III SA/Łd 1005/14

Dnia 29 stycznia 2015 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Monika Krzyżaniak, Sędziowie Sędzia WSA Ewa Alberciak, Sędzia NSA Irena Krzemieniewska (spr.), , Protokolant Sekretarz sądowy – Bartosz Adamus, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 stycznia 2015 roku sprawy ze skargi A Spółki [...] Oddział w P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji organu I instancji 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. orzeka, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do dnia uprawomocnienia się wyroku; 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S., na rzecz strony skarżącej A Spółki [...] Oddział w P., kwotę 457 (czterysta pięćdziesiąt siedem) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją nr [...] z dnia [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S uchyliło w całości decyzję Prezydenta Miasta S z dnia [...] r. znak: [...] o zezwoleniu BP [...] Oddział w Polsce na przebudowę zjazdu z ul. R w S na działkę oznaczoną numerem ewidencyjnym [...] (obręb [...]) i odmowie zezwolenia na lokalizację zjazdu publicznego z Al. R w S na działkę oznaczoną numerem ewidencyjnym [...] (obręb nr [...]) i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Powyższe rozstrzygnięcie wydano w oparciu o następujący stan faktyczny: W dniu 24 lipca 2013 r. pełnomocnik BP [...] SE E A wystąpiła do Prezydenta Miasta S z wnioskiem o wydanie zezwolenia na lokalizację zjazdu publicznego z Al. R oraz ul. R w S na działkę nr ewid. [...], [...],[...], [...] w obrębie [...] oraz użyczenie części działki nr ewid. [...], ¼ w obrębie[...] w ilości niezbędnej do wykonania robót. Do wniosku załączono stosowną dokumentację. Precyzując wniosek pismem z dnia 5 września 2013 r. pełnomocnik wyjaśniła, że wnosi o wydanie decyzji o lokalizacji (wjazdu) z Al. R, działka nr [...] na działkę nr [...] pozostającą w wieczystym użytkowaniu BP [...] SE Oddział w Polsce oraz o zezwolenie na przebudowę zjazdu (wyjazdu) z działki nr [...] do ul. R, działka ¼. Inwestor zadeklarował możliwość rozszerzenia przebudowy wyjazdu o przebudowę odcinka ul. Rybickiego na długości nieruchomości planowanej inwestycji tj. dz. nr [...] i nr[...]. Decyzją z dnia [...] r. Prezydent Miasta S odmówił wnioskodawcy zezwolenia na lokalizację zjazdu publicznego z Al. R w S na działkę oznaczoną numerem ewidencyjnym [...] (obręb nr[...]) oraz przebudowę zjazdu z ul. R w S na działkę oznaczoną nr ewid. [...] (obręb nr[...]). Po rozpatrzeniu odwołania strony od powyższej decyzji, decyzją z dnia [...] r. SKO uchyliło ją w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Po ponownym przeprowadzeniu postępowania Prezydent Miasta S w dniu [...] r. wydał decyzję o zezwoleniu BP [...] SE Oddział w Polsce na przebudowę zjazdu z ul. R w S na działkę oznaczoną numerem ewidencyjnym [...] (obręb[...]) i odmowie zezwolenia na lokalizację zjazdu publicznego z Al. R w S na działkę oznaczoną numerem ewidencyjnym [...] (obręb nr [...]. W uzasadnieniu decyzji organ wyjaśnił, że Al. R położona jest w ciągu drogi krajowej nr 70 relacji Ł - S - H na jej przebiegu przez miasto S. Obszar miasta, w którym znajduje się Al. R objęty jest obowiązującym planem zagospodarowania przestrzennego, zgodnie z którym ulica ta posiada funkcje ul. głównej ruchu przyśpieszonego (GP). Wnioskowana lokalizacja zjazdu publicznego przewiduje przejazd pojazdów przez teren strefy zamieszkania, która obowiązuje na istniejącej drodze serwisowej (rokadowej) położonej równolegle wzdłuż Al. R. Organ wskazał, że ustawa Prawo o ruchu drogowym ustanawia w takiej strefie dodatkowe zasady w niej obowiązujące m.in. dot. prawa pieszego do korzystania z całej szerokości drogi. Zwrócono uwagę, że z zapisów aktu notarialnego dotyczącego umowy przeniesienia użytkowania wieczystego nieruchomości stanowiącej działki nr ewid. [...] i [...] wynika, że Instytut Sadownictwa i Kwiaciarstwa nie wykonał zobowiązania z § 5 ust. 1 warunkowej umowy sprzedaży z dnia 29 lutego 2000 r. polegającej na ustanowieniu służebności na rzecz każdoczesnego użytkownika wieczystego omawianej nieruchomości, polegające na prawie przejścia i przejazdu przez część działki nr [...] do w/w działek z przeznaczeniem pod wjazdy i wyjazdy do i ze stacji paliw. W ocenie organu nabywca działek nr [...] i [...] nabył nieruchomość bez ustanowionego dojścia i dojazdu. Ponadto organ wskazał, że decyzją z dnia [...] r.[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł uchylił ostateczną decyzję z dnia [...] r.[...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł udzielającą Gminie Miasto S pozwolenia na użytkowanie rozbudowanego odcinka drogi krajowej Nr [...] obejmującego Al. R oraz odmówił udzielenia Gminie Miasto S pozwolenia na użytkowanie w/w inwestycji. W tej sytuacji z urzędu zostało wszczęte postępowanie naprawcze z art. 51 ustawy Prawo budowlane. Organ wskazał także na wymogi określone w rozporządzeniu Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie. W ocenie organu I instancji przebudowa istniejącego zjazdu z ul. R w sposób dostateczny zapewni dojazd i wyjazd z planowanej inwestycji. Pełnomocnik strony skarżącej wniosła odwołanie od części decyzji Prezydenta Miasta S z dnia[...] r., dotyczącej punktu 2, odmawiającej zezwolenia na lokalizację zjazdu publicznego z ul. A. R w S na działkę oznaczoną numerem ewidencyjnym [...] (obręb nr [...]). Zarzuciła naruszenie przepisów postępowania: poprzez niewystarczające, ogólne i niedokładne wyjaśnienie istniejącego stanu faktycznego, poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów, naruszenie art. 77 § 1 k.p.a. i dokonanie ustaleń sprzecznych z treścią zebranego materiału dowodowego oraz naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niedostateczne uzasadnienie wydanej decyzji. Wniosła o uchylenie decyzji w części obejmującej swym zakresem punkt 2 decyzji oraz orzeczenie co do istoty sprawy. Po rozpatrzeniu odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania organowi I instancji. W uzasadnieniu powołało brzmienie art. 4 pkt 8 oraz art. 29 ust. 1, 3 i 4 ustawy z dnia 21 marca 1985 roku o drogach publicznych (Dz. U. z 2013 r., poz. 260 ze zm.). a także § 77, 78 i 79 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie Dz. U Nr 43, poz. 430 ze zm.). Wskazano, iż w niniejszej sprawie wniosek wpłynął do organu I instancji w dniu 24 lipca 2013 r. Jednakże, pomimo wydania w tym czasie kilku rozstrzygnięć przez organy obu instancji, w dalszym ciągu brak jest podstaw do jednoznacznego stwierdzenia, że podjęte rozstrzygnięcie przez Prezydenta S jest zasadne. Co prawda w pkt 1 swojej decyzji organ I instancji przychylił się do wniosku strony i zezwolił na przebudowę zjazdu z ul. R, jednakże w ocenie SKO rozstrzygnięcie to nie odpowiada wymogom ustawy. W art. 29 ust. 3 ustawy określono, że w zezwoleniu na przebudowę zjazdu określa się jego parametry techniczne, a także zamieszcza się pouczenie o obowiązku uzyskania przed rozpoczęciem prac budowlanych pozwolenia na budowę, a w przypadku przebudowy zjazdu dokonania zgłoszenia budowy albo wykonania robót budowlanych oraz uzyskania zezwolenia zarządcy drogi na prowadzenie robót w pasie drogowym; uzgodnienia z zarządcą drogi, przed uzyskaniem pozwolenia na budowę, projektu budowlanego zjazdu. Tymczasem skarżona decyzja nie zawiera powyższych elementów, a więc już z tego powodu jest ona wadliwa. Odnosząc się do pkt 2 decyzji organu I instancji, organ podzielił stanowisko, że zasada bezpieczeństwa w ruchu drogowym jest podstawowym kryterium wyrażania zgody na lokalizację zjazdów z dróg publicznych. W ocenie SKO intencją ustawodawcy było ograniczenie budowy zjazdów do sytuacji wyjątkowych, co oznacza, że tę wyjątkowość każdorazowo wnioskodawca winien wykazać. W rozpatrywanej sprawie, zdaniem Kolegium, organ administracji nie dość wnikliwie rozważył czy interes społeczny związany z zasadą bezpieczeństwa na drodze winien mieć pierwszeństwo przed słusznym interesem strony. Po szczegółowym uzasadnieniu powyższego stanowiska SKO wskazało, że organ pierwszej instancji powinien w szczególności uzyskać analizy i dane dotyczące intensywności ruchu drogowego i pieszych, jak też, z uwzględnienie uwag zawartych w niniejszej decyzji ocenić, czy i w jakim stopniu inwestycja ta będzie rzutować na bezpieczeństwo w ruchu drogowym. Winien także ocenić, czy w niniejszej sprawie nie występuje jedna z przesłanek wymienionych w § 113 § 7 cyt. ustawy, w którym wymieniono przykładowe miejsca zagrażające bezpieczeństwu ruchu drogowego. Organ I instancji powinien rozważyć także, mając na uwadze stosowne przepisy, czy w niniejszym postępowaniu rzeczą organów administracji jest ustalanie czy istnieje możliwość ustanowienia służebności drogi koniecznej. Na powyższą decyzję BP [...] SE reprezentowana przez radcę prawnego K B wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi zaskarżając ją w całości i zarzucając jej naruszenie przepisów postępowania: niewłaściwe zastosowanie art. 138 § 2 k.p.a. oraz niezastosowanie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. oraz niezastosowanie art. 136 k.p.a. i tym samym niezastosowanie w sprawie art. 12 § 1 k.p.a. i art. 8 k.p.a. W ocenie pełnomocnika powyższe naruszenia miały istotny wpływ na wynik sprawy bowiem spowodowały po raz kolejny przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji zamiast doprowadzić do wydania merytorycznego rozstrzygnięcia. Pełnomocnik wniosła ouchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie od SKO na rzecz skarżącej kosztów postępowania obejmujących koszty zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę SKO w S wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że jej przedmiotem jest ocena prawidłowości prowadzenia przez organ administracji publicznej postępowania administracyjnego oraz zapadłych w tym postępowaniu rozstrzygnięć. Sąd administracyjny ocenia, czy wydana w sprawie decyzja narusza przepisy prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Z kolei z brzmienia art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm., dalej: P.p.s.a.) wynika, że w przypadku gdy Sąd stwierdzi, bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas – w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub części, albo stwierdza ich nieważność bądź też stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa. Cytowana regulacja prawna nie pozostawia zatem wątpliwości co do tego, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Skarga według wymienionych wyżej kryteriów zasługuje na uwzględnienie albowiem zaskarżona decyzja nie odpowiada prawu. Zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wobec tego wystąpiły podstawy do jej uchylenia. Zaskarżoną decyzją organ odwoławczy uchylił w całości rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji, mocą którego organ pierwszej instancji – zezwolił na przebudowę zjazdu z ulicy R w S na działkę oznaczoną numerem ewidencyjnym [...] (obręb nr[...]) oraz odmówił zezwolenia na lokalizację zjazdu publicznego z ul. R w S na działkę oznaczoną nr ewidencyjnym [...] (obręb nr [...]. Zapewnienie ochrony praw jednostki w toku każdego postępowania uregulowanego prawnie jest jednym z podstawowych zadań ustawodawcy. Przejawem takiej ochrony jest prawo strony do rozpoznania sprawy przez dwie instancje. Wykształcenie się instytucjonalnych form realizujących to prawo ma na celu zapewnienie stronie prawnej ochrony jej interesów. Zasada dwuinstancyjności stanowi dla stron i podmiotów na prawach strony niezadowolonych z rozstrzygnięcia sprawy w pierwszej instancji, prawną gwarancję rozpoznania sprawy w toku instancyjnym. Odwołanie to zarazem prawo strony ale i obowiązek organu drugoinstancyjnego zbadania zgodności albo niezgodności z prawem wydanej przez organ pierwszoinstancyjny decyzji, zanim oceny tej dokona sąd administracyjny. Przy czym ściśle związany ze środkiem zaskarżenia jest zakaz reformationis in peius. Granice ingerencji w treść zaskarżonego orzeczenia, a tym samym w określone w nim prawa i obowiązki jego adresata, wyznacza art. 139 Kpa. Uregulowana w nim instytucja reformationis in peius jest jedną z najistotniejszych gwarancji procesowych, chroniących prawa jednostki. Wynikający z niej zakaz pogarszania sytuacji strony odwołującej się stanowi dla niej prawną gwarancję niepogarszania jej sytuacji, gdy skorzysta ona z prawa do zaskarżenia orzeczenia pierwszoinstancyjnego. W wyniku postępowania odwoławczego nie jest dopuszczalne wydanie mniej korzystnego, czy też bardziej niekorzystnego rozstrzygnięcia wobec odwołującego się. W przedmiotowej sprawie organ odwoławczy uchylił w całości decyzję de facto w części korzystną dla strony. Jednocześnie nie wskazał, czy uznał, że narusza ona w sposób rażący prawo lub interes społeczny. W tym miejscu wskazać należy, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 139 Kpa należy interpretować wespół z przyjętym i ugruntowanym na tle art. 156 § 1 pkt 2 Kpa, gdzie przyjmuje się, że zachodzi ono wtedy, gdy treść decyzji pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią prawa i gdy charakter tego naruszenia powoduje, że owa decyzja nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa. Nie chodzi tu o błędy w wykładni prawa, ale o niedopuszczalne przekroczenie prawa, dodatkowo w sposób jasny i niedwuznaczny. Rażące naruszenie prawa stanowi zatem kwalifikowaną formę naruszenia prawa. Toteż – jak podnosi się – utożsamianie tego pojęcia z każdym naruszeniem prawa nie jest słuszne. Oznacza to również, że obok naruszenia przepisów prawa materialnego wyjątkowo za rażące naruszenie przepisów postępowania, a w szczególności przepisów regulujących postępowanie dowodowe, które uzasadniałoby stwierdzenie nieważności decyzji, można uznać jedynie wydanie decyzji bez uprzedniego przeprowadzenia jakichkolwiek dowodów, niezbędnych dla wyjaśnienia istoty sprawy, czy też wydanie decyzji bez przeprowadzenia dowodów obligatoryjnych w danej sprawie (tak: NSA w wyroku z 15 V 2013, I OSK 2160/11, przybliżony w wyroku WSA w Krakowie z 22 I 2014, II SA/Kr 1244/13). Statuowana w art. 139 Kpa zasada zakazu rozstrzygania na niekorzyść strony odwołującej się, wobec dopuszczonych w niej odstępstw, każdorazowo wymaga od organu odwoławczego oceny wystąpienia w pierwszej kolejności sytuacji korzystności lub niekorzystności dla strony zmiany rozstrzygnięcia dla strony odwołującej się. Podsumowując należy zwrócić uwagę, że wprowadzając instytucję zakazu reformationis in peius ustawodawca stworzył skarżącemu gwarancję, że wszczęcie postępowania sądowego nie narazi go na pogorszenie własnej sytuacji prawnej (zob. J. Zimmermann, Zakaz reformationis in peius w postępowaniu administracyjnym i sądowoadministracyjnym (w:) Księga pamiątkowa profesora Eugeniusza Ochendowskiego, Toruń 1999, s. 353). W ocenie Sądu uchylenie w całości, w tym przede wszystkim korzystnego dla strony rozstrzygnięcia bez wskazania, że zaskarżona decyzja rażąco narusza prawo lub rażąco narusza interes społeczny, spowodowało naruszenie przez art. 139 Kpa. Ponadto podkreślenia wymaga, że w procesie stosowania prawa zadaniem organów jest wyjaśnienie okoliczności faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, ustalenie jaka norma stanowić powinna podstawę prawną rozstrzygnięcia sprawy i jaka jest jej treść, dokonanie subsumcji ustalonego stanu faktycznego pod tę normę, a następnie określenie konsekwencji prawnych, jakie norma ta wiąże z udowodnionym stanem faktycznym. Przesłanki podjęcia rozstrzygnięcia w oparciu o art. 138 § 2 Kpa odnoszą się do tego pierwszego etapu stosowania prawa, tj. kwestii dotyczącej postępowania dowodowego zmierzającego do ustalenia rzeczywistego stanu faktycznego. Oczywistym jest przy tym, że wiążąca wypowiedź co do zastosowania, bądź nie, określonej normy prawa materialnego może mieć miejsce tylko w odniesieniu do prawidłowo ustalonego stanu faktycznego. Jeżeli więc, w wyniku istotnych uchybień w postępowaniu dowodowym, stan faktyczny sprawy nie jest znany (nie został prawidłowo wyjaśniony), nie jest możliwe wyrażenie jakiegokolwiek miarodajnego stanowisko co do zastosowania prawa materialnego. Za poprawnością tak sformułowanego stanowiska przemawia także orzecznictwo sądowe, w którym stwierdza się, że jeżeli organ odwoławczy po rozpoznaniu całości sprawy, a nie wyłącznie zarzutów odwołania, stwierdził istotne dla rozstrzygnięcia sprawy braki w ustaleniach faktycznych i w tym zakresie nakazał ponowne przeprowadzenie postępowania, to w ponownie prowadzonym postępowaniu, niezależnie od wskazań organu odwoławczego, strona skarżąca może składać wnioski dowodowe także w zakresie, w jakim, w jej ocenie, postępowanie winno być uzupełniane – tak: WSA w Bydgoszczy w wyroku z dnia 12 czerwca 2013 r., sygn. akt II SA/Bd 316/13. Uchylenie decyzji pierwszoinstancyjnej i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania nie zamyka zatem drogi skarżącej do dowodzenia swoich racji w tym postępowaniu. Nadto wydawane na podstawie art. 138 § 2 Kpa rozstrzygnięcie organu odwoławczego ma jedynie charakter formalny, nie odnosi się do istoty sprawy i nie przesądza o jej wyniku. W tym miejscu wskazać należy, że Sąd w składzie orzekającym w pełni akceptuje pogląd judykatury, w którym przyjmuje się, że wyłącznie jeżeli organ pierwszej instancji nie przeprowadzi postępowania wyjaśniającego zgodnie z zasadami wynikającymi z treści przepisów art. 7 i 77 Kpa, ponieważ nie uwzględni oświadczeń, ani wniosków dowodowych składanych przez skarżącego, a postępowanie nie może być uzupełnione przez organ odwoławczy bez narażenia się na zarzut naruszenia zasady dwuinstancyjności postępowania, to organ odwoławczy zobligowany jest na mocy art. 138 § 2 Kpa, wydać decyzję uchylającą rozstrzygniecie organu pierwszej instancji i przekazać sprawę temu organowi do ponownego rozpatrzenia – tak WSA w Szczecinie w wyroku z dnia 28 lutego 2013 r., sygn. akt II SA/Sz 17/13. (por. IV SA/Gl. 132/13). W niniejszej sprawie organ wydając decyzję pierwszej instancji faktycznie naruszył art. 29 ust. 3 ustawy o drogach publicznych nie dopełniając obligatoryjnych warunków o zezwoleniu na przebudowę zjazdu. Ale nie było to naruszenie na tyle rażące, żeby wydawać decyzję na niekorzyść strony – uchylać decyzję organu I instancji co do pkt 1. Tym samym organ naruszył 139 k.p.a. W odwołaniu wyraźnie wskazano, że odnosi się ono tylko do pkt 2 decyzji I. Organ II instancji wyraźnie to pomija wskazując, że strona wnosi o uchylenie całej zaskarżonej decyzji i orzeczenie co do istoty sprawy. Strona nie zaskarżyła pkt 1, decyzji, więc w tej części winna ona stać się ostateczna. Pomijając zakres zaskarżenia wskazany przez stronę organ naruszył również art. 8 k.p.a. Natomiast odnosząc się do pkt 2 Kolegium wskazuje, że organ nie dość wnikliwie rozważył, czy interes społeczny związany z zasadą bezpieczeństwa na drodze winien mieć pierwszeństwo przed słusznym interesem strony. Organ I instancji nie przedstawił dostatecznych dowodów i analiz i rzeczowych argumentów odnośnie zwiększenia zagrożenia bezpieczeństwa w ruchu pieszych etc (str. 4 zaskarżonej decyzji). Ta kwestia była już przedmiotem rozważania w toku przedłużającego się w tej sprawie postępowania i faktycznie budzi wiele zastrzeżeń. W aktach znajduje się jedynie pismo Komendy Miejskiej Policji z tabelką zawierającą statystykę wypadków. Należy ponadto wskazać, że wniosek o wydanie decyzji na lokalizację zjazdu i przebudowę istniejącego zjazdu strona składała w dniu 24 lipca 2013 r. Najpierw organ I instancji wydał decyzję odmowną 26 września 2013 r., która została uchylona przez SKO na podstawie 138 § 2 w dniu 20 listopada 2013 r. Organ przeprowadzając ponownie postępowanie ustalał funkcje ulic, kwestie dotyczące służebności drogi koniecznej, wnioskował również do Komendy Miejskiej Policji o udzielenie informacji na temat bezpieczeństwa ruchu (wspomniane pismo KMP). Dwukrotnie zawieszano również postępowanie z uwagi na wszczęcie postępowania naprawczego z art. 51 ustawy prawo budowlane. Postępowanie o zawieszeniu również dwukrotnie było uchylane. Strona wnosiła zażalenie na przewlekłe załatwianie sprawy przez organ I instancji, które postanowieniem z dnia 29 lipca 2014 r. zostało uznane za nieuzasadnione. W postępowaniu było mnóstwo niejasności, które – biorąc pod uwagę fakt, że kończy się decyzją uznaniową – powinny były zostać wyczerpująco wyjaśnione. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c oraz art. 152 i 200 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. k.p.