III SA/Łd 1014/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Irena Krzemieniewska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Monika Krzyżaniak Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski Protokolant Tomasz Porczyński po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 listopada 2011 r. sprawy ze skargi M. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie cofnięcia licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego taksówką oddala skargę. Decyzją z dnia [...] nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000r., Nr 98, poz. 1071 ze zm., w skrócie K.p.a.), utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta Ł. z dnia [...] nr [...], cofającą M. G. licencję na wykonywanie transportu drogowego taksówką i zobowiązującą do zwrotu licencji. W toku postępowania administracyjnego ustalono, że skarżący wyrokiem Sądu Rejonowego w Ł. z dnia 9 grudnia 2009r. sygn. akt II K 233/09 został uznany za winnego popełnienia czynu opisanego w treści art. 157 § 2 k.k. i skazany na karę 3 miesięcy pozbawienia wolności. W związku z powyższym organ I instancji uznał, że skarżący przestał spełniać wymagania wynikające z treści art. 15 ust. 1 pkt 2 lit. a) ustawy z dnia 6 września 2001 roku o transporcie drogowym (Dz.U. z 2007r. Nr 125, poz. 874 ze zm., powoływana dalej jako ustawa), bowiem został prawomocnie skazany za przestępstwo wymienione w treści art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. b) powołanej ustawy i w związku z tym na podstawie art. 15 ust. 1 pkt 2 lit. a) i ust. 4 w zw. z art. 5 ust. 3 pkt 1 lit. a) i art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. b) ustawy o transporcie drogowym oraz art. 104 K.p.a. orzekł, jak powyżej. W odwołaniu M. G. zarzucił, że decyzja została wydana z naruszeniem przepisów ustawy o transporcie drogowym, które nie przewidują utraty tzw. dobrej reputacji w przypadku skazania za przestępstwo z art. 157 § 2 k.k. Decyzją z dnia [...] nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. utrzymało w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie. Organ odwoławczy wyjaśnił, że licencję na wykonywanie transportu drogowego taksówką cofa się, jeżeli jej posiadacz nie spełnia wymogów uprawniających do wykonywania działalności gospodarczej objętej licencją. Zgodnie z treścią art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. b) ustawy o transporcie drogowym licencji udziela się przedsiębiorcy, jeżeli zatrudnieni przez niego kierowcy oraz sam przedsiębiorca wykonujący przewozy nie byli skazani za przestępstwa, o których mowa w art. 5 ust. 3 pkt 4, a ponadto za przestępstwa przeciwko życiu i zdrowiu oraz przeciwko wolności seksualnej i obyczajności. Organ odwoławczy podzielił argumentację organu I instancji i wskazał, że przestępstwo z art. 157 § 2 k.k., za które skazano skarżącego, jest przestępstwem przeciwko życiu i zdrowiu. Popełnienie tego przestępstwa wyklucza możliwość udzielenia licencji, a tym samym stanowi podstawę do cofnięcia wydanej licencji. W skardze z dnia 6 stycznia 2011 r. M. G. powyższej decyzji zarzucił naruszenie art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. poprzez zaniechanie wszechstronnego wyjaśnienia stanu faktycznego i poczynienie dowolnych ustaleń, w szczególności wobec zaniechania konieczności ustalenia, czy skazanie za przestępstwo kwalifikowane z art. 157 § 2 k.k. równoznaczne jest z utratą "dobrej reputacji", wymaganej do uzyskania licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką. Skarżący wskazał również na naruszenie art. 107 § 3 i 4 K.p.a. poprzez niepełne uzasadnienie faktyczne i prawne, w tym brak analizy wszystkich dowodów oraz zaniechanie niezbędnego omówienia oceny faktów i dowodów. Skarżący wniósł o uchylenie decyzji organu I i II instancji. Podniósł argumenty zaprezentowane w odwołaniu i nie zgodził się ze stanowiskiem organu, że w niniejszej sprawie bezprzedmiotowe są rozważania co do konieczności posiadania "dobrej reputacji" w sytuacji popełnienia przestępstwa z art. 157 § 2 k.k. W odpowiedzi na skargę organ administracji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację wyrażoną w decyzji. Postanowieniem z dnia 24 marca 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zawiesił postępowanie sądowoadministracyjne do czasu rozstrzygnięcia przez Naczelny Sąd Administracyjny skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 7 lipca 2009 r., sygn. akt III SA/Lu 68/09, którym sąd oddalił skargę w sprawie cofnięcia licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką i zobowiązania do zwrotu dokumentu. Wyrokiem z dnia 20 września 2011r., sygn. akt II GSK 844/10 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną od powołanego wyżej wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 7 lipca 2009r., sygn. akt III SA/Lu 68/09. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, iż art. 5 ust. 3 ustawy określający wymogi, których spełnienie jest warunkiem uzyskania licencji transportowej, na wstępie zawiera klauzulę: "z zastrzeżeniem art. 6". Oznacza to, że gdy chodzi o licencje "taksówkowe" określone w art. 6 ustawy, wymogi z art. 5 ust. 3 ustawy są zmodyfikowane, a wymóg dobrej reputacji jest zaostrzony, gdyż oprócz wskazanych wyżej przestępstw wymienionych w art. 5 ust. 3 pkt 1 ustawy, uzyskanie licencji jest wyłączone także w przypadku skazania przedsiębiorcy (lub zatrudnionego przez niego kierowcy) za przestępstwa przeciwko życiu i zdrowiu oraz wolności seksualnej i obyczajności. Przedsiębiorca, który wymogu tego nie spełnia, nie może uzyskać licencji na taksówkę. Jest oczywiste, że spełnienie wymogu dobrej reputacji ma znaczenie prewencyjne i ma zapobiegać uzyskaniu licencji transportowej przez osoby, które nie gwarantują uczciwego i bezpiecznego wykonywania transportu drogowego. Poszerzenie wymogów w stosunku do taksówkarzy jest oczywiście uzasadnione koniecznością zapewnienia bezpieczeństwa pasażerom. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę administracji publicznej. Kontrola działalności organów administracyjnych, o której mowa, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2 powołanego przepisu). Oznacza to, iż sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, tj. nie wydają orzeczeń, co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Sąd uwzględniając skargę na decyzję uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, o czym stanowi art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi Sąd skargę oddala (art. 151 p.p.s.a.). Materialnoprawną podstawą zaskarżonej decyzji są przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 roku o transporcie drogowym (Dz.U. z 2007r. Nr 125, poz. 874 ze zm.). Zgodnie z art. 15 ust. 1 pkt 2 lit. a) powołanej ustawy, licencję cofa się, jeżeli jej posiadacz nie spełnia wymagań uprawniających do wykonywania działalności w zakresie transportu drogowego. W myśl art. 15 ust. 2 ustawy o transporcie drogowym cofnięcie licencji w przypadkach określonych w ust. 1 pkt 2 lit. a), b), d) oraz lit. e) poprzedza się pisemnym ostrzeżeniem przedsiębiorcy, że w przypadku ponownego stwierdzenia naruszenia tych przepisów wszczyna się postępowanie w sprawie cofnięcia licencji. Przepisu nie stosuje się, gdy posiadacz licencji przestał spełniać wymagania, o których mowa w art. 5 ust. 3 pkt 1 lit. a) ustawy. Stosownie do art. 15 ust. 4 ustawy przedsiębiorca jest obowiązany zwrócić dokumenty, o których mowa w art. 11, organowi, który udzielił licencji. Następnie należy wskazać, iż według art. 5 ust. 3 pkt 1 lit. a) ustawy o transporcie drogowym, przedsiębiorcy udziela się licencji, z zastrzeżeniem art. 6, jeżeli osoby prowadzące działalność gospodarczą, spełniają wymogi dobrej reputacji; wymóg dobrej reputacji nie jest spełniony lub przestał być spełniany przez te osoby, jeżeli zostały skazane prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwa umyślne: karne skarbowe, przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, mieniu, obrotowi gospodarczemu, wiarygodności dokumentów, ochronie środowiska lub warunkom pracy i płacy albo innym przepisom dotyczącym wykonywania zawodu. Zgodnie natomiast z art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. b) ustawy o transporcie drogowym, licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką udziela się przedsiębiorcy, jeżeli m. in. sam przedsiębiorca osobiście wykonujący przewozy nie był skazany za przestępstwa, o których mowa w art. 5 ust. 3 pkt 4, a ponadto za przestępstwa przeciwko życiu i zdrowiu oraz przeciwko wolności seksualnej i obyczajności. W tym miejscu zauważyć należy, iż przepis art. 5 ust. 3 ustawy, określający wymogi, których spełnienie jest warunkiem uzyskania licencji transportowej, na wstępie zawiera istotną klauzulę: "z zastrzeżeniem art. 6". Oznacza to, że gdy chodzi o licencje "taksówkowe" określone w art. 6 ustawy, wymogi z art. 5 ust. 3 ustawy są zmodyfikowane, a wymóg dobrej reputacji jest zaostrzony, gdyż oprócz wskazanych w tym przepisie przestępstw, uzyskanie licencji jest wyłączone także w przypadku skazania przedsiębiorcy (lub zatrudnionego przez niego kierowcy) za przestępstwa przeciwko życiu i zdrowiu oraz wolności seksualnej i obyczajności. Przedsiębiorca, który wymogu tego nie spełnia, nie może uzyskać licencji na taksówkę. Jest oczywiste, że spełnienie wymogu dobrej reputacji ma znaczenie prewencyjne i ma zapobiegać uzyskaniu licencji transportowej przez osoby, które nie gwarantują uczciwego i bezpiecznego wykonywania transportu drogowego. Poszerzenie wymogów w stosunku do taksówkarzy jest oczywiście uzasadnione koniecznością zapewnienia bezpieczeństwa pasażerom. Ratio legis takiego uregulowania jest oczywiste, gdyż przedsiębiorca skazany prawomocnym wyrokiem za przestępstwa przeciwko życiu i zdrowiu nie gwarantuje bezpieczeństwa pasażerom i nie tyko nie może uzyskać licencji na taksówkę, ale także nie może działalności swej kontynuować. Żadne pisemne ostrzeżenie nie może zmobilizować przedsiębiorcy do usunięcia stanu niezgodnego z prawem ani zmienić faktu skazania prawomocnym wyrokiem, bowiem dopóki skazanie nie zostanie zatarte, wymóg dobrej reputacji nie jest spełniony. Pisemne ostrzeżenie do niczego zatem nie prowadzi, bowiem nie jest w gestii przedsiębiorcy usunięcie zaistniałej nieprawidłowości. Powyższe stanowisko zajął Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku z dnia 20 września 2011r., sygn. akt II GSK 844/10, oddalającym skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 7 lipca 2009r., sygn. akt III SA/Lu 68/09 (oba dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela w całości pogląd zaprezentowany w powołanych wyżej wyrokach. Przenosząc powyższe rozważania na grunt przedmiotowej sprawy należy stwierdzić, iż faktem bezspornym jest, że M. G. został prawomocnie skazany wyrokiem Sądu Rejonowego w Łowiczu z dnia 9 grudnia 2009r., utrzymanym w mocy wyrokiem Sądu Okręgowego w Łodzi z dnia 30 lipca 2010r., za przestępstwo przeciwko życiu i zdrowiu tj. za dokonanie czynu z art. 157 § 2 Kodeksu karnego. W związku z tym organ administracji zobowiązany był do zastosowania art. 15 ust. 1 pkt 2 lit. a) ustawy wobec wystąpienia przesłanek uzasadniających cofnięcie licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką. Przepisy w tym przedmiocie mają charakter bezwzględny i wymagają obligatoryjnego zastosowania, wyłączając tym samym możliwości uznaniowego rozpatrzenia sprawy. Zgodzić się zatem trzeba ze stanowiskiem organu, iż w przypadku wykonywania transportu drogowego taksówką, sam fakt popełnienia przestępstwa przeciwko życiu i zdrowiu jest wystarczającą i samodzielną podstawą cofnięcia licencji bez względu na spełnienie wymogu "dobrej reputacji". Samo spełnienie wymogu "dobrej reputacji" nie jest bowiem wyłączną przesłanką do wykonywania transportu drogowego taksówką. Zarzuty skarżącego, co do naruszenia art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. poprzez zaniechanie wszechstronnego wyjaśnienia stanu faktycznego, jak również co do naruszenia art. 107 § 3 i 4 K.p.a. poprzez niepełne uzasadnienie faktyczne i prawne, w tym brak analizy wszystkich dowodów oraz zaniechanie niezbędnego omówienia oceny faktów i dowodów są bezzasadne, bowiem okolicznością faktyczną, będącą podstawą do wydania decyzji w przedmiocie cofnięcia licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką jest prawomocny wyrok skazujący skarżącego za przestępstwo przeciwko życiu i zdrowiu. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.