyciel pozostawił ją na okres 14 dni w placówce pocztowej [...], a zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia umieścił w oddawczej skrzynce pocztowej adresata. Następnie wobec niepodjęcia przesyłki w terminie 7 dni, 17 stycznia 2024 r. doręczyciel pozostawił powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki. 25 stycznia 2024 r. przesyłka została zwrócona nadawcy z uwagi na jej niepodjęcie w terminie. Spełnione zatem zostały warunki dla uznania za doręczoną, w trybie art. 44 k.p.a., przesyłki zawierającej upomnienie z upływem 14 dnia od pozostawienia przesyłki w placówce pocztowej, tj. 23 stycznia 2024 r., o czym skarżący został dwukrotnie zawiadomiony przez doręczyciela 9 i 17 stycznia 2024 r. Podsumowując, organy administracji w sposób wyczerpujący i zarazem poprawny wyjaśniły stan faktyczny oraz oceniły zebrane dowody w ramach swobodnej, a nie dowolnej oceny. Wyniki tych ustaleń przedstawiły w uzasadnieniach wydanych w sprawie postanowień. Zdaniem sądu postępowanie przed organami zostało przeprowadzone prawidłowo, zaś zgromadzony w sprawie materiał był wystarczający do podjęcia właściwego rozstrzygnięcia. Sąd nie stwierdził naruszeń przepisów prawa, które skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonych postanowień. Z tych względów sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę. d.j.