III SA/Łd 1040/16

Dnia 30 marca 2017 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Monika Krzyżaniak (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Ewa Alberciak, Sędzia NSA Teresa Rutkowska, , Protokolant pomocnik sekretarza Blanka Kuźniak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 marca 2017 roku sprawy ze skargi "A" Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia (...) nr (...) w przedmiocie umorzenia należności z tytułu zajęcia pasa drogowego oddala skargę. Decyzją z dnia [...] nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S., po rozpatrzeniu odwołania A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w S. od decyzji Starosty [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia należności za umieszczenie urządzeń sieci gazowej w pasie drogowym drogi powiatowej nr [...] G. – K., orzekło o uchyleniu w całości zaskarżonej decyzji oraz o umorzeniu postępowania pierwszej instancji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia podniesiono, iż wnioskiem z 19 lipca 2016 r. Spółka A zwróciła się do Starosty [...] z prośbą o: 1/ umorzenie w całości opłaty rocznej za 2016 r. tj. za pierwszy rok umieszczenia w pasie drogowym urządzenia niezwiązanego z zarządzaniem drogami lub potrzebami ruchu drogowego za okres od dnia umieszczenia urządzeń do 31 grudnia 2016 r. w wysokości 8.132,41 zł, o której mowa w pkt 2 decyzji znak: [...], 2/ umorzenie w całości opłaty rocznej za 2017 r. tj. za kolejny rok umieszczenia w pasie drogowym urządzeń niezwiązanych z zarządzaniem drogami lub potrzebami ruchu drogowego w wysokości 16.164,90 zł, o której mowa w pkt 3 decyzji znak:[...], 3/ umorzenie w całości opłaty rocznej za 2016 r. tj. za pierwszy rok umieszczenia w pasie drogowym urządzeń niezwiązanych z zarządzaniem drogami lub potrzebami ruchu drogowego za okres od dnia umieszczenia urządzeń do 31 grudnia 2016 r. w wysokości 5.486,35 zł, o której mowa w pkt 2 decyzji znak:[...], 4/ umorzenie w całości opłaty rocznej za 2017 r. tj. za kolejny rok umieszczenia w pasie drogowym urządzeń niezwiązanych z zarządzaniem drogami lub potrzebami ruchu drogowego w wysokości 12.257,10 zł, o której mowa w pkt 3 decyzji znak:[...]. Decyzją z dnia [...] nr [...] Starosta [...] odmówił umorzenia opisanych przez Spółkę we wniosku należności. Organ I instancji przytoczył treść przepisów ustawy o drogach publicznych oraz o finansach publicznych i wskazał, że w jego ocenie przepisy te nie dają możliwości przyznawania ulg w spłacie przedmiotowych należności. W odwołaniu od powyższej decyzji pełnomocnik strony podniósł, że zgodnie z wykładnią celowościową przepisów ustawy o drogach publicznych nie sposób jest uznać, aby Spółka zobowiązana była ponosić opłaty za umieszczenie w pasie drogowym urządzeń sieci gazowej, skoro de facto sieć ta zacznie być eksploatowana dopiero w roku 2018, czego Starosta miał świadomość. Zdaniem pełnomocnika Spółki, nie ma przesłanek, aby skarżąca miała ponosić zobowiązania podatkowe za składniki majątku, które obecnie nie są przez nią wykorzystywane do bieżącej działalności i w żaden sposób nie zarabiają na siebie. W odwołaniu podkreślono, że rzeczywistym powodem wcześniejszego wykonania gazociągu było narzucenie przez Starostę [...] terminu realizacji tych prac. Prace te zostały rozpoczęte w roku 2016 tylko po to, aby nie stały w kolizji z remontem drogi będącej własnością Powiatu. Po rozpatrzeniu odwołania Spółki A, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. orzekło o uchyleniu w całości zaskarżonej decyzji Starosty S. oraz o umorzeniu postępowanie pierwszej instancji. Kolegium wyjaśniło, że opłata za zajęcie pasa drogowego należy do kategorii niepodatkowych należności budżetowych o charakterze publiczno - prawnym w rozumieniu art. 60 pkt 7 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2013 r. poz. 885 ze zm.) - zwanej dalej: "u.f.p.". Zgodnie z tym przepisem, środkami publicznymi stanowiącymi niepodatkowe należności budżetowe o charakterze publiczno-prawnym są w szczególności dochody budżetu państwa albo budżetu jednostki samorządu terytorialnego pobierane przez państwowe i samorządowe jednostki budżetowe na podstawie odrębnych ustaw. Stosownie natomiast do art. 67 u.f.p., do spraw dotyczących należności, o których mowa w art. 60, nieuregulowanych niniejszą ustawą stosuje się przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego i odpowiednio przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa. Organ odwoławczy wskazał, że w art. 64 u.f.p. określono grupy podmiotów uprawnionych do korzystania z określonych ulg. Art. 64 ust. 1 tej ustawy dotyczy osób fizycznych i zgodnie z tym przepisem właściwy organ, na wniosek zobowiązanego, może udzielać określonych w art. 55 ulg w spłacie zobowiązań z tytułu należności, o których mowa w art. 60. Z powyższego wynika, zdaniem Kolegium, że w stosunku do osób fizycznych organ właściwy może rozważać udzielenia wszelkich ulg wymienionych w art. 55 u.f.p., tzn. umarzać w całości albo w części lub ich spłatę może odraczać lub rozkładać na raty. Powyższe obejmuje wszystkie rodzaje nieopodatkowanych należności budżetowych o charakterze publiczno - prawnym. W przypadku natomiast podmiotów prowadzących działalność gospodarczą omawiana ustawa określa inne warunki zastosowania ulg, co wynika z art. 64 ust. 2 u.f.p. Zgodnie z tym przepisem, właściwy organ, na wniosek zobowiązanego prowadzącego działalność gospodarczą, może udzielać określonych w art. 55 ulg w spłacie zobowiązań z tytułu należności, o których mowa w art. 60 pkt 1-6. W ocenie organu, analiza tego przepisu prowadzi do wniosku, że w stosunku do osób prowadzących działalność gospodarczą możliwe jest zastosowanie wszystkich ulg określonych w art. 55, ale w stosunku tylko do niektórych nieopodatkowanych należności budżetowych o charakterze publiczno - prawnym. Wśród tych należności nie ma należności wymienionych w art. 60 pkt 7 u.f.p., do których zalicza się w szczególności opłaty za umieszczenie w pasie drogowym urządzeń niezwiązanych z ruchem drogowym. Zdaniem Kolegium, powyższe ograniczenie ma charakter obligatoryjny. Organ odwoławczy podkreślił, że nie ulega wątpliwości, iż wnioskodawcą jest podmiot prowadzący działalność gospodarczą, a ponadto wnioskodawca zwrócił się o zastosowanie ulgi w opłacie za umieszczenie w pasie drogi urządzeń sieci gazowej, która powstała w związku z prowadzeniem przez ten podmiot działalności gospodarczej, zatem w stosunku do Spółki A zastosowanie ma art. 64 ust. 2 u.f.p., a więc umorzenie przedmiotowych opłat jest niedopuszczalne.  Kolegium wyjaśniło jednocześnie, że organ I instancji powinien umorzyć postępowanie, a nie odmówić umorzenia należności. Skoro bowiem art. 64 ust. 2 u.f.p. nie przewiduje możliwości udzielenia ulgi dla podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą z tytułu opłat za zajęcie pasa drogowego, daje to podstawę do umorzenia postępowania z wniosku A Sp. z o.o. na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. Na marginesie organ zwrócił również uwagę, że Starosta nie mógł rozpatrywać wniosku o umorzenie zaległości za rok 2017, ponieważ na dzień wydania decyzji przez organ I instancji, jak i na dzień rozpatrzenia odwołania, opłata roczna nie była wymagalna. W skardze na powyższą decyzję, pełnomocnik Spółki A podniósł, że skarżąca nie może zgodzić się z treścią wydanej decyzji, gdyż narusza ona zasady postępowania administracyjnego oraz ustawy o finansach publicznych. Kolegium całkowicie nie wzięło bowiem pod uwagę tego, iż do chwili, kiedy to Spółka na danym odcinku rurociągu nie prowadzi żadnej działalności - gdyż nie ma takiej fizycznej możliwości, to nie powinna być traktowana przez pryzmat podmiotów prowadzących działalność gospodarczą. Zdaniem skarżącej, nie ma więc w niniejszym przypadku powodu do umorzenia postępowania w pierwszej instancji, gdyż nie zachodzą ku temu przesłanki. Pełnomocnik Spółki wskazał, że przepis art. 64 ust. 1 u.f.p. stanowi, iż właściwy organ, na wniosek zobowiązanego, może udzielać określonych w art. 55 ulg w spłacie zobowiązań z tytułu należności, o których mowa w art. 60 u.f.p. Zgodnie z wykładnią celowościową niniejszego przepisu nie sposób jest uznać, aby skarżąca zobowiązana była ponosić opłaty za umieszczenie sieci gazowej w pasie drogowym, skoro de facto sieć zacznie być eksploatowana dopiero w 2018 roku, czego organ miał świadomość wydając zarówno decyzję zezwalająca na umieszczenie urządzeń oraz odmawiającą umorzenia opłat za lata 2016-2017. Faktyczne więc, prowadzenie przez Spółkę działalności gospodarczej na składniku majątkowym w postaci sieci gazowej umieszczonym w pasie drogowym rozpocznie się dopiero za ok 2 lata. Nie ma więc przesłanek do tego, żeby już teraz A miała ponosić zobowiązania finansowe, za składniki majątku, które nie są obecnie wykorzystywane przez nią do bieżącej działalności i w żaden sposób nie zarabiają na siebie. Spółka nie prowadzi więc działalności na umieszczonym w pasie drogowym gazociągu, w związku z czym nie sposób jest uznać, zdaniem skarżącej, aby istniały przesłanki uniemożliwiające zastosowanie ulgi. Pełnomocnik A jeszcze raz podkreślił, iż rzeczywistym powodem wcześniejszego wykonania gazociągu średniego ciśnienia było narzucenie przez Starostę [...] terminu realizacji tych prac. Prace te zostały bowiem rozpoczęte w roku 2016, tylko po to aby nie stały w kolizji z remontem drogi będącej własnością Powiatu. W ocenie Spółki, niezrozumiałe jest zatem stanowisko Starosty, który w sytuacji gdy skarżąca wykazała się dobrą wolą, aby zaangażować swoje środki finansowe i personel w celu realizowania inwestycji w jak najszybszym czasie, odmówił zastosowania ulg, mimo braku ku temu podstaw. Ponadto, charakter opłaty naliczanej za umieszczenie gazociągu w pasie drogowym ma w pewien sposób rekompensować zarządcy drogi uciążliwości związane z tego rodzaju instalacją, a biorąc pod uwagę, iż umieszczony w ziemi gazociąg nie będzie w ogóle wykorzystywany aż do końcówki roku 2018, nie będą także zachodziły przypadki, w których dochodziłoby do ograniczenia w jakikolwiek sposób możliwości korzystania z pasa drogowego, czy też konieczności dokonywania w jego obrębie prac ziemnych. Z uwagi na powyższe skarżąca wniosła o uchylenie w całości decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. nr [...] oraz o wydanie decyzji o umorzeniu Spółce opłat rocznych za 2016 i 2017 rok za umieszczenie urządzeń sieci gazowej w pasie drogowym drogi powiatowej nr [...] G. - K. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumentację wyrażoną w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w S. nie zasługuje na uwzględnienie. W świetle art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz. U. z 2016 r. poz. 1066), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta - jeżeli ustawy nie stanowią inaczej - sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Sąd administracyjny, kontrolując zgodność zaskarżonego rozstrzygnięcia z prawem, orzeka na podstawie materiału sprawy zgromadzonego w postępowaniu administracyjnym. Obowiązek dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego spoczywa na organie orzekającym, a sąd administracyjny nie może zastąpić organu administracji w wypełnieniu tego obowiązku, ponieważ do jego kompetencji należy wyłącznie kontrola legalności rozstrzygnięcia administracyjnego. Oznacza to, że sąd administracyjny nie rozstrzyga merytorycznie o zgłoszonych przez stronę żądaniach, a jedynie w przypadku stwierdzenia, iż zaskarżony akt został wydany z naruszeniem prawa, o którym mowa w art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718; dalej: "p.p.s.a.") uchyla go lub stwierdza jego nieważność. Z uwagi na powyższe, zawarty w skardze wniosek pełnomocnika strony o "wydanie decyzji o umorzeniu Odwołującemu opłat rocznych za 2016 i 2017 rok za umieszczenie w pasie drogowym drogi powiatowej nr [...] G. – K. urządzeń sieci gazowej" nie mógł zostać przez Sąd rozpatrzony, nawet w przypadku uwzględnienia skargi. Nadto wskazania wymaga, że sąd orzeka na podstawie akt sprawy (art. 133 § 1 p.p.s.a.) nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Posiadając tak określony zakres swojej kognicji Sąd uznał, że w ustalonym stanie faktycznym skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja nie narusza prawa w sposób uzasadniający wyeliminowanie jej z obrotu prawnego. Istotą sporu w niniejszej sprawie jest interpretacja przepisów ustawy o finansach publicznych dotyczących stosowania ulg w spłatach zobowiązań, albowiem obie strony nie kwestionują poczynionych ustaleń faktycznych i zgadzają się również co do charakteru przedmiotowych należności będących źródłem zobowiązania. Zgodnie z treścią art. 55 u.f.p., należności pieniężne mające charakter cywilnoprawny, przypadające organom administracji rządowej, państwowym jednostkom budżetowym i państwowym funduszom celowym, mogą być umarzane w całości albo w części lub ich spłata może być odraczana lub rozkładana na raty. Stosownie do art. 64 ust. 1 u.f.p., właściwy organ na wniosek zobowiązanego, może udzielać określonych w art. 55 ulg w spłacie zobowiązań z tytułu należności, o których mowa w art. 60, a są to: 1/ kwoty dotacji podlegające zwrotowi w przypadkach określonych w niniejszej ustawie; 2/ należności z tytułu gwarancji i poręczeń udzielonych przez Skarb Państwa i jednostki samorządu terytorialnego; 3/ wpłaty nadwyżek środków obrotowych samorządowych zakładów budżetowych: 4/ wpłaty nadwyżek środków finansowych agencji wykonawczych; 5/ wpłaty środków z tytułu rozliczeń realizacji programów przedakcesyjnych; 6/ należności z tytułu zwrotu środków przeznaczonych na realizację programów finansowanych z udziałem środków europejskich oraz inne należności związane z realizacją projektów finansowanych z udziałem tych środków, a także odsetki od tych środków i od tych należności; 6a/ należności z tytułu grzywien nałożonych w drodze mandatu kaniego w postępowaniu w sprawach o wykroczenia oraz w postępowaniu w sprawach o wykroczenia skarbowe; 7/ dochody pobierane przez państwowe i samorządowe jednostki budżetowe na podstawie odrębnych ustaw; 8/ pobrane przez jednostkę samorządu terytorialnego dochody związane z realizacją zadań z zakresu administracji rządowej oraz innych zadań zleconych jednostkom samorządu terytorialnego odrębnymi ustawami i nieodprowadzone na rachunek dochodów budżetu państwa. Natomiast art. 64 ust. 2 u.f.p. stanowi, iż właściwy organ na wniosek zobowiązanego prowadzącego działalność gospodarczą, może udzielać określonych w art. 55 ulg w spłacie zobowiązań z tytułu należności, o których mowa w art. 60 pkt 1-6, wskazując jednocześnie dalsze ograniczenia, które nie są istotne dla niniejszej sprawy. Kluczowym elementem jest relacja pomiędzy dwoma ww. przepisami, tj. art. 64 ust. 1 i art. 64 ust. 2 u.f.p. Sąd podziela wyrażone przez organ stanowisko, poparte orzecznictwem sądów administracyjnych, wedle którego art. 64 ust. 1 u.f.p. ustala generalną zasadę zastosowania ulg w spłacie zobowiązań wynikających z należności budżetowych o charakterze publicznoprawnym, z której wynika, że ma ona zastosowanie do każdego podmiotu i w każdym z rodzajów tych należności wskazanym w art. 60 u.f.p. Jednakże art. 64 ust. 2 u.f.p. zawęża zakres zastosowania instytucji ulgi - najpierw w sposób podmiotowy, wskazując jako wnioskodawców zobowiązanych prowadzących działalność gospodarczą - a takim niewątpliwie jest skarżąca - a następnie wprowadzając katalog zobowiązań, co do których ulgę z art. 55 można przyznać. Z katalogu tego zostały wyłączone m.in. zobowiązania wynikające z należności wymienionych w art. 60 pkt 7 u.f.p., do których zalicza się opłaty za zajęcie pasa drogowego. W ocenie Sądu, przepis art. 64 ust. 2 u.f.p., jako przepis szczególny, odnosi się zatem w pierwszej kolejności do podmiotu, a następnie do przedmiotu regulacji. Powyższa interpretacja jest również zgodna z wykładnią funkcjonalną, na którą wskazuje uzasadnienie projektu obecnie obowiązującej ustawy o finansach publicznych (druk sejmowy nr 1181 Sejmu VI kadencji, strona 23 i 24). Z uzasadnienia tego wynika zamierzenie ustawodawcy mające zrównać regulacje prawne ustawy o finansach publicznych z ustawą z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (tj. Dz. U. z 2012 r. poz. 749, ze zm.), której to rozwiązania prawne poddano notyfikacji Komisji Europejskiej. Przepisy art. 67a i 67b Ordynacji podatkowej wprost stanowią natomiast o ograniczeniu ulg w zobowiązaniach co do podmiotu i co do przedmiotu. Przyjęcie wykładni funkcjonalnej potwierdza treść art. 67 u.f.p., odsyłająca w sprawach nieuregulowanych do przepisów działu Ordynacji podatkowej, w którym znajdują się art. 67a i 67b. Sąd ocenia zatem dokonaną przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. interpretację przepisów art. 64 ust. 1 i 2 u.f.p. za prawidłową i nie stwierdza podstaw do wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji o uchyleniu w całości rozstrzygnięcia Starosty [...] w przedmiocie odmowy umorzenia Spółce A należności za umieszczenie urządzeń sieci gazowej w pasie drogowym drogi powiatowej nr [...] G.- K. oraz o umorzeniu postępowania pierwszej instancji. W istocie bowiem organ prawidłowo ocenił relację obydwu przepisów, a wobec okoliczności, iż skarżąca Spółka jest osobą prowadzącą działalność gospodarczą, w sprawie wyłączona została możliwość udzielenia jej ulgi o jakiej mowa w art. 55 u.f.p. W przypadku bowiem podmiotów gospodarczych ustawa o finansach publicznych określa inne warunki zastosowania ulg. Skoro zatem art. 64 ust. 2 u.f.p. nie przewiduje możliwości udzielenia ulgi dla podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą z tytułu opłat za zajęcie pasa drogowego, to okoliczność ta stanowi podstawę do umorzenia postępowania z wniosku skarżącej, na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. Prawidłowo zatem organ odwoławczy uchylił decyzję Starosty, której sentencja wskazywała na merytoryczne rozpatrzenie wniosku strony, w sytuacji, gdy z uwagi na brak przepisów pozwalających na umorzenie należności objętych wnioskiem Spółki A, brak było możliwości procedowania w tej sprawie. Zgodzić należy się również z Kolegium, że w przypadku opłat za zajęcie pasa drogowego dotyczących roku 2017, bezprzedmiotowość postępowania spowodowana była również tym, że umorzeniu mogą podlegać jedynie należności wymagalne w chwili złożenia wniosku. Jeżeli zatem zaległość nie istnieje ani w chwili złożenia wniosku, ani w momencie rozpatrywania tego wniosku przez organ, to postępowanie winno podlegać umorzeniu, jako bezprzedmiotowe. Podnoszone przez skarżącą okoliczności, związane z brakiem faktycznej możliwości eksploatacji urządzeń sieci gazowej umieszczonych w pasie drogowym drogi powiatowej nr [...] G. – K., nie ma istotnego znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Podobnie zresztą jak fakt, że Spółka nie widzi przesłanek do tego, żeby już teraz ponosić zobowiązania finansowe, za składniki majątku, które nie są obecnie wykorzystywane przez nią do bieżącej działalności i w żaden sposób nie zarabiają na siebie. Powołany wyżej art. 64 ust. 2 u.f.p. ma charakter obligatoryjny i obejmuje swoją regulacją każdego "zobowiązanego prowadzącego działalność gospodarczą", a nie tylko takiego, którego zobowiązanie powstało w związku z prowadzeniem działalności gospodarczej na składnikach majątkowych, bezpośrednio związanych z należnością objętą wnioskiem o umorzenie. Z akt administracyjnych bezspornie wynika, że Spółka A jest podmiotem prowadzącym działalność gospodarczą, co zresztą potwierdził pełnomocnik skarżącej na rozprawie w dniu 30 marca 2017 r. (k. 37 akt sądowych), a zatem z uwagi na brzmienie art. 64 ust. 2 u.f.p. organ nie miał podstaw do merytorycznego rozpatrzenia wniosku strony o umorzenie należności za umieszczenie urządzeń sieci gazowej w pasie drogowym drogi powiatowej nr [...] G. - K. Do Spółki nie może mieć zastosowania art. 64 ust. 1 u.f.p., ponieważ jest ona podmiotem prowadzącym działalność gospodarczą i zwróciła się o zastosowanie ulgi w opłacie za umieszczenie w pasie drogi urządzeń sieci gazowej, która powstała w związku z prowadzeniem takiej działalności - dystrybucji paliw gazowych. Na uwagę zasługuje również okoliczność, iż Spółka A nie odwołała się od decyzji Zarządu Powiatu w S. z dnia [...] znak: [...] oraz z dnia [...] znak: [...] - udzielających skarżącej zezwolenia na zajęcie pasa drogowego oraz ustalających wysokość opłaty za zajęcie pasa drogowego pod urządzenia niezwiązane z zarządzaniem drogami lub potrzebami ruchu drogowego, a zatem stały sie one ostateczne. Brak jest wobec tego podstaw do kwestionowania w ramach niniejszego postępowania zasadności i wysokości tej opłaty. Podkreślić przy tym należy, iż w ustawie z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tj. Dz. U. z 2016 r., poz. 1440 ze zm.) jest mowa o opłacie za zajęcie pasa drogowego, jak i opłacie za umieszczenie w pasie drogi urządzeń. Nie ma zatem znaczenia, kiedy umieszczone w pasie drogi urządzenie będzie wykorzystywane do celów prowadzonej działalności gospodarczej. Biorąc pod uwagę wszystkie przedstawione powyżej okoliczności, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę. d.j.