III SA/Łd 1021/12

Dnia 19 lutego 2013 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Alberciak (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Łuczyńska, Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski, , Protokolant Pomocnik sekretarza – Bartosz Adamus, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 lutego 2013 roku sprawy ze skargi P. S. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie wymeldowania 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Burmistrza [...] z dnia [...] nr [...]. 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do dnia uprawomocnienia się wyroku; 3. przyznaje adwokat M. M. prowadzącej Kancelarię Adwokacką w Ł., przy ul. [...] kwotę 295,20 (dwieście dziewięćdziesiąt pięć 20/100) złotych zawierającej podatek od towarów i usług tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu skarżącemu i nakazuje wypłacić powyższą kwotę adwokat M. M. z funduszu Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. Decyzją z dnia [...] nr [...], wydaną na podstawie art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (tj. Dz.U. z 2006 r. nr 139, poz. 993 ze zm.), art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz.U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071 ze zm.) - dalej k.p.a., Wojewoda Ł. utrzymał w mocy decyzję Burmistrza W. z dnia [...] nr [...] o wymeldowaniu P.S. z pobytu stałego w lokalu położonym przy ul. A. 12 w W.. Powyższe rozstrzygnięcie wydane zostało w oparciu o następujący stan faktyczny : Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w W. zwrócił się z prośbą do organu meldunkowego o udzielenie informacji o aktualnym miejscu zamieszkania właścicieli nieruchomości położonej przy ul. A. 12 w W., bowiem nieruchomość jest niezamieszkała. W dniu 23 kwietnia 2012 r. zostało wszczęte z urzędu postępowanie administracyjne o wymeldowanie P.S. z pobytu stałego w lokalu położonym przy ul. A. 12 w W.. W toku prowadzonego postępowania wyjaśniającego organ ustalił, iż współwłaścicielami przedmiotowej nieruchomości są bracia: P.S. i Pi.S.. Pi.S. został wymeldowany z pobytu stałego oddzielną decyzją administracyjną, od której nie wniósł odwołania. P.S. został zatrzymany i aktualnie przebywa w Zakładzie Karnym w S.. Decyzją z dnia [...] Burmistrz W. orzekł o wymeldowaniu P.S. z przedmiotowego lokalu. W uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia organ pierwszej instancji wskazał, że P.S. trwale opuścił sporny lokal przed kilkunastu laty, jeszcze przed zatrzymaniem i osadzeniem go w zakładzie karnym. Przedmiotowa nieruchomość nie jest zamieszkała (brak okien w budynku, działka zaniedbana). Na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego organ pierwszej instancji uznał, iż P.S. trwale opuścił sporny lokal i dalsze utrzymanie zameldowania na pobyt stały ww. byłoby fikcją meldunkową niezgodną z przepisami ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych. Od powyższej decyzji P.S. odwołał się do Wojewody Ł.. Podniósł, że służby odpowiedzialne za porządek i bezpieczeństwo (policja i straż miejska) nie informowały go o stanie technicznym nieruchomości i dostępie do niej osób trzecich. Skarżący podkreślił, iż przebywa w areszcie śledczym od miesiąca października 2008 r. i od 4 lat nie posiada informacji na temat spornej nieruchomości przy ul. A. 12 w Wieluniu. Odwołujący podał, że udzielił organowi meldunkowemu pisemnej odpowiedzi na skierowane do niego pisma oraz wyraził wolę dalszego zamieszkiwania w spornej nieruchomości. Ponadto P.S. zakwestionował stanowisko Burmistrza W. wyrażone w decyzji, a oparte na twierdzeniu, że skoro został on zatrzymany przez Policję w mieszkaniu na osiedlu B. 12/33 w W., to istnieją podstawy do jego wymeldowania. Strona zakwestionowała także zeznania świadków, na które powołał się organ I instancji. P.S. podniósł, że świadek L.K. zeznała, iż nie widziała go od 10 lat, podczas gdy w latach 2005-2006 jej syn naprawiał i malował samochody, które on sprowadzał z Austrii. Oświadczył też, że bywał kilka razy w tygodniu w mieszkaniu świadka lub na jego posesji, oraz że świadek L.K. od 5 lat pracowała we Włoszech i przyjeżdżała do Polski 2-3 razy w roku na święta. Ponadto odwołujący podał, że przebywał w areszcie śledczym od czerwca 2006 r. do czerwca 2007 r. oraz od października 2008 r. do dnia dzisiejszego i to jest przyczyna jego nieprzebywania w spornym lokalu. Decyzją z dnia [...] Wojewoda Ł. utrzymał w mocy zaskarżona decyzję. W uzasadnieniu powyższej decyzji organ II instancji wskazał, że podobnie jak organ pierwszej instancji stoi na stanowisku, iż ustalenia poczynione w omawianej sprawie pozwalają przyjąć, że doszło do trwałego opuszczenia przez P.S. miejsca pobytu stałego, w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych. Przedmiotowa nieruchomość jest niezamieszkała. Jej stan techniczny nie pozwala na zamieszkiwanie tam osób z zamiarem pobytu stałego (budynek nie ma okien, jest niezabezpieczony, istnieje swobodny dostęp do budynku osób trzecich, działka wokół budynku jest zaniedbana i zaśmiecona). Organ pierwszej instancji udokumentował przedstawiony powyżej stan nieruchomości, przeprowadzając w dniu 24 kwietnia 2012 r. kontrolę meldunkową (protokół) oraz sporządzając dokumentację fotograficzną domu (dowód - poz. od 29 do 32 w aktach sprawy). Organ II instancji wyjaśnił, że w toku prowadzonego postępowania organ I instancji zwrócił się do P.S. z prośbą (pisma z dnia 23 maja 2012 r., z dnia 30 maja 2012 r. oraz z dnia 12 czerwca 2012 r.). o zajęcie stanowiska w przedmiocie wyjaśnienia okoliczności opuszczenia lokalu, wskazania miejsca przechowywania swoich rzeczy, posiadania kluczy do nieruchomości, skupienia centrum życiowego przed osadzeniem w areszcie. W odpowiedziach udzielonych na powyższe pisma (pismo z dnia 22 maja 2012 r., pismo z dnia 28 maja 2012 r.) strona nie odniosła się do treści skierowanych do niego pytań, skupiając się głównie na zarzutach dotyczących otrzymania otwartej korespondencji urzędowej oraz prośbie o przesłanie kopii akt prowadzonego postępowania. Ponadto potwierdził, że jest zameldowany na pobyt stały przy ul. A. 12 w W. i tam znajdują się jego rzeczy. Ponadto organ wyjaśnił, że świadkowie zeznali, iż P.S. nie zamieszkuje w przedmiotowej nieruchomości od kilkunastu lat (protokoły z dnia 19 czerwca 2012 r.). Natomiast P.S. w treści odwołania zakwestionował okoliczności przedstawione przez świadków, ale także nie zaprzeczył, że opuścił przedmiotową nieruchomość przed zatrzymaniem go przez policję w 2006 r. i osadzeniem w areszcie śledczym. Policja natomiast poinformowała organ meldunkowy, iż P.S. został zatrzymany w celu odbycia kary pozbawienia wolności w mieszkaniu przy ul. B.12/33 w W. (pismo policji z dnia 10 lipca 2012 r.). Powyższa okoliczność może świadczyć, zdaniem organu odwoławczego, iż ww. nie zamieszkiwał w spornej nieruchomości, bądź też opuścił lokal w obawie przed zatrzymaniem. Organ odwoławczy stwierdził na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego, w tym protokołu kontroli meldunkowej i zeznań świadków, a także braku odniesienia się P.S. do okoliczności i charakteru opuszczenia spornego lokalu, o które wnioskował organ pierwszej instancji, że strona trwale opuściła lokal przy ul A.12 w Wieluniu i nie przebywała w nim z zamiarem stałego pobytu przed zatrzymaniem go przez policję i osadzeniem w areszcie śledczym. Ponadto stan techniczny nieruchomości świadczy, że nie była ona zamieszkana od wielu lat i nie ma w niej możliwości aktualnego zamieszkania. Odnosząc się do pozostałej treści odwołania, organ odwoławczy poinformował P.S., że jeżeli ocenia, iż działalność policji i straży miejskiej w sferze zabezpieczenia ładu i porządku publicznego jest niewystarczająca może wystąpić ze stosowna skargą na ich działalność. Ponadto organ odwoławczy wyjaśnił, że przedmiotem postępowania meldunkowego nie jest rozstrzyganie kwestii utrzymania i zabezpieczenia budynku mieszkalnego. Jednocześnie organ wskazał, że wymeldowanie P.S., z pobytu stałego nie pozbawia go tytułu prawnego do nieruchomości, to znaczy nie wpływa na utratę współwłasności nieruchomości przy ul. A. 12 i prawa dysponowania nią. Ewidencja ludności służy jedynie rejestrowaniu pobytu i posiada wyłącznie charakter porządkowy. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji Burmistrza W.. Podał, że organ odwoławczy oparł się na fikcyjnej dokumentacji stworzonej na potrzeby postępowania. Podniósł, że nigdy na stałe nie opuścił lokalu przy ul. A. 12 w W.. Latem 2006-2007 przeprowadzał remont części dachu i całego ogrodzenia. Od 4 lat przebywa w areszcie śledczym i dlatego nie wie co dzieje się z jego rzeczami i nieruchomością, a postępowanie w sprawie wymeldowania zostało wszczęte w 2012 r. Skarżący podniósł, że wbrew stanowisku organów udzielił odpowiedzi na pismo Burmistrza W. i poinformował, że w miejscu zamieszkania przy ul. A. 12 w W. znajdują się jego rzeczy osobiste, budowlane, stolarskie i inne użytkowe, oraz że będzie tam mieszkał. Podniósł też, że świadek L.K. mieszka na ul. C. 20, ma wejście z innej strony, a ich działki są rozdzielone ogrodem i budynkami gospodarczymi. Natomiast świadek H.P. mieszka na ul. A. 14, ale ich działki rozdziela ulica D.. Skarżący oświadczył, że w lokalu przy ul. A. 12 przebywał na stałe, nigdy dobrowolnie go nie opuścił i będzie tam mieszkał po opuszczeniu zakładu karnego. W piśmie procesowym z dnia 28 stycznia 2013 r. pełnomocnik skarżącego adwokat M.M. podniosła, że opuszczenie miejsca pobytu przez skarżącego nie było ani trwałe, ani też dobrowolne. Dlatego też, nie zostały spełnione przesłanki uzasadniające wymeldowanie skarżącego z miejsca stałego pobytu. Zaskarżone decyzje podjęte zostały z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Organy pozostawiły niewyjaśnionymi wiele istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności faktycznych, zaniechawszy czynienia ustaleń w tym względzie, jak również nie oceniły prawidłowo całego materiału dowodowego w sprawie, naruszając zasadę swobodnej oceny dowodów (art. 80 k.p.a.).Organy ustaliły wprawdzie, że skarżący faktycznie opuścił przedmiotowy lokal przy ulicy A. w W., nie poczyniły jednak wystarczających kroków w celu ustalenia, czy opuszczenie lokalu przez skarżącego miało charakter dobrowolny, tj. nastąpiło z zamiarem trwałego opuszczenia lokalu i skoncentrowaniem swoich spraw życiowych w innym miejscu. Do przesłanki dobrowolności organy nie ustosunkowały się w swoich rozstrzygnięciach. A przecież skarżący poczynił wszelkie kroki prawem dopuszczone (i wskazane w utrwalonym orzecznictwie sądów administracyjnych) ku temu, aby udowodnić, iż nie opuścił dobrowolnie miejsca pobytu. Został on zatrzymany przez policję i obecnie odbywa on karę pozbawienia wolności. Nie opuścił więc on dobrowolnie miejsca swojego stałego pobytu. Opuszczenie to nie można również uznać za trwałe. Jak wielokrotnie podkreślał skarżący ma on zamiar powrócić do lokalu przy ul. A. w W. zaraz po zakończeniu kary pozbawienia wolności. Skarżący obecnie nie ma żadnego wpływu na stan swojego lokalu, który to lokal jak podkreśla organ jest niezamieszkały i zaniedbany. Skarżący zapowiedział, iż ma zamiar przeprowadzić w nim remont i dodatkowo go rozbudować. Przed osadzeniem skarżący przeprowadził już remont lokalu, m.in. dachu. Pełnomocnik skarżącego podniósł, że skarżący nigdy nie wyprowadził się ze spornego lokalu, w tym nie usuwał z niego żadnych swoich rzeczy, zamieszkiwał w spornym lokalu przed zatrzymaniem go w celu odbycia kary /i nie ma przy tym żadnego znaczenia fakt, iż zatrzymanie nastąpiło w innym miejscu niż miejsce jego zamieszkania/. Skarżący odbywa obecnie karę pozbawienia wolności i jest oczywistym, że w okresie odbywania kary pozbawienia wolności nie może przebywać w miejscu zameldowania, tj. w spornym lokalu. Po zakończeniu odbywania kary skarżący ma zamiar powrócić do spornego lokalu i przeprowadzić tam remont /co wielokrotnie podkreślał w trakcie prowadzenia postępowania/. Lokal ten skarżący traktuje jako dom rodzinny. Do czasu zatrzymania skarżący nieprzerwanie zamieszkiwał w spornym lokalu, a zeznania dwóch sąsiadek skarżącego w zakresie w jakim wskazały one, że od dawna nie widywały skarżącego w spornym lokalu nie świadczą o tym, iż ten tam nie zamieszkiwał i nie przebywał. Twierdzenie organu administracji, iż skarżący nie przebywał w spornym lokalu już na długo przed zatrzymaniem nie mają żadnej podstawy w zebranym materiale dowodowym. Zdaniem pełnomocnik w niniejszej sprawie w sposób sprzeczny z przepisami prawa administracyjnego doszło do wymeldowania skarżącego "donikąd", w sytuacji, w której zakład karny nie może być miejscem pobytu stałego skarżącego. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Ł. wnosił o jej oddalenie. Podtrzymał argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej. Kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2 art. 1 tej ustawy). Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 t.j.) – dalej p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji, czy jest ona zgodna z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Przeprowadzona przez Sąd w niniejszej sprawie kontrola aktu administracyjnego we wskazanym wyżej aspekcie wykazała, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa w stopniu obligującym do jej wyeliminowania z obrotu prawnego. Podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (tj. Dz.U. z 2006 r. nr 139, poz. 993 ze zm.) - w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji. Zgodnie z treścią art. 15 ust. 2 powołanej ustawy organ gminy wydaje na wniosek strony lub z urzędu decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 3 miesiące i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się. Oznacza to, iż do wymeldowania w trybie administracyjnym niezbędne jest spełnienie następujących przesłanek: faktyczne opuszczenie lokalu oraz niedopełnienie obowiązku wymeldowania się. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjęto, iż z sytuacją faktycznego opuszczenia lokalu mamy do czynienia wtedy, gdy osoba dobrowolnie rezygnuje z zamieszkiwania w przedmiotowym lokalu, zatem zrywa wszelkie z nim więzi, koncentrując swe centrum życiowe w innym lokalu. Warunkiem decydującym, o wymeldowaniu danej osoby jest więc ustalenie przez organ administracji, czy dana osoba faktycznie opuściła bez wymeldowania się dotychczasowe miejsce pobytu stałego i czy opuszczenie to miało charakter trwały i dobrowolny, tzn. wynikający z własnej woli tej osoby (por. wyroki NSA: z dnia 23 kwietnia 2001 r., sygn. akt V SA 3169/00, LEX nr 50123; z dnia 29 lutego 2012 r., sygn. akt II OSK 2398/10, LEX nr 1123128; postanowienie NSA z dnia z dnia 8 maja 2012 r., sygn. akt II OSK 966/12, LEX nr 1166162). Wobec powyższego treść art. 15 ust. 2 powołanej ustawy zobowiązywała organy orzekające w sprawie do ustalenia, czy została spełniona przesłanka opuszczenia przez P.S. bez wymeldowania, dotychczasowego miejsca pobytu stałego, tj. lokalu przy ul. A. 12 w W.. Ustalenie ww. materialnych przesłanek wymeldowania, istotnych z punktu widzenia art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, winno nastąpić w postępowaniu administracyjnym, w toku którego organ winien przeprowadzić postępowanie wyjaśniające z zachowaniem zasad określonych w kodeksie postępowania administracyjnego. W świetle poglądów ugruntowanych w orzecznictwie nie ulega wątpliwości, iż odbywanie kary pozbawienia wolności w zakładzie karnym nie pozwala zakwalifikować związanej z tym nieobecności w lokalu jako dobrowolnego opuszczenia miejsca pobytu stałego. Przebywanie w zakładzie karnym w związku z odbywaniem kary pozbawienia wolności nie stanowi spełnienia omawianej przesłanki, jeżeli nie towarzyszą temu inne okoliczności, wskazujące na opuszczenie przez dana osobę miejsca pobytu stałego przed osadzeniem w zakładzie karnym. Podzielając prezentowany w orzecznictwie sądów administracyjnych pogląd, że sam fakt pobytu zainteresowanego w zakładzie karnym w związku z wykonywaniem kary pozbawienia wolności nie mógłby stanowić przesłanki do wymeldowania z pobytu stałego, wskazać należy, że zasadnicze znaczenie dla oceny niniejszej sprawy ma podnoszona przez organy administracji okoliczność opuszczenia przez skarżącego spornego lokalu jeszcze przed datą osadzenia w zakładzie karnym. Wprawdzie ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie wywodzącej z niego korzystny skutek prawny (por. wyrok NSA Warszawa z 1 kwietnia 2005 r. OSK 1730/04 lex nr 169356), ale również obowiązkiem organu jest bezsporne wykazanie, że dana osoba w sposób dobrowolny oraz trwały opuściła miejsce stałego pobytu. A zatem obowiązkiem organu jest wyczerpujące zebranie dowodów w sprawie i ich prawidłowa ocena. Obowiązkiem organów administracji było ustalenie stanu faktycznego w taki sposób, żeby nie budził żadnych wątpliwości. W ocenie Sądu ustalenia organów w powyższym zakresie nie były wystarczające do uznania, że spełnione zostały przesłanki z art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych. W toku postępowania organy administracji nie przeprowadziły wyczerpującego postępowania zmierzające do uzyskania informacji o przebiegu kar pozbawienia wolności odbywanych przez skarżącego. Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika bowiem, że w dacie wydania zaskarżonej decyzji P.S. przebywał w Zakładzie Karnym w S.. Z informacji z Krajowego Rejestru Karnego, znajdującej się w aktach administracyjnych sprawy, wynika, że skarżący był kilkakrotnie karany, przy czym jako pierwszy został wskazany okres odbywania kary 3 lat pozbawienia wolności od 10 sierpnia 2010 r. do 7 kwietnia 2011 r. Wcześniejszych okresów pobytu skarżącego w zakładzie karnym powyższa informacja nie zawiera. Natomiast z pisma Komendy Powiatowej Policji w W. z dnia 10 lipca 2012 r., na które powołują się organy obu instancji, wynika, że P.S. został zatrzymany w dniu 31 lipca 2006 r. Tymczasem w odwołaniu skarżący podał, że od czerwca 2006 r. do czerwca 2007 r. i od października 2008 r. do dnia dzisiejszego przebywa w areszcie śledczym. Jeżeli skarżący podał powyższe zgodnie z prawdą, to organy nie wyjaśniły gdzie skarżący przebywał w okresie od lipca 2007 r. do października 2008 r. oraz skąd został zabrany przez policję do odbycia kary w październiku 2008 r. Zaznaczyć przy tym należy, że w skardze do sądu skarżący oświadczył, że latem 2006 r. oraz 2007 r. przeprowadził remont części budynku i całego ogrodzenia. Z informacji z Krajowego Rejestru Karnego wynika zaś, że skarżący odbywa karę pozbawienia wolności od 10 sierpnia 2010 r. Wobec powyższego nie można przyjąć, że organy administracji w sposób nie budzący wątpliwości wyjaśniły od kiedy skarżący przebywa w areszcie śledczym, czy miał przerwy w odbywaniu kary, a jeżeli miał, to gdzie mieszkał w przerwach między odbywaniem kary pozbawienia wolności. Ponadto z notatki sporządzonej na piśmie Komendy Powiatowej Policji w W. z dnia 10 lipca 2012 r. wynika, że P.S. został zabrany do odbycia kary z mieszkania nr 12/33 na os. B. w W.. Do akt sprawy załączona została (nie wiadomo przez kogo) kserokopia uchwały Rady Nadzorczej [...] Spółdzielni Mieszkaniowej z dnia 6 czerwca 2002 r. o wykluczeniu z grona członków M.S., zamieszkałego w W., osiedle B.12/33. Organy nie wyjaśniły, czy skarżący w ww. lokalu, w którym został zatrzymany, mieszał z M.S., czy też z kimś innym, w jakim okresie. Dopiero przy prawidłowo zgromadzonym materiale dowodowym fakt zatrzymania skarżącego przez policję w ww. lokalu mógłby potwierdzić opuszczenie przez niego miejsca pobytu stałego przy ul. A. 12 w W. i skoncentrowanie centrum życiowego w lokalu na osiedlu B. 12/33 w W. przed osadzeniem w areszcie śledczym. Kwestia dotycząca przebywania skarżącego w spornym lokalu nie została więc wyczerpująco wyjaśniona. Z ustaleń organów administracji nie wynika, że w okresach przerw między kolejnymi pobytami w areszcie śledczym, czy zakładzie karnym, skarżący nie przebywał w spornym lokalu. Oczywiście sporadyczne wizyty w określonym lokalu nie spełniają wymogów pobytu stałego, określonych w art. 10 ust. 1 w zw. z art. 6 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, jednak brak w ogóle ustaleń w powyższym zakresie uniemożliwia prawidłowa ocenę przesłanki opuszczenia przez skarżącego lokalu przy ul. A. 12 w W., w sytuacji, gdy skarżący twierdzi, że jego nieobecność w przedmiotowym lokalu była skutkiem pobytu w zakładzie karnym. Z akt sprawy wprawdzie wynika, że dwóch świadków: H.P. i L.K. zeznały, że nie widziały P.S. od wielu lat i nie wiedzą gdzie przebywa, jednakże z uwagi na to, że skarżący od kilku lat przebywa w zakładzie karnym zeznania te nie mogą stanowić podstawy jego wymeldowania. Są zbyt lakoniczne i nie potwierdzają, czy skarżący faktycznie opuścił lokal przed osadzeniem w zakładzie karnym. Ponadto skoro skarżący zakwestionował wiarygodność tych zeznań podnosząc w odwołaniu, że L.K. przez 5 lat przebywała we Włoszech i nie może wiedzieć, czy mieszkał w spornym lokalu, a syn świadka naprawiał i malował samochody sprowadzane przez skarżącego z Austrii, to obowiązkiem organu było wyjaśnienie powyższego poprzez ponowne przesłuchanie w charakterze świadka L.K., ewentualnie również jej syna. Z protokołów przesłuchania obu ww. świadków H.P. i L.K. wynika, że były przesłuchane na okoliczność potwierdzenia zamieszkiwania skarżącego przy ul. A. 12 w W., a nie na okoliczność ustalenia pobytu skarżącego w miejscu pobytu stałego przed osadzeniem w areszcie śledczym Natomiast świadek B.S. została wezwana do złożenia wyjaśnień na okoliczność ustalenia pobytu skarżącego w spornym lokalu przed osadzeniem w areszcie śledczym, ale nie stawiła się w wyznaczonym terminie, brak w dokumentach potwierdzenia doręczenia przesyłki. Inni świadkowie na ww. okoliczność nie byli przesłuchani. Zdaniem Sądu, niewyjaśnienie wskazanych wyżej okoliczności, mających rozstrzygające znaczenie dla wyniku sprawy czyniło zasadnym uchylenie decyzji. Organy administracji nie ustaliły w sposób nie budzący wątpliwości, iż skarżący opuścił miejsce pobytu stałego, dobrowolnie rezygnując z zamieszkiwania w przedmiotowym lokalu, a więc zerwał wszelkie z nim więzi, koncentrując swe centrum życiowe w innym lokalu przed osadzeniem w zakładzie karnym. A tylko w takim przypadku mogłyby uznać, że spełnione zostały przesłanki do orzeczenia o wymeldowaniu P.S. z lokalu przy ul. A. 12 w W.. Reasumując, w ocenie Sądu w przedmiotowej sprawie organy administracji wadliwie uznały, że dokonane ustalenia są wystarczające do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy wymeldowania skarżącego z przedmiotowego lokalu. A zatem organy w sposób prawidłowy nie zebrały materiału dowodowego i nie dokonały jego oceny w granicach określonych przepisem art. 80 k.p.a. Sąd uznał więc, iż doszło do naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, w tym art. 7, art. 77, art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a., a naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organy administracji winny uwzględnić wszystkie powyższej wskazane przez Sąd uwagi oraz ponownie zebrać i ocenić materiał dowodowy. Z tych wszystkich względów, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym orzekł jak w pkt 1 sentencji. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 250 p.p.s.a. Uwzględniając treść art. 152 tej ustawy, zgodnie z którym, w razie uwzględnienia skargi sąd w wyroku określa, czy i w jakim zakresie zaskarżony akt lub czynność nie mogą być wykonane, Sąd wstrzymał wykonanie zaskarżonego postanowienia do czasu uprawomocnienia się wyroku. D.Cz.