III SA/Łd 1010/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Ewa Alberciak (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Irena Krzemieniewska, Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski, , Protokolant specjalista– Dominika Janicka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 grudnia 2015 roku sprawy ze skargi Z. H. na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu składek na ubezpieczenie zdrowotne oddala skargę. Decyzją z dnia [...] nr [...] Zakład Ubezpieczeń Społecznych, po rozpatrzeniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy umorzenia należności z tytułu składek, na podstawie art. 83 ust. 4 ustawy z dnia 13 października 1998r. o systemie ubezpieczeń społecznych w związku z art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego - utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] nr [...] o odmowie umorzenia należności w łącznej kwocie: 19 379,18 zł, w tym z tytułu: - składek na ubezpieczenie zdrowotne ubezpieczonych będących równocześnie płatnikami składek za okres 03.2005-08.2009 r. w kwocie 10 128,68 zł; - odsetek od nieopłaconych w terminie ww. składek naliczonych na dzień 12 maja 2014r. (tj. na dzień wpływu wniosku o umorzenie) w łącznej kwocie 8 193 zł. W sprawie ustalono następujący stan faktyczny i prawny: Pismem z dnia 12 maja 2014r. Z.H. wystąpiła do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z wnioskiem o umorzenie nienależnych składek na ubezpieczenie zdrowotne za okres od kwietnia 2004 r. do sierpnia 2009 r. w kwocie 21 832,44 zł (11 782,44 zł – tytułem należności głównej, 10 050 zł – tytułem odsetek za zwłokę). Decyzją z dnia [...] nr[...] Zakład Ubezpieczeń Społecznych, na podstawie art. 83 ust. 1 pkt 3 oraz art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych, odmówił Z.H. umorzenia należności kwocie: 21 576,87 zł, w tym z tytułu: składek na ubezpieczenie społeczne ubezpieczonych będących równocześnie płatnikami składek za okres 05.2004-08.2009 w kwocie 11 628,87 zł; odsetek od nieopłaconych w terminie ww. składek naliczonych na dzień 12 maja 2014r. (tj. na dzień wpływu wniosku o umorzenie) w łącznej kwocie 9 948 zł. Od powyższej decyzji zobowiązana złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Zdaniem strony spłata dochodzonej należności z tytułu składek pozbawiałaby ją możliwości zaspokojenia niezbędnych potrzeb życiowych. Zobowiązana podała, że do powstania zaległości z tytułu składek w latach 2004-2009 doszło na skutek jej ciężkiej choroby i jednocześnie śmierci męża, który zajmował się prowadzeniem działalności gospodarczej w jej imieniu. Podała także, że o istnieniu zadłużenia z tytułu składek na ubezpieczenie zdrowotne dowiedziała się dopiero w 2014 r. Decyzją z dnia [...], wydaną na podstawie art. 83 ust. 4 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych w związku z art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, Zakład Ubezpieczeń Społecznych uchylił decyzję z dnia [...] o odmowie umorzenia należności z tytułu składek w części dotyczącej składek na ubezpieczenie zdrowotne za ubezpieczonego będącego równocześnie płatnikiem składek - za okres: 05.2004 r. - 08.2004 r. i odsetek za zwłokę od tych składek, umarzył postępowanie pierwszej instancji w części dotyczącej należności z tytułu składek na ubezpieczenie zdrowotne za okres 04.2004 r. - 08.2004 r., w pozostałym zakresie decyzję z dnia [...] utrzymał w mocy. Strona wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na ww. decyzję z dnia [...] Wyrokiem z dnia 4 lutego 2015 r., sygn. akt III SA/Łd 1072/14 Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi uchylił zaskarżoną decyzję z dnia [...] oraz poprzedzającą ją decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] nr [...]. W związku z koniecznością ponownego rozstrzygnięcia wniosku o umorzenie zaległości, wnioskodawczyni wezwana została do dostarczenia dokumentów potwierdzających trudną sytuację skutkującą brakiem możliwości uregulowania zadłużenia. W złożonym w dniu 13 kwietnia 2015 r. oświadczeniu o stanie rodzinnym, majątkowym i sytuacji materialnej wnioskodawczyni podała, że jest zatrudniona w A. SA CBO Ł. na podstawie umowy o pracę zawartej na czas nieokreślony i przysługuje jej z tego tytułu wynagrodzenie w wysokości brutto 4615 zł, netto 3624 zł (wynagrodzenie brutto obejmuje: wynagrodzenie zasadnicze 3 550,00 zł i premię kwartalną uznaniową - do 30% wynagrodzenia zasadniczego: 1065,00 zł, według wypłaconego wynagrodzenia/premii za IV kwartał dnia 28 stycznia 2015 r.). Wnioskodawczyni podała także, że nie pobiera emerytury, renty, zasiłku z pomocy społecznej, zasiłku lub innego świadczenia z urzędu pracy i nie osiąga dochodów z innych źródeł. Od 2007 nie otrzymywała podwyżek wynagrodzenia. Strona jest właścicielką mieszkania o powierzchni 63,67 m2, położonego w T. przy ul. R. 7 m. 10 oraz samochodu Renault Clio rok produkcji 2001 o wartości 5 000 zł. Oświadczyła, że ma zobowiązania pieniężne z tytułu podatków, z tytułu zaciągniętych kredytów, wobec banku i wobec A. SA, miesięcznie do spłaty przypada odpowiednio 415 zł, 638 zł, 320 zł, 318 zł, oraz że zobowiązania są spłacane w układzie ratalnym, a łączna miesięczna kwota spłaty wynosi 638 zł. Stałe miesięczne wydatki związane z utrzymaniem określiła następująco: 680 zł (z tytułu miesięcznych opłat jak czynsz, energia elektryczna, gaz, itp.), 300 zł (koszty związane z leczeniem), 807 zł (koszty dojazdu do miejsca wykonywania pracy T. - Ł, koszty ubezpieczenia: osobowe, samochód, mieszkanie). Odnośnie sytuacji zdrowotnej poinformowała o przewlekłym ostrym zapaleniu trzustki do 2006 r. (załączyła dokumenty dotyczące przebiegu leczenia). W piśmie z dnia 28 kwietnia 2015 r. wnioskodawczyni poinformowała o zajęciu komorniczym w latach 1999 - 2012 dotyczącym prowadzonej działalności gospodarczej. Zakład Ubezpieczeń Społecznych decyzją z dnia [...] nr [...] odmówił umorzenia należności w łącznej kwocie 19 379,18 zł, w tym z tytułu: składek na ubezpieczenie zdrowotne ubezpieczonych będących równocześnie płatnikami składek za okres 03.2005 r. - 08.2009 r. w kwocie 10 128,68 zł oraz odsetek od nieopłaconych w terminie ww. składek naliczonych na dzień 12 maja 2014r. (tj. na dzień wpływu wniosku o umorzenie) w łącznej kwocie 8 193,00 zł. Pełnomocnik strona złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. W uzasadnieniu wniosku pełnomocnik podał przyczyny powstania zadłużenia: ciężką chorobę wnioskodawczyni i jednocześnie śmieć jej męża, który zajmował się prowadzeniem działalności gospodarczej w jej imieniu. Ponadto wyjaśnił, że długi z działalności gospodarczej do 2012 r. zostały częściowo spłacone, a częściowo umorzone na podstawie porozumień zawartych z wierzycielami. Wnioskodawczyni dowiedziała się o istnieniu zadłużenia z tytułu składek na ubezpieczenie zdrowotne dopiero w 2014 r., a wcześniej tymi sprawami zajmował się jej mąż. Przez długi czas ZUS nie dopominał się o zapłatę składek. Pełnomocnik strony podał, że obecnie miesięczne dochody wnioskodawczyni wynoszą przeciętnie około 4000 zł netto miesięcznie, jej obciążenia i bieżące zobowiązania wynoszą około 3200 zł miesięcznie, a kwota pozostała do dyspozycji wnioskodawczyni na życie nie przekracza minimum socjalnego, wynoszącego dla jednoosobowego gospodarstwa domowego 1065,22 zł. Od 1 kwietnia 2008 r. wnioskodawczyni nie uzyskała już żadnego przychodu z działalności gospodarczej oraz w tym okresie nie była już przez nią dokonywana żadna sprzedaż. Decyzją z dnia [...] nr [...] Zakład Ubezpieczeń Społecznych, po rozpatrzeniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy umorzenia należności z tytułu składek utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] W uzasadnieniu powyższej decyzji organ wskazał, że generalne przesłanki umarzania należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne reguluje przepis art. 28 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych. Natomiast szczegółowe zasady umarzania w związku art. 28 ust. 3a ustawy regulowane są rozporządzeniem Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z 31 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowych zasad umarzania należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne. Organ stwierdził, że podstawą do umorzenia zaległości jest obiektywnie istniejący stan nieściągalności, którego granice wyznaczają przepisy prawa zawarte w art. 28 ust. 3 ustawy, a w sytuacji braku stanu nieściągalności - w zakresie należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne ubezpieczonego będącego równocześnie płatnikiem składek na te ubezpieczenia (tj. należności z tytułu składek na ubezpieczenia własne płatnika) - ważny interes osoby zobowiązanej do opłacenia składek. Z treści ww. przepisów wynika, że decyzja w sprawie umorzenia należności ZUS jest tzw. decyzją uznaniową, co oznacza, że nawet w sytuacji gdy spełnione są przesłanki umorzenia Zakład nie jest zobowiązany do wydania pozytywnej decyzji w tym zakresie. Zasadą jest bowiem opłacanie składek ubezpieczeniowych. Natomiast wszelkie ulgi, a także umorzenie należności ZUS mają charakter wyjątkowy. ZUS wyjaśnił, że w postępowaniu w sprawach o umorzenie należności analizie nie podlegają przyczyny powstania zadłużenia, a sytuacja wnioskodawcy w kontekście przesłanek umorzenia, określonych w przytoczonych powyżej przepisach. Okoliczności powstania zadłużenia z tytułu składek nie mogą stanowić podstawy do umorzenia należności. Nie może być także podstawą do umorzenia należności fakt nieinformowama płatnika o powstawaniu zaległości; w świetle obowiązujących przepisów regulujących kwestę opłacania składek to właśnie na płatniku ciąży obowiązek prawidłowego i terminowego opłacania należnych składek we właściwej wysokości. Także odprowadzanie składek z innego tytułu nie jest okolicznością, która w świetle przepisów normujących kwestię umorzenia należności mogłaby mieć prawne znaczenie. Podobnie powierzenie faktycznego prowadzenia spraw związanych z wykonywaną działalnością gospodarczą innej osobie nie może wyłączać lub umniejszać odpowiedzialności płatnika za powstałe zadłużenie. Osoba decydująca się na podjęcie i prowadzenie działalności gospodarczej przyjmuje na siebie odpowiedzialność i zobowiązania z tym związane. Okoliczność powierzenia spraw firmy mężowi, czy też innej osobie nie powoduje uchylenia się od tej odpowiedzialności, a ZUS nie może ponosić konsekwencji związanych z nietrafnym wyborem takiej osoby, nieumiejętnością podejmowania decyzji czy też dokonywania ryzykownych bądź błędnych działań gospodarczych. Przepisy art. 28 ust. 3 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych zawierają zatem zamknięty katalog przesłanek upoważniających ZUS do umorzenia należności; wśród nich także okoliczność, że powstała zaległość nie była wynikiem złej woli, nie została ujęta. Zakład odnośnie przesłanki umorzenia należności określonej w art. 28 ust. 3 pkt 5 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych wskazał, że obecnie nie jest wobec wnioskodawczyni prowadzone postępowanie egzekucyjne w celu doprowadzenia do przymusowego wykonania obowiązku opłacenia należności z tytułu składek, w tym przez organy egzekucyjne wymienione w wyżej powołanym przepisie, tj. naczelnika urzędu skarbowego lub komornika sądowego. W związku z tym nie można uznać, aby w sprawie zachodziła przesłanka całkowitej nieściągalności, o której mowa w art. 28 ust. 3 pkt 5 ustawy, tj. stwierdzenie przez naczelnika urzędu skarbowego lub komornika sądowego braku majątku, z którego można prowadzić egzekucję. Odnośnie przesłanki umorzenia wskazanej w art. 28 ust. 3 pkt 3 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych organ wskazał na następujące okoliczności. W oświadczeniu o stanie rodzinnym, majątkowym i sytuacji materialnej złożonym w dniu 13 kwietnia 2015 r. strona poinformowała m.in., że jest zatrudniona na podstawie umowy o pracę i przysługuje jej z tego tytułu wynagrodzenie brutto w wysokości 3 550,00 zł i premia uznaniowa, a także że jest właścicielką mieszkania o powierzchni 63,67 m2, położonego w T. przy ul. R. 7 m. 10 oraz samochodu Renault Clio rok produkcji 2001. Wynagrodzenie za pracę, nieruchomość, ruchomość są składnikami majątkowymi, z których można egzekwować należności (art. 1a pkt 12 lit. a) tiret drugie, dwunaste i trzynaste ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji), a przepis art. 28 ust. 3 pkt 3 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych przy ustalaniu istnienia lub braku majątku, z którego można egzekwować należności, nie pozwala pomijać składników majątkowych niewyłączonych spod egzekucji. Wobec tego Zakład uznał, że w sprawie nie zachodzi przypadek stanu całkowitej nieściągalności, o którym mowa w analizowanym przepisie art. 28 ust. 3 pkt 3 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych. Brak także podstaw do uznania za oczywiste, że w postępowaniu egzekucyjnym nie uzyska się kwot przekraczających wydatki egzekucyjne (art. 28 ust. 3 pkt 6 ustawy). Organ stwierdził, że powyższe ustalenia nie pozwalają na stwierdzenie, aby w przedmiotowej sprawie zachodził stan całkowitej nieściągalności, którego granice wyznaczają przepisy art. 28 ust. 3 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych. Odnośnie przesłanki umorzenia wskazanej w § 3 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia organ wyjaśnił, że przewlekła choroba zobowiązanego lub konieczność sprawowania opieki nad przewlekle chorym członkiem rodziny może stanowić przesłankę umorzenia należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne tylko wtedy, gdy pozbawia zobowiązanego możliwości uzyskiwania dochodu umożliwiającego opłacenie należności. W toku postępowania wnioskodawczyni nie wykazała, aby w jej przypadku miała miejsce sytuacja, o której mowa w powyższym przepisie. W szczególności z udzielonych przez stronę informacji nie wynika, aby obecnie z powodu przewlekłej choroby była niezdolna do pracy; jest natomiast zatrudniona i uzyskuje dochody wynoszące przeciętnie około 4000 zł netto miesięcznie (stosownie do treści uzasadnienia wniosku z dnia 1 czerwca 2015 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy). Ponadto organ stwierdził, że w świetle analizowanego przepisu zły stan zdrowia w okresie powstania zaległości i ewentualny wpływ sytuacji zdrowotnej na zaistnienie zadłużenia nie ma znaczenia przy rozpatrywaniu sprawy umorzenia należności z tytułu składek. Rozpatrując z kolei zebrany w sprawie materiał dowodowy pod kątem spełnienia przesłanki umorzenia określonej w § 3 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia organ wskazał, że z materiału dowodowego wynika, iż wnioskodawczyni prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe, osiąga dochód w postaci wynagrodzenia za pracę, wynoszący około 4 000 zł netto miesięcznie, poza zwykłymi kosztami utrzymania ponosi koszty dojazdów do pracy z T. do Ł. oraz wydatki na leczenie i koszty związane z koniecznością stosowania specjalnej diety. Spłaca zobowiązania pieniężne - w oświadczeniu o stanie rodzinnym i majątkowym z dnia 10 kwietnia 2015 r. (data wypełnienia formularza) podała, że łączna miesięczna kwota spłacanych zobowiązań wynosi 638 zł, oraz że posiadane zobowiązania nie są objęte egzekucją. Organ stwierdził, że przepisy nie wyjaśniają, co należy uważać za zaspokojenie niezbędnych potrzeb życiowych, o których stanowi § 3 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej w sprawie szczegółowych zasad umarzania należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne, jednakże dokonując wykładni gramatycznej należy przyjąć, że chodzi tu o niezbędne minimum, a nie o coś na przeciętnym, uśrednionym poziomie. Wskaźnikiem służącym do oceny tego kryterium może być kwota określająca minimum socjalne, będąca wskaźnikiem mierzącym koszty utrzymania gospodarstwa domowego przy zaspokojeniu podstawowych potrzeb. Nawiązanie do takiego obiektywnego miernika jest prawidłowe z uwagi na to, że organ podejmujący rozstrzygnięcie, dokonując analizy zaistniałego w danej sprawie stanu faktycznego, nie może polegać tylko na ocenie zobowiązanego odnośnie tego, jakie i w jakiej wysokości wydatki można byłoby uznać za konieczne. Dla ustalenia bowiem, że w danym przypadku zaistniała okoliczność przemawiająca za umorzeniem należności nie wystarczy wykazanie, że opłacenie zadłużenia spowodowałoby istotne nawet obniżenie poziomu życia oraz związane z tym uciążliwości. Zindywidualizowanie oceny sytuacji konkretnego zobowiązanego związane jest natomiast z uwzględnieniem przy odwoływaniu się do kryterium minimum socjalnego wysokości uzyskiwanych przez płatnika i członków jego rodziny dochodów oraz liczebności prowadzonego przez niego gospodarstwa domowego oraz w zależności od sytuacji zobowiązanego dodatkowych, odbiegających od przeciętnych uwarunkowań, jak np. konieczność ponoszenia znacznych kosztów związanych z leczeniem. Zgodnie z treścią informacji Instytutu Pracy i Spraw Socjalnych z dnia 14 kwietnia 2015 r. o poziomie i strukturze minimum socjalnego w 2014 r., dla 1-osobowego gospodarstwa domowego wartość ta wyniosła 1 070,99 zł. Na podstawie udzielonych przez stronę informacji należy przyjąć, że w prowadzonym przez nią gospodarstwie domowym jest osiągany dochód istotnie wyższy od minimum socjalnego. Nawet uwzględniając konieczność ponoszenia wydatków na dojazdy do pracy (choć w tym zakresie należy raczej brać pod uwagę koszty dojazdu komunikacją publiczną, a nie własnym samochodem) oraz kosztów leczenia stosowania specjalnej diety osiągane przez wnioskodawczynię dochody, wynoszące około 4 000 zł miesięcznie, nie mogą być ocenione jako niskie. Odnosząc się do zawartego m.in. we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zestawienia dochodów i wydatków, mających zilustrować brak możliwości opłacenia zaległości wobec ZUS, organ wskazał, że z ww. zestawienia wynika, iż obecnie miesięczne dochody wnioskodawczyni wynoszą przeciętnie około 4000 zł netto, jej obciążenia i bieżące zobowiązania wynoszą około 3200 zł miesięcznie, a kwota pozostała do dyspozycji wnioskodawczyni na życie nie przekracza minimum socjalnego, wynoszącego dla jednoosobowego gospodarstwa domowego 1 065,22 zł. Organ wskazał, że minimum socjalne dla 1-osobowego gospodarstwa domowego wynosi: żywność - 260,24, mieszkanie - 389,85, w tym : eksploatacja -334,50, wyposażenie - 55,35, edukacja - 14,81, kultura i rekreacja - 123,69, odzież i obuwie - 50,19, ochrona zdrowia - 41,15, higiena osobista - 31,39, transport i łączność - 80,34, pozostałe wydatki - 79,33. Razem 1070,99 zł. Organ stwierdził, że po uwzględnieniu podanych przez wnioskodawczynię koniecznych kosztów specjalnej diety i leczenia (w oświadczeniu o stanie rodzinnym i majątkowym złożonym w dniu 12 maja 2014 r. podała, że koszty związane z leczeniem łącznie z kosztami wyżywienia przy specjalnej diecie wynoszą około 800 zł miesięcznie) oraz dojazdów do pracy poza miejsce zamieszkania około 500 zł - kwota podana w uzasadnieniu wniosku z dnia 12 maja 2014 r.; w późniejszych składanych oświadczeniach strona nie podawała wyszczególnionych kosztów dojazdu, tylko zsumowane razem z innymi wydatkami, np. składkami na ubezpieczenie - w złożonym w dniu 13 kwietnia 2015 r. oświadczeniu o stanie rodzinnym, majątkowym i sytuacji materialnej koszty dojazdu do miejsca wykonywania pracy T. – Ł., koszty ubezpieczenia: osobowe, samochód, mieszkanie określiła na 807 zł), podstawowe wydatki na poziomie minimum socjalnego należałoby w przypadku strony określić następująco: żywność i ochrona zdrowia – 800 zł, mieszkanie w tym : eksploatacja, wyposażenie – 389,85 zł, edukacja – 14,81 zł, kultura i rekreacja – 123,69 zł, odzież i obuwie – 50,19 zł, higiena osobista – 31,39 zł, transport i łączność – 500 zł (dojazdy do pracy, kwota podana przez wnioskodawczynię) i 40 zł (wydatki na telefon podane w uzasadnieniu wniosku z dnia 12 maja 2014 r.). Pozostałe wydatki 79,33 zł. Razem 2029,26 zł. Powyższe wyliczenie pokazuje, że wnioskodawczyni jest w stanie opłacać podstawowe koszty utrzymania (także gdyby przyjąć do obliczeń jeszcze wyższe kwoty wydatków, np. na eksploatację mieszkania) i jednocześnie strona ma możliwość systematycznego spłacania zobowiązań, w tym wobec ZUS, w szczególności w dłuższym okresie w ramach odpowiednio dopasowanych rat. Sytuacja finansowa wnioskodawczyni jest stabilna, ma stały dochód, brak jest osób pozostających na utrzymaniu. Ponadto organ wskazał, że opłacenie należności z tytułu składek nie musi nastąpić jednorazowo. Brak jest zakazu prawnego, który stałby na przeszkodzie dopuszczalności spłacania przez dłużnika zaległości z tytułu składek w ramach dobrowolnych wpłat w wysokościach, na które pozwala jego sytuacja majątkowa. Poza tym na wniosek dłużnika Zakład Ubezpieczeń Społecznych - na podstawie art. 29 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych, ze względów gospodarczych lub innych przyczyn zasługujących na uwzględnienie, może rozłożyć należności z tytułu składek na raty, uwzględniając możliwości płatnicze dłużnika oraz stan finansów ubezpieczeń społecznych. W złożonym w dniu 13 kwietnia 2015 r. oświadczeniu o stanie rodzinnym i majątkowym strona podała, że ma zobowiązania pieniężne z tytułu podatków, z tytułu zaciągniętych kredytów, wobec banku i wobec A. SA, miesięcznie do spłaty przypada odpowiednio 415 zł, 638 zł, 320 zł, 318 zł, oraz że zobowiązania są spłacane w układzie ratalnym, a łączna miesięczna kwota spłaty wynosi 638 zł. Z przytoczonej informacji wynika, że wnioskodawczyni spłaca część z posiadanych zobowiązań, a obok wymienionych ma zaległości wobec ZUS. Przy podejmowaniu rozstrzygnięcia w sprawie z wniosku o umorzenie należności z tytułu składek Zakład nie może jednak traktować zobowiązań wnioskodawcy wobec innych wierzycieli jako bardziej istotnych od zobowiązań wobec ZUS. Spłacanie zaległości wobec ZUS może wiązać się z koniecznością zmiany warunków spłaty posiadanych zobowiązań z innego tytułu (np. zmianą harmonogramu spłaty, zmniejszeniem raty miesięcznej). Zdaniem organu instytucja umorzenia składek jest zastrzeżona dla sytuacji szczególnie drastycznych, gdy z uwagi np. na sytuację rodzinną oraz znikome źródło przychodów nie jest realnie możliwe wywiązanie z ciążącego na zobowiązanym obowiązku wobec ZUS również w dłuższej perspektywie czasowej. Same trudności finansowe i konieczność ponoszenia stałych wydatków związanych z utrzymaniem nie mogą przesądzać o zasadności umorzenia zaległych należności. W przypadku ubiegania się o umorzenie zadłużenia wobec ZUS nie wystarczy, gdy zobowiązany wskaże na uciążliwości i trudności w zapłacie narosłych zaległości. W takich przypadkach bowiem istnienie uciążliwości i trudności jest oczywiste. Zobowiązany musi liczyć się z koniecznością zapłaty należności z tytułu składek, gdyż to należy do jego obowiązku, zaś odstąpienie od realizacji tego obowiązku ma charakter zupełnie wyjątkowy. Zatem choć w przypadku wnioskodawczyni opłacenie należności z tytułu składek jest pewną uciążliwością i może spowodować obniżenie poziomu życia lub nawet konieczność podjęcia negocjacji z wierzycielami prywatnoprawnymi co do wysokości miesięcznie opłacanych rat, to nie można przyjąć za wykazane, że spłata należności z tytułu składek (choćby w odpowiednio dopasowanych ratach) doprowadzi do pozbawienia możliwości zaspokojenia niezbędnych potrzeb życiowych. W niniejszej sprawie zatem nie zachodzi którakolwiek ze wskazanych w przytoczonych wyżej przepisach ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych i rozporządzenia wykonawczego przesłanek umorzenia należności. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi pełnomocnik skarżącej zarzucając naruszenie art. 28 ust. 3a ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych, § 3 ust.1 pkt 3 rozporządzenia MGPiPS z 31 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowych zasad umarzania należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne przez ich właściwe zastosowanie i wnosił o jej zmianę, przez zmianę decyzji z dnia [...] nr [...] i umorzenie należności wnioskodawczyni z tytułu zaległych składek za lata 2004-2009 w całości. W uzasadnieniu skargi pełnomocnik skarżącej podał, że do powstania zaległości z tytułu składek w latach 2004-2009 doszło na skutek ciężkiej choroby wnioskodawczyni i jednoczesnej śmierci jej męża, który zajmował się prowadzeniem działalności gospodarczej w jej imieniu. Doprowadziło to do powstania niekontrolowanego zadłużenia wobec kontrahentów, banków, urzędów i ZUS, a w konsekwencji spowodowało zawieszenie i następnie likwidację działalności gospodarczej. Na skutek nadzwyczajnego wysiłku zobowiązanej długi z działalności gospodarczej do 2012 r. zostały przez nią częściowo spłacone, a częściowo umorzone na podstawie porozumień zawartych z wierzycielami. O istnieniu zadłużenia z tytułu składek zdrowotnych wnioskodawczyni dowiedziała się dopiero w roku 2014 z chwilą rozpoczęcia ich windykacji. Wcześniej tymi sprawami zajmował się jej mąż i brak zapłaty składek był wynikiem jego nieświadomego zaniedbania. Nie bez znaczenia jest również fakt, że przez cały ten okres wnioskodawczyni miała opłacone składki na ubezpieczenie zdrowotne z tytułu swojego zatrudnienia na podstawie umowy o pracę oraz to, że ZUS przez tak długi okres od 2004 do 2014 nie dopominał się wcześniej o spłatę składek. Gdyby to zostało uczynione jeszcze w czasie prowadzenia działalności gospodarczej, do powstania obecnego zadłużenia z całą pewnością w ogóle by nie doszło. W chwili obecnej miesięczne dochody wnioskodawczyni wynoszą przeciętnie około 4000 zł netto miesięcznie, jej obciążenia i bieżące zobowiązania wynoszą zaś około 3 200 zł miesięcznie. Kwota pozostała do dyspozycji wnioskodawczyni na życie nie przekracza wobec tego aktualnego minimum socjalnego, które obecnie dla jednoosobowego gospodarstwa wynosi 1.065,22 zł. Minimum socjalne jest kategorią wyznaczającą próg, poniżej którego istnieje obszar niedostatku czy ubóstwa. Według definicji IPSS powinno ono zapewnić takie warunki, utrzymanie więzi społecznych w czasie pracy, nauki i wypoczynku. Oznacza to zaspokajanie potrzeb konsumpcyjnych na relatywnie niskim poziomie, ale uwzględniającym zalecenia nauki (np. w zakresie wyżywienia), odpowiadającym powszechnie przyjmowanym normom obyczajowym i kulturowym (rekreacja, uczestnictwo w kulturze) oraz obowiązującym normom prawnym (m.in. w zakresie światy, ochrony zdrowia). Spłata w całości dochodzonej należności z tytułu zaległych składek wraz odsetkami pozbawiałaby wnioskodawczynię możliwości zaspokojenia jej niezbędnych potrzeb życiowych. Gdyby wnioskodawczyni całą pozostałą jej do dyspozycji kwotę ok. 800 zł miesięcznie miała przeznaczyć na spłatę zaległości ZUS, to przez prawie dwa lata nie mogłaby nic wydawać na żywność, odzież i obuwie, higienę osobistą, kulturę i rekreację, edukację etc. Gdyby zaś na spłatę długu przeznaczała połowę tej kwoty, to przez cztery lata na swoje podstawowe potrzeby miałaby do dyspozycji tylko po 16 zł dziennie (400 zł/30). W jednym i drugim przypadku byłoby to równoznaczne z fizycznym unicestwieniem wnioskodawczyni. Spełniona została wobec tego przesłanka z § 3 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia w sprawie szczegółowych zasad umarzania należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne. Dopiero umorzenie zaległości należności głównej co najmniej w połowie i w całości w zakresie odsetek stwarza realną szansę spłaty zadłużenia stosownie do sytuacji życiowej i możliwości finansowych wnioskodawczyni. Ponadto pełnomocnik podał, że inną szczególną okolicznością w tej sprawie, której organ rentowy nie uwzględnia jest także i to, że od 1 kwietnia 2008 r. wnioskodawczyni nie uzyskała już żadnego przychodu z działalności gospodarczej, ponieważ w tym okresie jak wynika z zeznań PIT-36 nie była już nawet dokonywana przez nią żadna sprzedaż. Faktycznie więc wnioskodawczyni nie prowadziła działalności gospodarczej, z którą powiązany był obowiązek płacenia składek, od 1 kwietnia 2008 r., a nie 1 września 2009 r. Organ rentowy stwierdzając brak jakichkolwiek przesłanek do umorzenia należności sam przyznał także, że opłacenie składek i odsetek będzie się w tym wypadku wiązało jednak z uciążliwością dla skarżącej i obniżeniem poziomu życia, jego zadaniem nie doprowadzi to mimo wszystko do pozbawienia jej możliwości zaspokojenia niezbędnych potrzeb życiowych. Jakże jednak można się z tym zgodzić, gdy z przedstawionych przez skarżącą kalkulacji wynika, że w przypadku konieczności spłaty całego zadłużania będzie ona całkowicie pozbawiona środków utrzymania, albo będzie mogła utrzymywać się na granicy ubóstwa. Organ rentowy dostrzegł, że w niniejszym przypadku zachodzą szczególne przyczyny dotyczące możliwości płatniczych dłużnika, umożliwiające przynajmniej rozłożenie należności na raty, ale nawet tego nie uczynił. Stanowisko odmowne organu rentowego zawiera zatem w sobie daleko idącą niekonsekwencję, nie uwzględnia obowiązujących przepisów oraz jest krzywdzące dla wnioskodawczyni. Z tych względów zaskarżona decyzja jako błędna i społecznie szkodliwa, bo czyniąca z przepisów prawa użytek niezgodny z ich przeznaczeniem. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutów skargi organ wskazał m.in., że fakt prowadzenia działalności gospodarczej przez skarżącą wynika z dokumentów zgromadzonych w tej sprawie, jak również w toku innych postępowań. Decyzją z dnia [...]. ZUS Oddział w T. stwierdził, że wnioskodawczyni jest dłużnikiem ZUS z tytułu nieopłaconych składek na ubezpieczenie zdrowotne z tytułu prowadzonej działalności pozarolniczej za okres od 08.2004r. do 08.2009r. Od powyższej decyzji wnioskodawczyni odwołała się. Sąd Okręgowy w P. prawomocnym wyrokiem z dnia [...], sygn. akt [...] oddalił odwołanie wnioskodawczyni. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej. W myśl zaś § 2 art. 1 cyt. ustawy kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012. 270) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Przeprowadzona przez Sąd w niniejszej sprawie kontrola aktu administracyjnego we wskazanym wyżej aspekcie nie wykazała, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa w stopniu obligującym do jej wyeliminowania z obrotu prawnego. Przedmiotem oceny Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi jest decyzja Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] utrzymująca w mocy decyzję z dnia [...] o odmowie umorzenia należności z tytułu składek na ubezpieczenie zdrowotne. Powyższa decyzja wydana została po uchyleniu poprzedniej decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 4 lutego 2015 r. sygn. akt III SA/Łd 1072/14. Stosownie do treści art. 153 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Podstawę prawną rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (j.t. Dz.U. z 2015 r., poz. 121) oraz rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 31 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowych zasad umarzania należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne Dz. U. nr 141, poz. 1365). W myśl art. 28 ust. 1 powołanej ustawy należności z tytułu składek mogą być umarzane w całości lub w części przez Zakład, z uwzględnieniem ust. 2-4. Należności z tytułu składek mogą być umarzane tylko w przypadku ich całkowitej nieściągalności, z zastrzeżeniem ust. 3a (28 ust. 2). Całkowita nieściągalność, o której mowa w ust. 2, zachodzi, gdy: 1) dłużnik zmarł nie pozostawiając żadnego majątku lub pozostawił ruchomości niepodlegające egzekucji na podstawie odrębnych przepisów albo pozostawił przedmioty codziennego użytku domowego, których łączna wartość nie przekracza kwoty stanowiącej trzykrotność przeciętnego wynagrodzenia i jednocześnie brak jest następców prawnych oraz nie ma możliwości przeniesienia odpowiedzialności na osoby trzecie; 2) sąd oddalił wniosek o ogłoszenie upadłości dłużnika lub umorzył postępowanie upadłościowe z przyczyn, o których mowa w art. 13 i art. 361 pkt 1 ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. - Prawo upadłościowe i naprawcze; 3) nastąpiło zaprzestanie prowadzenia działalności przy jednoczesnym braku majątku, z którego można egzekwować należności, małżonka, następców prawnych, możliwości przeniesienia odpowiedzialności na osoby trzecie w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa; 4) nie nastąpiło zaspokojenie należności w zakończonym postępowaniu likwidacyjnym; 4a) wysokość nieopłaconej składki nie przekracza kwoty kosztów upomnienia w postępowaniu egzekucyjnym; 5) naczelnik urzędu skarbowego lub komornik sądowy stwierdził brak majątku, z którego można prowadzić egzekucję; 6) jest oczywiste, że w postępowaniu egzekucyjnym nie uzyska się kwot przekraczających wydatki egzekucyjne (28 ust. 3). W tym miejscu wskazać należy, że decyzja w przedmiocie umorzenia opiera się na tzw. uznaniu administracyjnym. Sądowa kontrola legalności decyzji uznaniowych sprowadza się do oceny, czy organ podatkowy prawidłowo zgromadził materiał dowodowy oraz czy wyciągnięte wnioski w zakresie merytorycznej decyzji, mają swoje uzasadnienie w zebranym materiale dowodowym, a także czy dokonana ocena mieści się w ustawowych granicach, zaś wyciągnięte wnioski są logiczne i poprawne. Podkreśla się zarówno w literaturze jak i w orzecznictwie sądów administracyjnych, że wybór kierunku rozstrzygnięcia może być swobodny, ale nie dowolny, i winien wynikać z wszechstronnego i dogłębnego rozważenia wszystkich okoliczności faktycznych sprawy. Konsekwencją powyższego jest obowiązek organu administracji publicznej szczególnie starannego prowadzenia postępowania, tak aby czyniło ono zadość obowiązkom płynącym z treści art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. 98, poz. 1071 ze zm.) dalej jako k.p.a. Uzasadnienie zaś decyzji odpowiadać powinno warunkom określonym w art. 107 k.p.a., tak aby strona mogła mieć pewność a Sąd mógł ocenić, że wszelkie podniesione przez nią okoliczności zostały wzięte pod uwagę i poddane ocenie w kontekście mających zastosowanie w sprawie przepisów. Sąd dokonując oceny ustalonego w sprawie stanu faktycznego i wyprowadzonych z niego konsekwencji prawnych stwierdził, że Zakład Ubezpieczeń Społecznych dokonał dogłębnej oceny prawnej ustalonego stanu faktycznego, nie naruszając przepisów postępowania administracyjnego. Wykonał tym samym zalecenia WSA zawartego w wyroku z dnia 16 września 2011 r., sygn. akt III SA/Łd 1072/14. Organ, wbrew zarzutom skargi, z zachowaniem obowiązujących zasad przeprowadził postępowanie wyjaśniające, zbadał sytuację materialną wnioskodawczyni i poddał ocenie okoliczności, na które powoływała się strona. W ocenie sądu, analiza uzasadnienia zaskarżonej decyzji prowadzi do spostrzeżenia, że stan faktyczny sprawy został ustalony w sposób wyczerpujący. Organ nie przeczy, że sprostanie obciążeniu wymaga znacznego wysiłku, jednakże na obecnym etapie postępowania ocenił, że skarżąca jest w stanie spłacić zadłużenie. W toku postępowania wyjaśniającego ustalono bowiem, że skarżąca pracuje i osiąga dochód z wynagrodzenia za prace około 4 000 zł netto miesięcznie. Prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe. Skarżąca jest właścicielką mieszkania o powierzchni 63,67 m2 oraz samochodu marki Renault Clio, rok produkcji 2001. W ocenie sądu, Zakład prawidłowo wyjaśnił dlaczego odmówił skarżącej umorzenia składek na podstawie art. 28 ust. 2 i 3 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych. Przypomnieć też należy, że zgodnie z tym przepisem organ może umorzyć dług, ale nie ma obowiązku jego umorzenia. Wprawdzie skarżąca zaprzestała prowadzenia działalności gospodarczej, ale jest zatrudniona na podstawie umowy o pracę i osiąga z tego tytułu stały dochód w kwocie około 4 000 zł. Uzyskiwanie w gospodarstwie domowym skarżącej comiesięcznego dochodu przemawia za odmową wydania na jej rzecz, niewątpliwie uznaniowej w swym charakterze, decyzji na podstawie art. 28 ust. 2 i 3 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych. Z kolei zgodnie z art. 28 ust. 3a u.s.u.s. należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne ubezpieczonych będących równocześnie płatnikami składek na te ubezpieczenia mogą być w uzasadnionych przypadkach umarzane pomimo braku ich całkowitej nieściągalności. Szczegółowe zasady umorzenia, o którym mowa w ust. 3a, z uwzględnieniem przesłanek uzasadniających umorzenie, określił w drodze rozporządzenia Minister Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej (rozporządzenie z dnia 31 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowych zasad umarzania należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne). Z mocy § 3 pkt 1 rozporządzenia wykonawczego ZUS może umorzyć należności z tytułu składek, jeżeli zobowiązany wykaże, że ze względu na stan majątkowy i sytuację rodzinną nie jest on w stanie opłacić tych należności, ponieważ pociągnęłoby to zbyt ciężkie skutki dla zobowiązanego i jego rodziny, w szczególności gdy opłacenie należności z tytułu składek pozbawiłoby zobowiązanego i jego rodzinę możliwości zaspokojenia niezbędnych potrzeb życiowych. Zgodnie zaś z pkt 3 § 3 umorzenie może nastąpić z powodu przewlekłej choroby zobowiązanego lub konieczności sprawowania opieki nad przewlekle chorym członkiem rodziny, pozbawiającej zobowiązanego możliwości uzyskiwania dochodu umożliwiającego opłacenie należności. Dokonana przez organ analiza sytuacji finansowej skarżącej, szczegółowo przedstawiona w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, w ocenie organu daje podstawy do przyjęcia, że miesięczny dochód w gospodarstwie domowym skarżącej, po odliczeniu wydatków, powoduje, że jest w stanie spłacać zobowiązania wobec ZUS. Zakład nie stwierdził, że sytuacja materialna skarżącej nie jest trudna. Jednakże sytuacja ta nie wyklucza możliwości spłaty zadłużenia w ratach o dowolnej wysokości lub poprzez zawarcie układu ratalnego. Zdaniem Sądu, ww. stanowisko organu jest prawidłowe. Za powyższym przemawia również to, że skarżąca nie korzysta z pomocy społecznej, nie pobiera zasiłku lub innego świadczenia z urzędu pracy. Skarżąca osiąga dochód, ma zobowiązania pieniężne z tytułu kredytu i pożyczki zaciągniętych w zakładzie pracy w 2014 r. na remont mieszkania, które spłaca. Wobec powyższego opłacenie należności z tytułu składek w ratach nie pozbawiłoby zobowiązanej możliwości zaspokojenia niezbędnych potrzeb życiowych. Argumentem przemawiającym za odmową umorzenia należności na podstawie § 3 pkt 3 powołanego rozporządzenia jest zaś to, że skarżąca wprawdzie ponosi wydatki ze względu na stan zdrowia, związane ze specjalną dietą, bowiem w 2006 r. leczyła się przewlekłe zapalenie trzustki, jednakże powyższe nie stanowi przeszkody w uzyskiwaniu przez skarżącą dochodu umożliwiającego opłacanie należności. A zatem nie może stanowić przesłanki umorzenia należności (§ 3 ust. 1 pkt 3 cytowanego rozporządzenia). Wskazać należy, że za ustaleniem czy w danym przypadku występuje ważny interes zobowiązanego przemawiający za umorzeniem zobowiązania z tytułu ubezpieczenia społecznego, winny przemawiać określone zobiektywizowane wartości, społecznie akceptowalna hierarchia tych wartości, a nie subiektywne odczucia zobowiązanego. Uznanie interesu strony za ważny powinno wynikać z obiektywnej oceny sytuacji zobowiązanego, a nie z własnego przekonania strony opartego na poczuciu krzywdy, czy nierozumienia przez organ trudnej sytuacji faktycznej. Niewątpliwie, za słuszny interes zobowiązanego należy uznać także zobiektywizowaną sytuację ekonomiczną, wysokość uzyskiwanych dochodów, ponoszonych wydatków, posiadany majątek. Z akt administracyjnych wynika, że ZUS dopuścił wszystkie dowody przedłożone przez skarżącą na okoliczność jej sytuacji finansowej. Przeprowadził również szczegółowe postępowanie wyjaśniające dotyczące ww. okoliczności. Dowody te stanowiły podstawę poczynionych w sprawie niewadliwych ustaleń faktycznych. Natomiast okoliczność, że strona nie godzi się z wnioskami prawidłowo wyciągniętymi z oceny dowodów nie znaczy, iż dowody te nie zostały wyczerpująco rozpatrzone. Podkreślić należy, że instytucja umorzenia należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne ma wyjątkowy charakter, albowiem zasadą jest ich regulowanie, co ponad wszelką wątpliwość koresponduje z interesem społecznym. Organ administracji publicznej uwzględnił w pełni zobiektywizowane kryteria oceny spraw tego rodzaju, ze wskazaniem na sytuację osobistą, rodzinną i majątkową strony, w tym również na źródło oraz okres powstania zaległości w opłacie składek - działalność gospodarczą prowadzona przez skarżącą. Za nieuzasadniony należy uznać zarzut skargi dotyczący nieprowadzenia przez skarżącą działalności w okresie od 1.04.2008 r. do 1.09.2009 r. i brak obowiązku płacenia składek za ten okres. Fakt prowadzenia działalności gospodarczej przez skarżącą w ww. okresie wynika z wniosku z dnia 12 maja 2014 roku, w którym skarżąca podała, że działalność gospodarczą zawiesiła w okresie od 1.09.2009r. do 31.08.2011r., a następnie zakończyła jej prowadzenie w roku 2011. Ponadto organ w odpowiedzi na skargę wyjaśnił, że decyzją z dnia [...] roku ZUS Oddział w T. stwierdził, że wnioskodawczyni jest dłużnikiem ZUS z tytułu nieopłaconych składek na ubezpieczenie zdrowotne z tytułu prowadzonej działalności pozarolniczej za okres od 08.2004r. do 08.2009r. Od powyższej decyzji wnioskodawczyni odwołała się. Sąd Okręgowy w P. prawomocnym wyrokiem z dnia [...], sygn. akt [...] oddalił odwołanie wnioskodawczyni. W ocenie sądu, w niniejszej sprawie organ dokonał oceny całokształtu materiału dowodowego w granicach swobodnej oceny dowodów. Odmawiając umorzenia należności z tytułu nieopłaconych składek organ nie przekroczył granic uznania administracyjnego. Rozstrzygnięcie mieści się w zakresie wyznaczonym przepisami powszechnie obowiązującego prawa, jak też zachowuje proporcje pomiędzy ważnym interesem strony i interesem społecznym. Dokonano oceny sytuacji finansowej i zdrowotnej skarżącej, odniesiono się do jej rzeczywistych dochodów i potrzeb. Stwierdzić więc należy, że umorzenie należności z tytułu zaległych składek na ubezpieczenie zdrowotne ma charakter wyjątkowy i zarezerwowane jest dla sytuacji nadzwyczajnych, które jednak w niniejszej sprawie nie zachodzą. ZUS obok interesu strony ma obowiązek, dbając o stan finansów emerytalno-rentowych, uwzględnienia także interesu publicznego. Dlatego też organ musi każdorazowo ważyć zasadność wniosku. Trafnie organ uznał, że ustalone w sprawie możliwości płatnicze skarżącej pozwalają na spłatę zadłużenia poprzez zawarcie układu ratalnego. W sytuacji więc, gdy organ wszechstronnie rozważył i ocenił wszystkie aspekty faktyczne i prawne i w wyniku tej oceny podjęta została decyzja mieszcząca się w granicach uznania administracyjnego, sąd nie znalazł podstaw do uznania jej niezgodności z prawem. Z powyższych względów, sąd na podstawie art. 151 powołanej wyżej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalił skargę. U.K.