III SA/Łd 1020/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Alberciak (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Irena Krzemieniewska Sędzia NSA Janusz Nowacki Protokolant Tomasz Porczyński po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 listopada 2011 r. sprawy ze skargi M. M. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...]. Nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnego uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty T. z dnia [...] r. , nr [...] Decyzją z dnia [...] nr [...] Wojewoda [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000r., nr 98, poz. 1071 ze zm., w skrócie K.p.a.) oraz art. 2 ust. 1 pkt 2, art. 10 ust. 2 pkt 4, ust. 7 pkt 2, art. 33 ust. 1 i 2, art. 71 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz.U. z 2008r., nr 69, poz. 415 ze zm., powoływana dalej jako ustawa), utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] nr [...], orzekającą o odmowie przyznania M. M. prawa do zasiłku dla bezrobotnego od dnia 1 stycznia 2010r. do dnia 30 września 2010r. W toku postępowania ustalono, iż postanowieniem z dnia [...] Starosta [...] zawiesił postępowanie w sprawie przyznania M. M. statusu osoby bezrobotnej i prawa do zasiłku, z uwagi na toczące się przed Sądem Okręgowym - Sądem Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w P. postępowanie w przedmiocie renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy. Postanowieniem z dnia [...] Starosta [...] podjął zawieszone postępowanie w sprawie przyznania skarżącej statusu osoby bezrobotnej i prawa do zasiłku, a następnie decyzją Nr [...] z dnia [...] Starosta [...] działając na podstawie art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. b, art.2 ust. 1 pkt 2 lit. c ustawy oraz art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2000r. Nr 98 poz. 1071 ze zm.), orzekł o odmowie uznania M. M. za osobę bezrobotną z dniem 21 stycznia 2009 roku. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że z przedstawionych w dniu rejestracji dokumentów wynika, że skarżąca nabyła prawo do renty z tytułu niezdolności do pracy, co uniemożliwia uznanie jej za osobę bezrobotną. W odwołaniu z dnia 13 grudnia 2010r., M. M. podniosła, że nie zgadza się z decyzją nr [...] z dnia [...]. Wyjaśniła, że od 21 stycznia 2009 roku do dnia 25 listopada 2010 roku była zarejestrowana w PUP w T. z jednoczesnym zawieszeniem statusu osoby bezrobotnej i prawa do zasiłku z uwagi na toczące się postępowanie sądowe w przedmiocie renty, o którą ubiegała się z uwagi na niezdolność do pracy. Ostatecznie wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Ł. z dnia [...] października 2010 roku oddalającym apelację od wyroku Sądu Okręgowego – Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w P. przyznano M. M. prawo do renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy na okres od dnia 1 stycznia 2009 roku do dnia 31 grudnia 2009 roku. Skarżąca podniosła, że przez cały czas od 1 stycznia 2010 roku stawiała się w PUP w T. w dniach wyznaczanych jej wizyt i podpisywała listę tzw. gotowości do pracy. Wobec powyższego zdaniem skarżącej PUP winien wypłacić jej zaległy zasiłek od 1 stycznia 2010 roku, gdyż za powyższy okres nie otrzymała renty, jak również nie miała innych dochodów. Decyzją nr [...] z dnia [...], Wojewoda [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. oraz art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. c, art. 10 ust. 2 pkt 4, art. 10 ust. 7 pkt 2, art. 71 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, po rozpatrzeniu odwołania utrzymał w mocy zaskarżona decyzję Starosty [...] z dnia [...]. W uzasadnieniu organ odwoławczy powołując się na treść przepisów cytowanej ustawy wyjaśnił, że z analizy materiału dowodowego wynika, że w dniu 21 stycznia 2009 roku tj. w dniu rejestracji w PUP w T. M. M. miała prawo do renty z tytułu niezdolności do pracy, tak więc nie powinna była uzyskać statusu osoby bezrobotnej, a co za tym idzie również i prawa do zasiłku dla bezrobotnego. Nie spełniała bowiem podstawowej przesłanki wynikającej z art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, tj. nie była osobą zdolną do podjęcia zatrudnienia, w związku z nabyciem prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy. Nie będąc zaś osobą zarejestrowaną we właściwym powiatowym urzędzie pracy nie spełniała przesłanki określonej w art. 71 ust. 1 ustawy uprawniającej do uzyskania prawa do zasiłku. Odnosząc się do zarzutu skarżącej, niewypłacenia jej przez organ zasiłku dla bezrobotnych od dnia 1 stycznia 2010 roku Wojewoda [...] wyjaśnił, że sprawa ta nie była przedmiotem decyzji Starosty [...] z dnia [...]. W okolicznościach przedmiotowej sprawy organ odwoławczy nie znalazł więc podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi M. M. podtrzymała stanowisko zawarte w odwołaniu. Podkreśliła, że rentę otrzymała za okres od 1 stycznia 2009 roku do dnia 31 grudnia 2009 roku, natomiast w PUP w T. była zarejestrowana do dnia 25 listopada 2010 roku. Od dnia 1 stycznia 2010 roku nadal przychodziła do PUP w T., celem wypełnienia nałożonego przez organ obowiązku zgłoszenia się w wyznaczonym terminie i podpisania listy. W tej sytuacji organ winien wypłacić jej zasiłek dla bezrobotnych za okres od dnia 1 stycznia 2010 roku. Poinformowała, że od dnia 1 października 2010 roku ponownie pobiera rentę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z dnia 7 kwietnia 2011r., sygn. akt III SA/Łd 87/11, uchylił zaskarżoną decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...], nakazując ustalić charakter złożonego w dniu 13 grudnia 2010r. pisma. W ocenie Sądu, określenie charakteru tego pisma jest szczególnie istotne z uwagi na jego treść, która nie wskazuje na to, iż jest ono w istocie odwołaniem od decyzji Starosty Powiatu [...] z dnia [...], o odmowie uznania M. M. za osobę bezrobotną z dniem 21 stycznia 2009 roku. Po analizie powyższego pisma Sąd stwierdził, iż zawiera ono zarzuty co do nierozpoznania sytuacji prawnej skarżącej w okresie od 1 stycznia 2010 roku w zakresie statusu osoby bezrobotnej i zasiłku dla bezrobotnego. W związku z powyższym wyrokiem Wojewoda [...] wezwał skarżącą do złożenia stosownych wyjaśnień, która w dniu 21 lipca 2011r. w [...] Urzędzie Wojewódzkim w Ł., Wydziale Polityki Społecznej oświadczyła, że pismo złożone w dniu 13 grudnia 2010r. w PUP w T. stanowi wyłącznie nowy wniosek o przyznanie prawa do zasiłku dla bezrobotnego od dnia 1 stycznia 2010r. do dnia 30 września 2010r. W tym samym dniu skarżąca złożyła do akt decyzję o ponownym ustaleniu renty od dnia 1 października 2010r. do dnia 30 kwietnia 2011r. z dnia [...] znak [...]. Wobec powyższego Wojewoda [...] pismem z dnia [...] lipca 2011r. nr [...] przekazał wniosek M. M. z dnia 13 grudnia 2010r. Staroście [...]. W dniu 15 czerwca 2011r. M. M. przedłożyła w PUP w T. "Zaświadczenie" z dnia [...] czerwca 2011r. znak: [...] potwierdzające okres pobierania renty z tytułu niezdolności do pracy w okresach: od 25 października 2005r. do 31 grudnia 2009r. oraz od 1 października 2010r. do 30 kwietnia 2011r. Decyzją z dnia [...] nr [...] Starosta [...], na podstawie art. 10 ust. 4 pkt 1, art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. b), w zw. z art. 71 ust. 1 i 2 w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy oraz art. 104 K.p.a. odmówił przyznania M. M. prawa do zasiłku od dnia 1 stycznia 2010r. do dnia 30 września 2010r. Od powyższej skarżąca złożyła odwołanie, kwestionując zasadność rozstrzygnięcia i wnosząc o przyznanie prawa do zasiłku dla bezrobotnego. W jej ocenie od 1 stycznia 2010r. do 30 września 2010r. posiadała status osoby bezrobotnej z prawem do zasiłku "w zawieszeniu". Skarżąca podkreśla, że zgłaszała się na każdą wyznaczoną przez urząd wizytę. Po rozpatrzeniu odwołania organ II instancji utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy powołał się na art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. c oraz art. 71 ustawy, a następnie stwierdził, że powoływanych przepisów wynika, że status bezrobotnego przysługuje tylko takiej osobie, która jest niezatrudniona i nie wykonuje innej pracy zarobkowej, jest zdolna i gotowa do podjęcia zatrudnienia i nie pobiera renty z tytułu niezdolności do pracy. Zdaniem organu II instancji oznacza to, iż osoba bezrobotna może podjąć zatrudnienie, jest zdatna do pracy i ma do tego wymagane kwalifikacje oraz wyraża chęć i możliwość wykonywania pracy i jednocześnie nie występują żadne przeszkody po stronie tej osoby aby świadczyć pracę. Następnie organ odwoławczy podkreślił, że zainteresowana osoba wyrażająca chęć posiadania statusu bezrobotnego musi dokonać rejestracji i spełniać inne warunki określone w przepisach ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, które mają charakter bezwzględnie obowiązujący i nie ma możliwości odstąpienia od ich stosowania. Dalej Wojewoda [...] zauważył, że z akt przedmiotowej sprawy wynika, iż M. M. zgłosiła się do PUP w T. w dniu 21 stycznia 2009r. Z uwagi na posiadanie uprawnień rentowych od dnia 1 stycznia 2009r. Starosta [...] decyzją z dnia [...] nr [...] odmówił przyznania skarżącej statusu osoby bezrobotnej z dniem 21 stycznia 2009r. Organ odwoławczy podkreślił, iż osoba, która nabyła prawo do renty z tytułu niezdolności do pracy, biorąc pod uwagę art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. c) ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, nie może być osobą bezrobotną, a tym samym pobierać zasiłku dla bezrobotnego. Nabycie przez skarżącą prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy od dnia 01.01.2009 r. spowodowało, iż w dniu rejestracji w Powiatowym Urzędzie Pracy w T., tj. w dniu 21.01.2009 r., M. M. nie spełniała warunków do nabycia statusu bezrobotnego, a tym samym prawa do zasiłku dla bezrobotnego. Rozpatrując kwestię nabycia prawa do zasiłku przez M. M. od dnia 1 stycznia 2010r. do dnia 30 września 2010r. organ II instancji wskazał, że ww. okresie skarżąca nie dokonała rejestracji w PUP w T. i nie posiadała statusu osoby bezrobotnej. Zatem od dnia 1 stycznia 2010r. nie mogła być uprawniona do zasiłku dla bezrobotnego. W myśli bowiem art. 71 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy prawo do zasiłku przysługuje wyłącznie bezrobotnemu Na ostateczną decyzję Wojewody [...] skargę do sądu administracyjnego wniosła M. M., podnosząc, iż nie zgadza się z zaskarżoną decyzją. W uzasadnieniu skargi skarżąca powołała się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 7 kwietnia 2011r., sygn. akt III SA/Łd 87/11, a następnie oświadczyła, iż w okresie od 1 stycznia 2010 do 30 września 2010r. była osobą bezrobotną z prawem do zasiłku w zawieszeniu. W tym czasie zgłaszała się do PUP w T. na tzw. gotowość, co było za każdym razem potwierdzone podpisem. W okresie do 1 stycznia 2010r. do 30 września 2010r. nie miała żadnych dochodów, nie wykonywała żadnej pracy, nie pobierała renty oraz innych zasiłków. Miała grupę inwalidzką w stopniu umiarkowanym. Mogła więc podjąć pracę zgodnie z przyznaną jej grupą inwalidzką. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] podtrzymał dotychczasową argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji oraz wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę administracji publicznej. Kontrola działalności organów administracyjnych, o której mowa, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2 powołanego przepisu). Oznacza to, iż sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, tj. nie wydają orzeczeń, co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. W myśl art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej p.p.s.a.) Sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będą jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Z kolei przepis art. 135 p.p.s.a. stanowi, iż Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to konieczne dla końcowego jej załatwienia. Sąd uwzględniając zatem skargę na decyzję uchyla ją w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, o czym stanowi art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Zgodnie natomiast z art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. W przedmiotowej sprawie w dniu 7 kwietnia 2011r. zapadł wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi w sprawie o sygn. akt 87/11. W wyroku tym Sąd zlecił organowi administracji, aby ustalił jaki charakter miało pismo skarżącej z dnia 13 grudnia 2010r. nazwane odwołaniem. Sąd podkreślił, że wprawdzie skarżąca otrzymała rentę za okres od 1 stycznia do 31 grudnia 2009r., ale jak wynika z karty rejestracyjnej bezrobotnego jeszcze w dniu 18 października 2010 skarżąca potwierdziła własnoręcznym podpisem stawienie się na wyznaczonej wizycie w powiatowym urzędzie pracy. Sąd wyraźnie stwierdził, iż w tym kontekście stwierdzenie organu, że skarżąca nie była zarejestrowana we właściwym powiatowym urzędzie pracy i że kwestia zasiłku nie była przedmiotem rozstrzygnięcia przed organem I instancji wcale nie potwierdza prawidłowości rozstrzygnięcia i uzasadnienia organu odwoławczego, a wręcz obciąża organ odwoławczy zarzutem niewyjaśnienia rzeczywistych intencji strony przed podjęciem rozstrzygnięcia. Sąd podkreślił, że skarżąca wnosiła o rozpoznanie sprawy wypłaty zasiłku dla bezrobotnego w okresie, kiedy pozostawała w ewidencji bezrobotnych, a nie dostała za ten okres renty. Skarżąca dodatkowo na rozprawie wyjaśniła, że kiedy składała pismo z dnia 13 grudnia 2010r. jej intencją było załatwienie sprawy zasiłku za okres od 1 stycznia 2010r. Po wydaniu wyroku skarżąca oświadczyła, iż jej pismo stanowi wniosek o przyznanie prawa do zasiłku dla bezrobotnych od 1 stycznia 2010r. do 30 września 2010r. Organ I instancji odmówił skarżącej przyznania prawa do zasiłku w tym okresie powołując się na decyzję z dnia [...], w której odmówiono skarżącej przyznania statusu osoby bezrobotnej z dniem 21 stycznia 2009r. w związku z nabyciem prawa do renty z dniem 1 stycznia 2009r. Organ II instancji utrzymał to rozstrzygnięcie w mocy. Jednakże stanowisko to nie jest zasadne, bowiem doszło do naruszenia zarówno art. 153 p.p.s.a., jak również art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. Organy nie ustosunkowały się do okresu, w którym skarżąca nie pobierała renty. Wyjaśnienia organów, że w innym okresie je pobierała nie ma w sprawie znaczenia. Organ odmówił przyznania skarżącej zasiłku dla osoby bezrobotnej tłumacząc to tym, że skarżąca nie była zarejestrowana jako osoba bezrobotna. Nie wyjaśnił jednak dlaczego skarżąca stawiała się w tym okresie czasu w urzędzie pracy i podpisywała listę obecności w karcie rejestracyjnej bezrobotnego. Organ powinien to wyjaśnić i jeżeli uzna, że skarżąca była zarejestrowana jako osoba bezrobotna, powinien zbadać, czy spełnia przesłanki do wypłaty zasiłku dla bezrobotnych. Jeżeli uzna, że nie była zarejestrowana jako osoba bezrobotna, to powinien poinformować skarżącą o tym, że nie została zarejestrowana jako osoba bezrobotna i spytać, czy wniosek skarżącej z dnia 13 grudnia 2010r. oprócz żądania wypłaty zasiłku jest także wnioskiem o zarejestrowanie skarżącej jako osoby bezrobotnej, a następnie zarejestrować skarżącą mając na uwadze fakt, iż skarżąca stawiała się w wyznaczonych jej przez organ terminach i podpisywała swą obecność w karcie bezrobotnego. Mając powyższe na uwadze Sąd w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji. m.m.