III SA/Łd 1041/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Teresa Rutkowska, Sędziowie Sędzia WSA Czesława Nowak-Kolczyńska, Asesor Ewa Alberciak /spr./, Protokolant Asystent sędziego Krzysztof Rybicki, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 marca 2005 roku sprawy ze skargi A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w P. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe oddala skargę III SA/Łd 1041/04 UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] września 2004 roku Nr [...] Dyrektor Izby Celnej w Ł. utrzymał w mocy własną decyzję Nr [...] z dnia [...] marca 2004 roku. Jako podstawę prawną zaskarżonej decyzji organ celny wskazał art. 233 § l pkt l ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku - Ordynacja podatkowa (Dz.U. Nr 137, poz. 926 ze zm.), art. 262, art. 2621 § 1 ustawy z dnia 9 stycznia 1997 roku Kodeks Celny (tj. Dz.U. Nr 75/2001, poz. 802 ze zm.) w zw. z art. 26 ustawy z dnia 19 marca 2004 roku - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo celne (Dz.U. Nr 68, poz. 623). W uzasadnieniu organ II instancji wyjaśnił, że w dniu 20 maja 2002 roku na podstawie JDA SAD Nr [...] importer zgłosił celem objęcia procedurą dopuszczenia do obrotu na polskim obszarze celnym m.in. w poz. 1 skarpety męskie i damskie bawełniane (kod PCN 6115), w poz. 2 – skarpety dziecięce bawełniane (kod PCN 6115) oraz w poz. 3 – rajstopy damskie (kod PCN 6115). W wyniku weryfikacji zgłoszenia celnego Naczelnik Urzędu Celnego I w Ł. decyzją nr [...] z dnia [...] czerwca 2002 roku uznał zgłoszenie celne za nieprawidłowe w zakresie dotyczącym wartości celnej towaru i obejmując towar procedurą celną dopuszczenia do obrotu w poz. l – skarpety męskie, damskie i dziecięce bawełniane, w poz. 2 – rajstopy damskie, określił wysokość długu celnego, ustalając wartość celną przedmiotowych towarów na podstawie art. 29 w związku z art. 23 Kodeksu celnego. W wyniku złożonego odwołania od powyższej decyzji Dyrektor Izby Celnej w Ł. decyzją nr [...] z dnia [...] sierpnia 2002 roku uchylił w całości zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Naczelnik Urzędu Celnego I w Ł. decyzją z dnia [...] grudnia 2002 r. nr [...] uznał zgłoszenie celne Nr [...] za nieprawidłowe w części dotyczącej wartości towaru oraz kwoty wynikającej z długu celnego i określił kwotę wynikającą z długu celnego. Po rozpatrzeniu odwołania od tej decyzji Dyrektor Izby Celnej w Ł. w dniu [...] kwietnia 2003 roku decyzją nr [...]uchylił ją w części dotyczącej wartości celnej towaru oraz kwoty długu celnego i orzekł w tym zakresie. Organ wskazał, iż podczas odprawy celnej załączony został do zgłoszenia celnego dowód pochodzenia towaru w postaci świadectwa pochodzenia na Formularzu A nr [...]. Ze względu na to, że w Taryfie Celnej, będącej załącznikiem do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 11 grudnia 2001 roku w sprawie ustanowienia Taryfy celnej (Dz.U. z 2001 r., Nr 146, poz. 1639), obowiązującej w dacie zgłoszenia przedmiotowego towaru do procedury dopuszczenia do obrotu, nie została określona stawka celna preferencyjna DEV dla odprawianych towarów (kod PCN 6115), przedmiotowy dokument został przyjęty jako dowód niepreferencyjnego pochodzenia zgłoszonych towarów i był podstawą zastosowania stawki celnej konwencyjnej. Ponadto organ wskazał, że zgodnie z art. 19 Kodeksu celnego ustalenie pochodzenia towarów dokonywane jest po przedłożeniu świadectwa pochodzenia lub innych dowodów niepreferencyjnego pochodzenia towarów określonych w prawie celnym. Sposoby dokumentowania niepreferencyjnego pochodzenia towarów zostały określone zgodnie z deklaracją zawartą w art. 19 § 3 Kodeksu celnego w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 15 października 1997 roku w sprawie określenia szczegółowych zasad i trybu ustalania niepreferencyjnego pochodzenia towarów, sposobu jego dokumentowania oraz listy towarów, których pochodzenie musi być udokumentowana świadectwem pochodzenia (Dz.U. z 1997 r., Nr 130 poz. 851 z późn. zm.). Organ wyjaśnił, że towary zgłoszone do procedury dopuszczenia do obrotu na polskim obszarze celnym w dniu 20 maja 2002 roku (klasyfikowane do pozycji PCN 6115 taryfy celnej) należą do Sekcji XI Taryfy celnej i zostały wymienione w Wykazie nr 3 do ww. rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 15 października 1997 roku. W przypadku odzieży i dodatków odzieżowych, które są objęte ww. sekcją Taryfy celnej i zostały wymienione w wykazie nr 3 do ww. rozporządzenia, niepreferencyjne pochodzenie uprawniające do zastosowania stawki celnej konwencyjnej, która jest niższa od autonomicznej, musi być udokumentowane świadectwem pochodzenia. Zgodnie z § 13 rozporządzenia, jeżeli pochodzenie towaru przywożonego na polski obszar celny lub wywożonego z polskiego obszaru celnego musi być udokumentowane świadectwem pochodzenia, dowodem pochodzenia towaru może być świadectwo pochodzenia, które spełnia następujące warunki: 1. zostało sporządzone przez organ upoważniony w danym kraju do wydawania świadectw pochodzenia oraz dający gwarancję rzetelności kontroli pochodzenia towarów; 2. zawiera dane niezbędne do identyfikacji towaru objętego świadectwem w szczególności; a) dane nadawcy lub osoby wywożącej towar; b) określenie rodzaju towaru, c) masę brutto lub netto towaru (lub dane takie jak: ilość, objętość) d) liczbę, rodzaj, znaki i numery opakowań: jeżeli towar jest przewożony luzem, należy umieścić na świadectwie odpowiednią adnotację; 3. poświadcza, że towar którego świadectwo dotyczy pochodzi z określonego kraju. Organ celny wskazał, że w przedmiotowym zgłoszeniu kwota należności celnych została obliczona z zastosowaniem stawki celnej konwencyjnej na podstawie załączonego świadectwa pochodzenia FORM A nr [...] z dnia 2 kwietnia 2002 roku. Ponadto organ celny wskazał, że zgodnie z art. 83 § 2 Kodeksu celnego, po zwolnieniu towarów organ celny, w celu upewnienia się o prawidłowości danych zawartych w zgłoszeniu celnym, może kontrolować dokumenty i dane handlowe dotyczące operacji przywozu lub wywozu towarów. W ramach kontroli istnieje możliwość sprowadzania dokumentów, na podstawie których importer zadeklarował pochodzenie towaru, decydujące o wyborze właściwej stawki celnej z Taryfy celnej. Jeżeli z kontroli zgłoszenia celnego po zwolnieniu towaru wynika, że przepisy regulujące procedurę celną zostały zastosowane w oparciu o nieprawdziwe, nieprawidłowe lub niekompletne dokumenty, organ celny podejmuje niezbędne działania w celu właściwego zastosowania przepisów prawa celnego, biorąc pod uwagę nowe dane (art. 83 §3 Kodeksu celnego). W przypadku towarów, których pochodzenie udokumentowano świadectwem pochodzenia na Formularzu A, możliwość weryfikacji takiego dowodu pochodzenia wynika również z postanowień § 29.1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 października 1997 roku w sprawie określenia reguł ustalenia preferencyjnego pochodzenia towarów oraz sposobu jego dokumentowania (Dz.U. z 1997r., Nr 134, poz. 886), w myśl, których w celu sprawdzenia autentyczności dokumentu stanowiącego dowód pochodzenia towarów lub prawidłowości danych w nim zawartych, organ celny, przez okres 3 lat od daty wydania dokumentu, może skierować do właściwych organów kraju korzystającego wniosek o przeprowadzenie weryfikacji tego dokumentu. Organ celny wyjaśnił, iż w dniu 4 listopada 2003 roku, pismem nr [...] zwrócił się do chińskiej administracji celnej z prośbą o przeprowadzenie weryfikacji świadectwa pochodzenia FORM A, stanowiącego dowód pochodzenia odprawianego towaru. Władze chińskie pismem z dnia 3 grudnia 2003 roku (znak [...]) poinformowały, że świadectwo pochodzenia na Formularzu A Nr [...] jest nieważne, a w wyniku przeprowadzonego badania ustalono, że chińska administracja nie wystawiła przedmiotowego świadectwa pochodzenia, pieczęć i podpis widniejący na dokumencie jest bezprawny, nielegalny. Ponadto Dyrektor Izby Celnej w Ł. wyjaśnił, iż ujawnienie powyższej okoliczności stanowiło podstawę do wznowienia na podstawie art. 241 §1, 243 § l i 2 oraz art. 244 § l w zw. z art. 240 § l pkt 5 Ordynacji podatkowej postępowania w sprawie zakończonej własną decyzją ostateczną nr [...] z dnia [...] kwietnia 2003 roku. Wznowienie postępowania postanowieniem z dnia [...] stycznia 2004 roku, spowodowane było koniecznością ponownego określenia kwoty długu celnego z uwagi na rodzaj zastosowanej stawki celnej. Status zgłoszonych przez importera do procedury dopuszczenia do obrotu towarów według konwencyjnych stawek celnych był niezgodny ze stanem faktycznym. Organ celny wskazał, że gdy pochodzenie odzieży nie jest udokumentowane świadectwem pochodzenia określonym w § 13 cyt. wyżej rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 15 października 1997 roku w sprawie określenia szczegółowych zasad i trybu ustalenia niepreferencyjnego pochodzenia towarów, sposobu jego dokumentowania oraz listy towarów, których pochodzenie musi być udokumentowane świadectwem pochodzenia, ale można ustalić kraj pochodzenia tego towaru na podstawie faktury, specyfikacji, kontraktu, świadectwa jakości lub na podstawie innego oficjalnego dokumentu, w którym jest zapis o kraju pochodzenia, wówczas stosuje się stawkę celną autonomiczną (zgodnie z ust. 10 części Pierwszej "Postanowienia Wstępne" do Taryfy Celnej stanowiącej załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 11 grudnia 2001 roku oraz zał. 38 pkt 2c do rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 7 września 2001 roku w sprawie deklaracji skróconych i zgłoszeń celnych (Dz.U. z 2001r. Nr 117, poz. 1250). Dyrektor Izby Celnej w Ł. stwierdził, że skoro przeprowadzona weryfikacja przedłożonego przez stronę świadectwa pochodzenia okazała się negatywna, przyjęto jako dowód pochodzenia odprawionych towarów zapis o kraju pochodzenia towarów z Chin, umieszczony w dokumentach handlowych - fakturze nr [...] z dnia 2 kwietnia 2002 roku oraz liście załadunkowym, dołączonych do SAD i wydał w dniu [...] marca 2004 roku decyzję nr [...] ustalając kwotę długu celnego z zastosowaniem autonomicznej stawki celnej. Pełnomocnik strony skarżącej w odwołaniu od powyższej decyzji zarzucił naruszenie przepisów art. 122 i 187 Ordynacji podatkowej i art. 19 § 2 Kodeksu celnego. Organ celny wyjaśnił, iż w dniu 24 maja 2004 r. wpłynęło pismo pełnomocnika spółki wraz z wystawionymi retrospektywnie w Chinach świadectwami pochodzenia na formularzach Form A Nr [...] z dnia 14 maja 2004 r., Nr [...] z dnia 14 maja 2004 r. Świadectwo Nr [...] z dnia 14 maja 2004 r. potwierdzało chińskie pochodzenie skarpet i rajstop - (zapakowanych w 1247 kartonach wyeksportowanych przez firmę B sprzedawanych odbiorcy na podstawie faktury nr [...] z dnia 5 marca 2004 r. Organ celny stwierdził, iż ponieważ przedmiotem importu są skarpety męskie, skarpety damskie, skarpety dziecięce oraz rajstopy damskie zakupione przez Spółkę A od firmy C na podstawie faktury nr [...] z dnia 2 kwietnia 2002 r. nie można utożsamiać towaru zgłoszonego w dniu 20 maja 2002 r. wg JDA SAD Nr [...] z towarem, którego pochodzenie potwierdza przedstawione obecnie przez spółkę świadectwo Form A Nr [...] z dnia 14 maja 2004 r. Ponadto organ stwierdził, iż opis przesyłki zawarty w polu 7 ww. dowodu pochodzenia nie został sporządzony zgodnie z praktyką handlową, bowiem nie podano wystarczającej ilości szczegółów umożliwiających zidentyfikowanie poszczególnych towarów. Dyrektor Izby Celnej w Ł. wskazał, że zgodnie z § 17 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 października 1997 r. w sprawie określenia reguł ustalania preferencyjnego pochodzenia towarów oraz sposobu jego dokumentowania (Dz.U. 1997, Nr 134, poz. 886) pola świadectwa pochodzenia powinny być wypełnione zgodnie z opisem pól zawartych na formularzu. Dyrektor Izby Celnej w Ł. uznał, że świadectwo Form A Nr [...] z dnia 14 maja 2004 r. nie stanowi podstawy do zastosowania konwencyjnej stawki celnej w stosunku do sprowadzonego przez spółkę A towaru. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi pełnomocnik A Sp. z o.o. wniósł o jej uchylenie. Pełnomocnik strony skarżącej zarzucił naruszenie przepisów postępowania: art. 122 Ordynacji podatkowej - w wyniku nie podjęcia przez organ celny wszystkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy; art. 19 § 2 Kodeksu celnego poprzez nie zażądanie dodatkowych dowodów potwierdzających pochodzenie towarów w wypadku wątpliwości co do pochodzenia towarów, art. 187 Ordynacji podatkowej - w wyniku nie rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego w sprawie, art. 121 ust. l Ordynacji podatkowej dotyczącego obowiązku prowadzenia przez organ celny postępowania w sposób budzący zaufanie organu, poprzez stronnicze odrzucenie w trakcie orzekania drugiej opinii biegłego. W uzasadnieniu skargi pełnomocnik strony skarżącej podniósł, iż spółka dokonała zgłoszenia celnego wnioskując o objęcie towaru procedurą dopuszczenia do obrotu na polskim obszarze celnym wyrobów obuwniczych. Do zgłoszenia celnego zawartego w SAD załączono, zgodnie z art. 64 § 2 Kodeksu celnego m.in. faktury i świadectwo pochodzenia oraz wszystkie inne dokumenty, jakie wymagają przepisy celem dopuszczenia towaru do obrotu na polskim obszarze celnym. Pełnomocnik spółki podał, że w niniejszej sprawie wydane zostały cztery decyzje i zwrócił uwagę na to, iż jeżeli organ celny analizując kilkakrotnie sprawę nie zauważył, że świadectwo pochodzenia towarów jest wadliwe, to jaką szansę miał importer, który tylko otrzymał z zagranicy towar wraz z dokumentacją. Organ celny miał obowiązek zwrócić się do importera z pytaniem, z jakiego kraju pochodziły importowane towary i czy może on przedstawić sposób wytwarzania towaru potwierdzony przez właściwe władze celne. Zgodnie z art.19 ust.2 Kodeksu celnego organ miał obowiązek zwrócić się do importera o przedstawienie dodatkowych dokumentów celnych. Importer dokonał zgłoszenia dodatkowego dokumentu, jakim było świadectwo pochodzenia towarów retrospektywne. Zdaniem pełnomocnika spółki organ celny działając w zaufaniu powinien zwrócić się jeszcze raz do importera z prośbą o wyjaśnienie wątpliwości, jakie się pojawiły. Natomiast organ celny zamiast poinformować o wątpliwościach wydał pochopnie decyzję celną przerzucając odpowiedzialność na importera. Przeprowadzone postępowanie celne nie doprowadziło do wyjaśnienia wszystkich okoliczności w sprawie. Organ celny wydał decyzję sprzeczną z prawem i posiadanymi dokumentami. Czynności podejmowane przez organ celny były niezgodne z art. 121 § l Ordynacji podatkowej, przewidującym prowadzenie postępowania w sposób budzący zaufanie do organów. Dyrektor Izby Celnej w Ł. w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Organ celny wskazał, iż strona skarżąca miała możliwość zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym, gdyż postanowieniem z dnia [...] czerwca 2004 r. wyznaczono jej siedmiodniowy termin do zapoznania się z aktami (postanowienie doręczono w dniu 21 czerwca 2004 r.). Ponadto organ wskazał, ustosunkowując się do zarzutu strony skarżącej dotyczącego odrzucenia drugiej opinii biegłego, że w sprawie będącej przedmiotem skargi nie powołano biegłych, a w aktach sprawy brak jest opinii biegłego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. l § l ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz.U Nr 153, poz.1269/ sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. W myśl zaś art. l § 2 wymienionej ustawy kontrola, o której mowa w § l sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Na podstawie art.3 § l ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U Nr 153, poz.1270/ sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W myśl art.145 § l wymienionej ustawy sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: l/ uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi: a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, 2/ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. l56 kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach, 3/ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji, czy jest ona zgodna z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Badając legalność zaskarżonej decyzji sąd nie stwierdził naruszenia przez organ celny przepisów prawa materialnego bądź procesowego w stopniu uzasadniającym jej uchylenie. Stosownie do art. 65 § 5 ustawy z dnia 9 stycznia 1997 r. Kodeks celny /t. jedn. Dz.U z 2001 r., Nr 75, poz.802/ organ celny w okresie 3 lat od dnia przyjęcia zgłoszenia celnego może wydawać decyzje dotyczące prawidłowości zgłoszenia celnego. Strona dokonała zgłoszenia celnego w dniu 20 maja 2002 r. przedstawiając dowód pochodzenia towaru w postaci świadectwa pochodzenia na formularzu A Nr [...]. Dokument ten organ celny przyjął jako dowód niepreferencyjnego pochodzenia zgłoszonych towarów i stanowił on podstawę zastosowania stawki celnej. Zgodnie z art.83 § 2 Kodeksu celnego po zwolnieniu towarów organ celny, w celu upewnienia się o prawidłowości danych zawartych w zgłoszeniu celnym, może w szczególności kontrolować dokumenty i dane handlowe dotyczące operacji przywozu bądź wywozu towarów objętych zgłoszeniem, jak również późniejszych operacji handlowych dotyczących tych towarów [...]. Jeżeli z kontroli zgłoszenia celnego po zwolnieniu towaru wynika, że przepisy regulujące procedurę celną zostały zastosowane w oparciu o nieprawdziwe, nieprawidłowe lub niekompletne dane lub dokumenty, organ celny podejmuje niezbędne działania w celu właściwego zastosowania przepisów prawa celnego, biorąc pod uwagę nowe dane (§ 3 art.83 Kodeksu celnego). A zatem organy celne były uprawnione do wystąpienia w listopadzie 2003 r. do chińskiej administracji z prośbą o zweryfikowanie świadectwa pochodzenia Form A. Skoro władze chińskie ustaliły nieważność świadectwa dołączonego do przedmiotowej partii towaru, konieczne okazało się wznowienie postępowania, celem ponownego określenia kwoty długu celnego z uwzględnieniem prawidłowej stawki celnej. Postępowanie organu po wznowieniu postępowania było prawidłowe. Strona została powiadomiona o wznowieniu postępowania i wyznaczono jej siedmiodniowy termin do zapoznania się z materiałem dowodowym (potwierdzenie doręczenia wezwania w aktach administracyjnych). Organ celny dołączył do akt sprawy wystawione w Chinach retrospektywne świadectwa pochodzenia na formularzach Form A Nr [...] z dnia 14 maja 2004 r. i Nr [...] z dnia 14 maja 2004 r. W ocenie Sądu, organ prawidłowo uznał, iż świadectwo Nr [...] z dnia 14 maja 2004 r. potwierdza chińskie pochodzenie skarpet i rajstop /zapakowanych w 1247 kartonach/, wyeksportowanych przez inną firmę, niż sprzedawca oznaczony w świadectwie pochodzenia Form A Nr [...] z dnia 2 kwietnia 2002 r. Ponadto świadectwo wystawione retrospektywnie wymienia inną fakturę (z dnia 5 marca 2004 r.), niż ta, która dołączona została do zgłoszenia celnego. Wobec powyższego logiczny i słuszny jest wniosek organu, iż świadectwo Form A Nr [...] z dnia 14 maja 2004 r. nie stanowi podstawy do zastosowania konwencyjnej stawki celnej w stosunku do sprowadzonego przez stronę towaru. Zgromadzony przez organ materiał dowodowy, uzupełniony retrospektywną dokumentacją złożoną przez importera, wyjaśniał w sposób wystarczający okoliczności sprawy. Zbędne zatem było żądanie dodatkowych dokumentów potwierdzających pochodzenie towarów. Nie zasługuje na uwzględnienie podniesiony w skardze zarzut naruszenia art.187 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa /Dz.U Nr 137, poz.926 ze zm./, bowiem materiał dowodowy zgromadzony został przez organ celny w sposób wyczerpujący, a jego oceny dokonano wnikliwie i prawidłowo. Sąd nie stwierdził również naruszenia przez organ celny przepisów art. 121 i 122 Ordynacji podatkowej. Strona skarżąca była informowana o przepisach postępowania. Organ badając sprawę rozpoznał i ocenił dokładnie materiał dowodowy przedstawiony przez stronę skarżącą oraz uzyskany w drodze czynności podjętych z urzędu. Zgłoszone w skardze prawdopodobieństwo dołączenia przez kontrahenta zagranicznego błędnej faktury nie zostało w żaden sposób uprawdopodobnione. Tym samym nie było podstaw, by organ dokonywał w trybie art. 19 § 2 Kodeksu celnego ustaleń w powyższym zakresie i zwracał się do importera o wyjaśnienie wątpliwości. Zarzut stronniczego odrzucenia w trakcie orzekania przez organ celny drugiej opinii biegłego nie został w ogóle wyjaśniony w uzasadnieniu skargi. Strona skarżąca nie wskazała jaka opinia została odrzucona, na czym polegać miałaby stronniczość organu i czy ewentualne odrzucenie opinii miało wpływ na wynik rozstrzygnięcia. Tym samym brak było podstaw do uznania zasadności powyższego zarzutu. W ocenie Sądu, analiza przedłożonych przez spółkę dokumentów nie wymagała specjalistycznych wiadomości, można bowiem było z łatwością zauważyć różnice wskazane przez organ celny w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Podkreślić również należy, iż w odwołaniu pełnomocnik strony skarżącej podnosił, iż spółka prowadzi dochodzenie, jakim sposobem otrzymała nierzetelne świadectwa pochodzenia towarów oraz wnosił o przedłużenie terminu wydania decyzji o 60 dni, a organ pismem z dnia 13 maja 2004 r. przedłużył termin załatwienia sprawy do dnia 2 lipca 2004 r., oczekując na przedstawienie przez spółkę dodatkowych dowodów w celu wyjaśnienia wszelkich nasuwających się w sprawie wątpliwości. Zarzuty skargi, w ocenie Sądu, są wynikiem przyjętej linii obrony zmierzającej do uchylenia zaskarżonej decyzji oraz polemiką z konkretnymi ustaleniami organu celnego. Należy także zauważyć, iż wydanie kilku decyzji celnych w sprawie nie było spowodowane nieprawidłowym działaniem organów celnych, lecz złożeniem przez strony nierzetelnej dokumentacji dotyczącej zgłoszonego towaru. Na marginesie rozważań wskazać należy, iż importer zgłosił do procedury dopuszczenia do obrotu skarpety męskie, damskie i dziecięce oraz rajstopy damskie, a nie obuwie, jak podnosi w uzasadnieniu skargi. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalił skargę.