III SA/Łd 1000/16

Dnia 28 lutego 2017 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Monika Krzyżaniak, Sędziowie Sędzia WSA Ewa Alberciak (spr.), Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski, , Protokolant Starszy sekretarz sądowy – Dorota Czubak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 lutego 2017 roku sprawy ze skargi A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Ł. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji o rejestracji pojazdu oddala skargę. Decyzją z dnia [...]., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. po rozpatrzeniu wniosku A. z o.o. z siedzibą w Ł. o ponowne rozpatrzenie sprawy, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 oraz art. 156 § 1 pkt 2, art. 157 § 1, art. 158 § 1 K.p.a., utrzymało w mocy własną decyzję z dnia [...].; znak: [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...]., nr: [...] o rejestracji samochodu marki Citroen DS4 za nr rej. [...]. Powyższe rozstrzygnięcie zostało wydane w oparciu o następujące ustalenia faktyczne i prawne. W dniu 16 września 2015r. do Prezydenta Miasta Ł. wpłynął wniosek A. Sp. z o.o. z siedzibą w Ł. o dokonanie rejestracji pojazdu marki Citroen DS4 o nr [...]. Do wniosku strona załączyła m.in.: zaświadczenie o rejestracji, nr rej.: [...] pojazdu marki Citroen DS4; umowę kupna ww. pojazdu z dnia 5 września 2015r., zaświadczenie o przeprowadzonym badaniu technicznym; dowód wpłaty, o którym mowa w art. 12 ust. 2 ustawy z dnia 20 stycznia 2005r. o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji. Prezydent Miasta Ł. rozpoznając ww. wniosek w tym samym dniu, tj. w dniu 16 września 2015r. zarejestrował czasowo przedmiotowy pojazd, a następnie decyzją z dnia [...].; znak: [...] orzekł o rejestracji, nr rej.: [...] samochodu marki Citroen DS4 (nr VIN: [...]) wydając jednocześnie dla przedmiotowego pojazdu dowód rejestracyjny, w treści którego zamieszczono adnotację: "Kierownica po prawnej stronie". W dniu 30 marca 2016r. do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. wpłynął wniosek Spółki A. o stwierdzenie nieważności powyższej decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...]. Jako podstawę prawną żądania strona wskazała art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. Decyzją z dnia [...]. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. odmówiło stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...], nr: [...] o rejestracji samochodu marki Citroen DS4 za nr rej. [...]. W uzasadnieniu wskazało m.in. na obowiązującą w dacie wydania zaskarżonej decyzji - dyspozycję § 11 ust. 2 pkt 30 lit. zg) rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 27 września 2003 r. w sprawie szczegółowych czynności organów w sprawach związanych z dopuszczeniem pojazdu do ruchu oraz wzorów dokumentów w tych sprawach (Dz.U. z 2014r., poz. 1727 ze zm.), która stanowi, iż w dowodzie rejestracyjnym w rubryce "adnotacje urzędowe" - wpisuje się m.in. skrót "KIEROWNICA PO PRAWEJ STRONIE", która to adnotacja cyt.: "dotyczy pojazdu sprowadzonego z terytorium państwa członkowskiego, rejestrowanego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jako: konstrukcyjnie przystosowany do ruchu lewostronnego (z kierownicą umieszczoną po prawej stronie pojazdu) albo - konstrukcyjnie przystosowany do ruchu lewostronnego (z kierownicą umieszczoną po prawej stronie pojazdu), który został następnie przebudowany i przystosowany do ruchu prawostronnego (z kierownicą umieszczoną po lewej stronie pojazdu). Dodać należy, że powyższa norma z dniem 13 kwietnia 2016 r. została znowelizowana przez § 1 pkt 10 lit. e tiret drugie rozporządzenia z dnia 22 marca 2016 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie szczegółowych czynności organów w sprawach związanych z dopuszczeniem pojazdu do ruchu oraz wzorów dokumentów w tych sprawach (Dz.U.2016.488), w wyniku której to zmiany - począwszy od ww. daty - § 11 ust. 2 pkt 30 lit. zg) ww. rozporządzenia stanowi, iż cyt.: "KIEROWNICA PO PRAWEJ STRONIE" - w przypadku pojazdu konstrukcyjnie przystosowanego do ruchu lewostronnego (z kierownicą umieszczoną po prawej stronie pojazdu) albo: "POJAZD PRZEBUDOWANY DO RUCHU PRAWOSTRONNEGO" - w przypadku pojazdu konstrukcyjnie przystosowanego do ruchu lewostronnego (z kierownicą umieszczoną po prawej stronie pojazdu), który został następnie przebudowany i przystosowany do ruchu prawostronnego (z kierownicą umieszczoną po lewej stronie pojazdu) - dotyczy pojazdu sprowadzonego z terytorium państwa członkowskiego, rejestrowanego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej". Od powyższej decyzji strona złożyła wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy podtrzymując stanowisko zaprezentowane w piśmie z dnia 12 grudnia 2015r., że decyzja Prezydenta Miasta Ł. została wydana z rażącym naruszeniem prawa, tj. art. 74 ust. 1 w zw. z art. 72 ust. 2 pkt 4 w zw. z art. 66 ust. 5 i w zw. z art. 76 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 roku - Prawo o ruchu drogowym, przez poświadczenie w dowodzie rejestracyjnym stanu niezgodnego ze stanem faktycznym. W uzasadnieniu strona wskazała, że pojazd spełnia wszelkie warunki wymienione w art. 66 ust. 5 ustawy - Prawo o ruchu drogowym, tzn. cyt.: "jest on tak zbudowany, wyposażony oraz utrzymany, aby korzystanie z niego zapewniało dostateczne pole widzenia kierowcy i łatwe, wygodne, a także pewne posługiwanie się urządzeniami do kierowania, hamowania, sygnalizacji i oświetlenia drogi przy równoczesnym jej obserwowaniu". Odwołując się do treści § 11 ust. 2 pkt 30 lit. zg) załącznika nr I do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 27 września 2003r. w sprawie szczegółowych czynności organów w sprawach związanych z dopuszczeniem pojazdu do ruchu oraz wzorów dokumentów w tych sprawach (tekst jedn. Dz.U. z 2014r., poz. 1727 ze zm.), strona podkreśliła, że Minister Infrastruktury nakazując w przedmiotowym rozporządzeniu dokonywanie adnotacji "Kierownica po prawnej stronie", dopuścił się przekroczenia delegacji ustawowej zawartej w art. 76 ust. 1 pkt 3 ustawy - Prawo o ruchu drogowym. Zdaniem strony zapis odnoszący się do obowiązku wpisania do dowodu informacji "Kierownica po prawe stronie" w przypadku, gdy kierownica w rzeczywistości znajduje się po lewej stronie pojazdu jest sprzeczny z art. 72 ust. 1 pkt 4 ustawy - Prawo o ruchu drogowym. Przepis ten stanowi, że rejestracji pojazdu dokonuje się na podstawie zaświadczenia o pozytywnym wyniku badania technicznego pojazdu, co miało miejsce w przedmiotowej sprawie. W zaświadczeniu widnieje informacja, iż pojazd został przystosowany do ruchu prawostronnego, a kierownica znajduje się po lewej stronie. Natomiast w wydanym na podstawie niniejszego zaświadczenia dowodzie czasowym zamieszczono informację odmienną i niezgodną z prawdą. W ocenie strony nie sposób także zgodzić się z argumentem organu, że dokonanie w trakcie rejestracji pojazdu wpisu adnotacji "Kierownica po prawnej stronie" jest czynnością materialno - techniczną analogiczną do wydania gotowego dowodu rejestracyjnego pojazdu jego właścicielowi. W niniejszej sprawie niezwykle istotne znaczenie ma to, iż blankiet dowodu rejestracyjnego jest de facto swoistą decyzją administracyjną w rozumieniu art. 107 § 1 K.p.a. Dowód rejestracyjny zawiera bowiem elementy, które powinna zawierać ważna decyzja, m.in. oznaczenie organu administracji publicznej, oznaczenie strony oraz datę wydania. Na mocy przepisów szczególnych dla swojej ważności nie musi posiadać jedynie uzasadnienia. Za takim rozumowaniem przemawia również fakt, iż w postępowaniu administracyjnym dotyczącym rejestracji pojazdu nie jest wydawana jakakolwiek inna decyzja, którą w dniu wydania dowodu rejestracyjnego otrzymywałby wnioskodawca. To właśnie dowód rejestracyjny, jako decyzja administracyjna, jest jedynym dokumentem świadczącym o tym, jakie ustalenia w trakcie tego szczególnego postępowania administracyjnego w sprawie rejestracji pojazdu poczynił organ administracji publicznej. Odwołując się do wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 grudnia 2010r., sygn. akt: I OSK 282/10, strona podniosła, że organ jest obowiązany do dokonywania nowych lub dodatkowych ustaleń faktycznych, czy też przeprowadzania nowych dowodów, które miałyby na celu podważenie stanu faktycznego sprawy zakończonej decyzją ostateczną. Pomimo braku ustawowego obowiązku przeprowadzania pełnego postępowania dowodowego, organ rozpoznający wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji nie jest zwolniony z obowiązku wszechstronnego i wnikliwego zbadania materiału dowodowego, który został zgromadzony w sprawie. W ocenie strony w niniejszej sprawie, zakończonej decyzją z dnia 23 maja 2016r. doszło do rażącego naruszenia takiego obowiązku, co powoduje, że wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy jest w pełni uzasadniony. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. utrzymując zaskarżoną decyzję w mocy wskazało, że stanowisko zawarte w decyzji z dnia [...]., iż decyzja Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...]., Nr: [...], nie została obarczona żadną z wad, stanowiących podstawę do wyeliminowania jej z obrotu prawnego jest prawidłowe. Organ odwoławczy wskazał, że na dzień wydania decyzji przez Prezydenta Miasta Ł. obowiązywała ustawa z dnia 20 czerwca 1997r. - Prawo o ruchu drogowym (tekst jedn. Dz.U. z 2012r., poz. 1137 ze zm.). Zgodnie z art. 73 ustawy, rejestracji pojazdu dokonuje, na wniosek właściciela, starosta właściwy ze względu na miejsce jego zamieszkania (siedzibę), wydając dowód rejestracyjny i zalegalizowane tablice (tablicę) rejestracyjne oraz nalepkę kontrolną, jeżeli jest wymagana, z zastrzeżeniem ust 2-5.". Dodatkowo w myśl art. 72 ust. 1 ustawy, rejestracji dokonuje się na podstawie: 1) dowodu własności pojazdu lub dokumentu potwierdzającego powierzenie pojazdu, o którym mowa w art. 73 ust. 5; 2) karty pojazdu, jeżeli była wydana; 3) świadectwa zgodności WE albo świadectwa zgodności wraz z oświadczeniem zawierającym dane i informacje o pojeździe niezbędne do rejestracji i ewidencji pojazdu, dopuszczenia jednostkowego pojazdu, decyzji o uznaniu dopuszczenia jednostkowego pojazdu albo świadectwa dopuszczenia indywidualnego WE pojazdu - jeżeli są wymagane; 4) zaświadczenia o pozytywnym wyniku badania technicznego pojazdu, jeżeli jest wymagane albo dowodu rejestracyjnego pojazdu lub innego dokumentu wydanego przez właściwy organ państwa członkowskiego, potwierdzającego wykonanie oraz termin ważności badania technicznego; 5) dowodu rejestracyjnego, jeżeli pojazd był zarejestrowany; 6) dowodu odprawy celnej przywozowej, jeżeli pojazd został sprowadzony z terytorium państwa niebędącego państwem członkowskim Unii Europejskiej i jest rejestrowany po raz pierwszy; 6a) dokumentu potwierdzającego zapłatę akcyzy na terytorium kraju albo dokumentu potwierdzającego brak obowiązku zapłaty akcyzy na terytorium kraju albo zaświadczenia stwierdzającego zwolnienie od akcyzy, w rozumieniu przepisów o podatku akcyzowym, jeżeli samochód osobowy lub pojazd rodzaju "samochodowy inny", podrodzaj "czterokołowiec" (kategoria homologacyjna L7e) lub podrodzaj "czterokołowiec lekki" (kategoria homologacyjna L6e) został sprowadzony z terytorium państwa członkowskiego Unii Europejskiej i jest rejestrowany po raz pierwszy; 7) (uchylony); 8) (uchylony); 9) dowodu wpłaty, o którym mowa w art. 12 ust. 2 ustawy z dnia 20 stycznia 2005r. o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji, lub oświadczenia o podleganiu obowiązkowi zapewniania sieci zbierania pojazdów, o którym mowa w art. 11 ust. 4 tej ustawy, albo faktury zawierającej takie oświadczenie, jeżeli pojazd jest rejestrowany po raz pierwszy. Mając na względzie ustalony stan faktyczny organ odwoławczy stwierdził, że Prezydent Miasta Ł. zasadnie uznał, że wnioskodawca, tj. A. Spółka z o.o. jest właścicielem pojazdu marki Citroen DS4 (nr VIN: [...]) i w konsekwencji prawidłowo wydał w dniu [...]. decyzję o rejestracji, nr rej.: [...] samochodu marki Citroen DS4 na wniosek i rzecz A. Sp. z o.o. Decyzja o rejestracji pojazdu podjęta na podstawie wyżej przytoczonej regulacji nie należy do kategorii decyzji uznaniowych, w związku z powyższym organ administracji publicznej, stosując przepisy ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. - Prawo o ruchu drogowym, obowiązany jest do jej wydania. Odnosząc się do zarzutów sformułowanych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, że celem postępowania nieważnościowego nie jest ponowne, merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy w jej całokształcie, lecz przeprowadzenie weryfikacji ostatecznej decyzji z jednego tylko punktu widzenia, tj. ustalenia, czy badana decyzja jest dotknięta jedną z wad, o których mowa w art. 156 K.p.a. Postępowanie nadzorcze jest bowiem ograniczone do weryfikacji samej decyzji administracyjnej z wyłączeniem możliwości ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy. Organ nie może w toku prowadzonego postępowania dokonywać nowych lub dodatkowych ustaleń faktycznych, ani przeprowadzać nowych dowodów, które miałyby na celu podważenie (czy też kwestionowanie) stanu faktycznego sprawy zakończonej decyzją ostateczną. W postępowaniu o stwierdzenie nieważności zasadniczo dokonuje się więc oceny przez pryzmat akt postępowania zwykłego, mając na względzie to, iż ewentualne wady, prowadzące do stwierdzenia nieważności decyzji, muszą tkwić w samej decyzji. Powołany powyżej art. 73 ust. 1 ustawy - Prawo o ruchu drogowym, wyraźnie stanowi w swym brzmieniu, że starosta dokonując rejestracji pojazdu wydaje m.in. dowód rejestracyjny. W uchwale składu pięciu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 listopada 1999r., sygn. akt OPK 24/99 (ONSA 2000, z. 2, poz. 54) przyjęto, że rejestracji pojazdu na podstawie powołanej normy dokonuje się w formie decyzji administracyjnej. W uzasadnieniu uchwały podkreślono, że w art. 73 ust. 1 ustawy jest mowa o dwóch czynnościach organu rejestracyjnego: o dokonaniu rejestracji oraz o wydaniu dowodu rejestracyjnego i tablic (tablicy) rejestracyjnych. Samo wydanie dowodu rejestracyjnego jest tylko czynnością materialno-techniczną. Sama ta czynność jednak nie wyznacza sytuacji prawnej jednostki, gdyż zawsze musi być poprzedzona rozstrzygnięciem przez dany organ, czy w konkretnej sytuacji osoba ubiegająca się o rejestrację danego pojazdu spełnia wszystkie określone wymagania ustawowe. Takie działania organu autorytatywnie konkretyzują sytuację prawną podmiotu i noszą wszelkie znamiona procesu wydawania decyzji. Akt rejestracji pojazdu zatem ma cechy decyzji administracyjnej w znaczeniu materialnoprawnym. W uchwale składu 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 września 2001r., sygn. akt OPS 6/01 (ONSA 2002/1/7), wskazano, że postępowanie w sprawie rejestracji pojazdu kończy się wydaniem decyzji administracyjnej i decyzja ta poprzedza czynność materialno-techniczną wydania dowodu rejestracyjnego i tablic. Regulacje zawarte w art. 72 ust. 1, art. 73 ust. 1 oraz w § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 22 lipca 2002r. w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów, nie przewidują rozstrzygnięcia odnoszącego się do wydania dowodu rejestracyjnego, czy też dokonania w tym dowodzie kwestionowanej przez stronę adnotacji - w formie decyzji administracyjnej rozstrzygającej sprawę co do istoty. Zarówno wydanie dowodu rejestracyjnego jak i zamieszczenie w dowodzie rejestracyjnym kwestionowanej przez stronę adnotacji jest czynnością materialno-techniczną. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. obowiązane było uwzględnić regulacje przytoczone powyżej, tj. art. 72 ust. 1, art. 73 ust. 1 ustawy - Prawo o ruchu drogowym, jak również § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 22 lipca 2002r. w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów - jako przepisy powszechnie obowiązujące i wiążące w tym zakresie organ administracji, co w konsekwencji stanowiło, że również zarzut strony w zakresie przekroczenia delegacji ustawowej jest całkowicie chybiony. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi strona skarżąca zarzucając naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, a mianowicie: - art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. w zw. z art. 74 ust. 1 w zw. z art. 72 ust. 1 pkt 4 w zw. z art. 66 ust. 5 i w zw. z art. 76 ust. 1 pkt 3 ustawy - Prawo o ruchu drogowym przez niezasadne utrzymanie w mocy własnej decyzji z dnia [...].odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...]., w sytuacji gdy bez wątpienia zaistniały przesłanki do stwierdzenia, iż decyzja z dnia [...] r. została wydana z rażącym naruszeniem prawa poprzez poświadczenie w dowodzie rejestracyjnym stanu niezgodnego ze stanem faktycznym; - art. 7 w zw. z art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. przez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, wskutek przyjęcia, że z uwagi na brak ustawowego obowiązku dokonywania nowych ustaleń w sprawie, organ II instancji nie jest również obowiązany do wszechstronnego zbadania materiału dowodowego, wniosła o uchylenie w całości lub stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...]. oraz poprzedzającej ją decyzji z dnia [...]. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł., podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie, wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2014 r., poz. 1647 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej. W myśl zaś § 2 art. 1 cyt. ustawy kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 - dalej p.p.s.a.) - sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Z wymienionych przepisów wynika, że badanie legalności zaskarżonej decyzji obejmuje ocenę prawidłowości zastosowania przepisów prawa i ich wykładni przez organy administracji oraz zgodność z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. W myśl natomiast art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Ocena legalności zaskarżonej decyzji, przeprowadzona według wskazanych powyżej kryteriów, wykazała, że skarga jest nieuzasadniona. Przedmiotem skargi była decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] r. utrzymująca w mocy własną decyzję z dnia [...] r., w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] nr: [...] o rejestracji samochodu marki Citroen DS4, nr rej. [...]. Podstawą prawną zaskarżonej decyzji stanowił art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., zgodnie z którym organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która została wydana bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. Postępowanie o stwierdzenie nieważności zostało wszczęte wnioskiem strony skarżącej o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...]r. o rejestracji samochodu marki Citroen DS4 nr rej. [...] z uwagi na rażące naruszenie prawa poprzez poświadczenie w dowodzie rejestracyjnym stanu niezgodnego ze stanem faktycznym. O rażącym naruszeniu prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., decydują łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze, czyli skutki, które wywołuje decyzja. Oczywistość naruszenia prawa polega na rzucającej się w oczy sprzeczności pomiędzy treścią rozstrzygnięcia a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną. W sposób rażący może zostać naruszony wyłącznie przepis, który może być stosowany w bezpośrednim rozumieniu, to znaczy taki, który nie wymaga stosowania wykładni prawa. Skutki, które wywołuje decyzja uznana za rażąco naruszającą prawo, to skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności - gospodarcze lub społeczne skutki naruszenia, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji jako aktu wydanego przez organy praworządnego państwa. Konieczne jest także, aby stwierdzone naruszenie miało znacznie większą wagę aniżeli stabilność decyzji ostatecznej, o której stanowi art. 16 K.p.a. (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 sierpnia 2016 r., sygn. akt II OSK 2868/14; LEX nr 2119359). W pierwszej kolejności wskazać należy, że przesłanki i zasady rejestracji pojazdu oraz dopuszczenia go do ruchu zostały określone w przepisach rozdziału 2, działu III ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2012 roku, poz. 1137 ze zm. - dalej jako p.r.d.). Rejestracja pojazdu następuje więc w drodze rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej w formie decyzji administracyjnej po przeprowadzeniu postępowania w celu ustalenia okoliczności faktycznych i prawnych, od których ustawa i przepisy wykonawcze uzależniają dokonanie rejestracji. Postępowanie to kończy się wydaniem decyzji administracyjnej. Natomiast wydanie dowodu rejestracyjnego i tablic jest jedynie czynnością materialno-techniczną o charakterze następczym w stosunku do rejestracji (patrz: uchwała składu 7 sędziów NSA z dnia 24 września 2001 r., OPS 6/01, ONSA 2002/1/7). Art. 73 ust. 1 p.r.d. stanowi o dwóch czynnościach organu rejestracyjnego, tj. o dokonaniu rejestracji oraz o wydaniu dowodu rejestracyjnego i tablic rejestracyjnych. Jak wielokrotnie podkreślano w orzeczeniach NSA wydanie dowodu rejestracyjnego, karty pojazdu, tablic rejestracyjnych, znaku legalizacyjnego, nalepki kontrolnej jest tylko czynnością materialno-techniczną. Sama ta czynność bowiem nie wyznacza sytuacji prawnej jednostki, gdyż zawsze musi być ona poprzedzona rozstrzygnięciem przez dany organ, czy w konkretnej sytuacji osoba ubiegająca się o rejestrację danego pojazdu spełnia wszystkie określone wymagania ustawowe. Takie działania organu autorytatywnie konkretyzują sytuację prawną podmiotu i noszą wszelkie znamiona procesu wydawania decyzji. Wydanie dowodu rejestracyjnego i tablic może nastąpić tylko w razie pozytywnego załatwienia wniosku strony o zarejestrowanie pojazdu, co następuje na tyle jednocześnie, aby decyzja o zarejestrowaniu poprzedziła materialno-techniczną czynność wydania dowodu rejestracyjnego i tablic. Pogląd taki znajduje także potwierdzenie w art. 71 ust. 1 i 2 p.r.d. Z przepisów tych bowiem wynika, że co do zasady tylko pojazdy zarejestrowane są dopuszczane do ruchu, a dokumentem to stwierdzającym jest właśnie dowód rejestracyjny. Dowód rejestracyjny jest zatem zewnętrznym przejawem oświadczenia woli organu administracyjnego, rozstrzygającego sprawę rejestracji pojazdu, potwierdzającym wydanie decyzji o zarejestrowaniu pojazdu, a jednocześnie jest dokumentem potwierdzającym dopuszczenie zarejestrowanego pojazdu do ruchu. Nie jest on jednak decyzją administracyjną (patrz: uchwała składu 7 sędziów NSA z dnia 24 września 2001 r., OPS 6/01). Obowiązujący w dacie orzekania przez organ przepis art. 73 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym stanowi, że rejestracji pojazdu dokonuje starosta, wydając dowód rejestracyjny i tablice rejestracyjne oraz nalepkę kontrolną, jeżeli jest wymagana. Jakkolwiek nie wynika to jednoznacznie z tego przepisu czyni to w formie decyzji administracyjnej. Dowód rejestracyjny jest jej konsekwencją, nadto stwierdza dopuszczenie do ruchu pojazdu (art. 71 ust. 1 tej ustawy). Wobec powyższego dowód rejestracyjny nie przybiera formy decyzji, a czynności materialno-technicznej. Stanowisko w tej materii jest utrwalone w orzecznictwie, a wynika m.in. z wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 stycznia 2013 r., sygn. akt I OSK 1555/11 (publ. w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Pod pojęciem decyzji rozumie się bowiem takie oświadczenie woli organu administracyjnego, które wywiera skutki prawne w sferze stosunku materialnoprawnego, bądź w sferze stosunku administracyjnoprawnego (por. uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 grudnia 2013 r., sygn. akt I OPS 4/13). Decyzję ujmuje się jako akt o charakterze materialnym i procesowym, a w znaczeniu materialnym jest to kwalifikowany akt administracyjny, stanowiący przejaw woli organu administracyjnego, wydany na podstawie powszechnie obowiązującego prawa administracyjnego, o charakterze władczym i zewnętrznym, rozstrzygający sprawę konkretnie oznaczonej osoby fizycznej lub prawnej. Decyzja w znaczeniu procesowym załatwia sprawę administracyjną na podstawie przepisów formalnych. W praktyce i doktrynie przyjęto minimalne składniki pisma pozwalające na uznanie pisma za decyzję administracyjną. Są nimi: oznaczenie organu administracyjnego wydającego decyzję, wskazanie jej adresata, rozstrzygnięcie o istocie sprawy oraz podpis osoby reprezentującej organ. Te okoliczności wyraźnie wskazują, iż decyzja administracyjna może być wydana tylko w sprawie administracyjnej oraz skierowana do konkretnie wskazanej strony i rozstrzygać władczo o jej prawach lub o obowiązkach. Jest bowiem formą rozstrzygnięcia indywidualnej sprawy administracyjnej i zapada w postępowaniu administracyjnym; konkretyzuje autorytatywną wypowiedzią normę prawa administracyjnego. Wobec powyższego, dowodu rejestracyjnego, a więc czynności będącej konsekwencją decyzji o rejestracji pojazdu, czyli potwierdzającej wydanie decyzji i poświadczającej dopuszczenie pojazdu do ruchu, nie można traktować jako decyzji. Weryfikacja w trybach nadzwyczajnych postępowania administracyjnego (art. 145, 156 k.p.a.) może dotyczyć tylko decyzji administracyjnej wydanej w oparciu o przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego (chyba że przepis szczególny stanowi inaczej). Poddanie takiej procedurze dokumentu urzędowego, jaki stanowi dowód rejestracyjny pojazdu nie jest możliwe i sprawia, że decyzje wydane w postępowaniu nadzorczym, a także w wyniku wznowienia, same dotknięte są wadą określoną w art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. (por. wyrok NSA z dnia 15 marca 2006 roku, sygn. akt I OSK 608/05). Brak jest również podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] r. o rejestracji samochodu marki Citroen DS4 nr rej. [...] z uwagi na rażące naruszenie prawa poprzez poświadczenie w dowodzie rejestracyjnym stanu niezgodnego ze stanem faktycznym. Zgodnie z § 11 ust. 2 pkt 30 lit. zg) rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 27 września 2003 r. w sprawie szczegółowych czynności organów w sprawach związanych z dopuszczeniem pojazdu do ruchu oraz wzorów dokumentów w tych sprawach (Dz.U. z 2014r., poz. 1727 ze zm.), w dowodzie rejestracyjnym w rubryce "adnotacje urzędowe" - wpisuje się m.in. skrót odpowiadający treści adnotacji: "KIEROWNICA PO PRAWEJ STRONIE", która to adnotacja dotyczy pojazdu sprowadzonego z terytorium państwa członkowskiego, rejestrowanego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jako: konstrukcyjnie przystosowany do ruchu lewostronnego (z kierownicą umieszczoną po prawej stronie pojazdu) albo "POJAZD PRZEBUDOWNY DO RUCHU PRAWOSTRONNEGO: konstrukcyjnie przystosowany do ruchu lewostronnego (z kierownicą umieszczoną po prawej stronie pojazdu), który został następnie przebudowany i przystosowany do ruchu prawostronnego (z kierownicą umieszczoną po lewej stronie pojazdu). Powyższe rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 27 września 2003 r. wydane zostało na podstawie art. 76 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Zgodnie z tym przepisem Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia szczegółowe czynności organów w sprawach związanych z dopuszczeniem pojazdu do ruchu oraz wzory dokumentów w tych sprawach. W ocenie sądu, trudno przyznać rację stronie skarżącej w zakresie w jakim stwierdza ona, że Minister Infrastruktury wprowadzając treść § 11 ust. 2 pkt 30 lit. zg) przekroczył granice delegacji ustawowej wyrażonej w przepisie art. 76 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Sąd nie widzi przekroczenia granic delegacji ustawowej przy określeniu wzoru dokumentu - dowodu rejestracyjnego. Zważyć należy, że delegacja dla Ministra Infrastruktury z art. 76 ust. 1 pkt 3 p.r.d. nakłada na ten organ obowiązek określenia w rozporządzeniu wzorów dokumentów w sprawach związanych z rejestracją pojazdu, w tym wzoru dowodu rejestracyjnego. Powyższe mieści się w granicach delegacji ustawowej, a wobec tego odmienne twierdzenia skargi nie znajdują oparcia w przepisach prawa. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności prawne stwierdzić należy, że brak jest podstaw do uznania, że decyzja Prezydenta Miasta Ł.z dnia [...] roku dotycząca rejestracji przedmiotowego samochodu zawiera wady, które należy zakwalifikować jako rażące naruszenie prawa, o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., tym samym stwierdzenie jej nieważności zaskarżoną decyzją nie jest uzasadnione. Mając powyższe na uwadze, na podstawie przepisu art. 151 p.p.s.a. sąd oddalił skargę. e.o.