III SA/Łd 1044/17

Dnia 8 marca 2018 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Monika Krzyżaniak Sędziowie Sędzia NSA Teresa Rutkowska Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski (spr.) Protokolant pomocnik sekretarza Ewa Cieślik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 lutego 2018 roku sprawy ze skargi D. K. i J. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji organu I instancji i umorzenia wznowionego postępowania oddala skargę. Decyzją z dnia [...] r. nr [...], po rozpoznaniu odwołania "A" Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w T. od decyzji Starosty [...] z dnia [...] r. uchylającej ostateczną decyzję Starosty [...] z dnia [...] czerwca 2015 r. zmieniającą w zakresie terminu ważności decyzję Starosty [...] z dnia [...] czerwca 2010 r. o udzieleniu spółce "A" koncesji na wydobywanie kruszywa naturalnego (piasku i piasku ze żwirem – kopalina pospolita) w kat. C1 ze złoża "A – pole C", położonego w miejscowości W., gmina T. i odmawiającej zmiany decyzji Starosty [...] z dnia [...] czerwca 2010 r., sprostowanej postanowieniem z dnia [...] marca 2013 r., o udzieleniu spółce "A" koncesji na wydobywanie kruszywa naturalnego (piasku i piasku ze żwirem – kopalina pospolita) w kat. C1 ze złoża "A – pole C", położonego w miejscowości W., gmina T. poprzez przedłużenie ważności koncesji do dnia 29 czerwca 2020 r., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. uchyliło zaskarżoną decyzję z dnia [...] r. w całości i umorzyło wznowione postępowanie. W uzasadnieniu organ II instancji przedstawiając stan faktyczny i prawny sprawy podniósł, że Starosta [...] decyzją z dnia [...] czerwca 2010 r. udzielił spółce "A" koncesji na wydobywanie kruszywa naturalnego (piasku i piasku ze żwirem – kopalina pospolita) w kat. C1 ze złoża "A – pole C", położonego w miejscowości W., gmina T. do dnia 29 czerwca 2015 r. Decyzją z dnia [...] czerwca 2015 r. organ I instancji przedłużył ważność koncesji do dnia 29 czerwca 2020 r. Na skutek pisma Wójta Gminy T. z dnia 7 kwietnia 2016 r. organ I instancji uznał, że zachodzą przesłanki do wznowienia postępowania zakończonego decyzją z dnia [...] czerwca 2015 r. Została ona bowiem wydana z pominięciem uzgodnienia z Wójtem Gminy T.i bez zasięgnięcia opinii Marszałka Województwa [...], a obowiązek takiego uzgodnienia i zasięgnięcia opinii wynikał z przepisów ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. Prawo geologiczne i górnicze, zwanej dalej p.g.g. z 2011 r. Organ I instancji wziął pod uwagę fakt, że z wniosku D. K. z dnia 18 lipca 2011 r. toczy się postępowanie o uznanie go za stronę postępowania w przedmiocie wydania decyzji koncesyjnej z dnia [...] czerwca 2010 r. Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2016 r. na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 i 6 k.p.a. organ I instancji wznowił z urzędu postępowanie zakończone ostateczną decyzją Starosty T. z dnia [...] czerwca 2015 r., zmieniającą decyzję z dnia [...] czerwca 2010 r. o udzieleniu spółce "A" koncesji w zakresie terminu jej ważności. Marszałek Województwa [...] postanowieniem z dnia [...] lipca 2016 r. wydał opinię pozytywną w odniesieniu do zmiany terminu ważności koncesji. Natomiast Wójt Gminy T. postanowieniem z dnia [...] lipca 2016 r. odmówił uzgodnienia projektu decyzji w odniesieniu do zmiany terminu ważności decyzji koncesyjnej. W uzasadnieniu Wójt Gminy T. wskazał, że eksploatacja złoża naruszałaby ustalenia Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy T., uchwalonego uchwałą Rady Gminy T. z dnia 20 grudnia 2002 r., gdyż brak jest dla tego obszaru rozwiązania problemu transportu urobku. Miałby się on bowiem odbywać przez działkę nr 559 o szerokości około 6 m, na której jest ustanowiona służebność gruntowa, ale tylko do działki nr 560. Działka nr 561 nie ma dostępu do drogi publicznej. Działki w bezpośrednim sąsiedztwie terenu planowanej eksploatacji w kierunku południowym mają charakter działek pod budownictwo mieszkaniowe jednorodzinne, a na działce nr 564 znajduje się dom mieszkalny jednorodzinny oddalony od granic terenu górniczego o około 89 m. Na skutek zażalenia wniesionego przez koncesjobiorcę, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. postanowieniem z dnia [...] września 2016 r. uchyliło w całości postanowienie Wójta Gminy T. z dnia [...] lipca 2016 r. i umorzyło postępowanie w przedmiocie uzgodnienia projektu decyzji o zmianie decyzji koncesyjnej w zakresie terminu jej obowiązywania. Postanowieniem z dnia [...] października 2016 r. organ I instancji podjął z urzędu zawieszone postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2016 r. postępowanie wznowieniowe w sprawie zmiany decyzji z dnia [...] czerwca 2010 r. Biorąc pod uwagę fakt, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło w całości postanowienie Wójta Gminy T. z dnia [...] lipca 2016 r., organ I instancji przyjął, że przesłanka z art. 145 § 1 pkt 6 k.p.a. nie wystąpiła. Organ I instancji stwierdził natomiast, że wystąpiła określona w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. podstawa wznowienia postępowania. Organ I instancji przyjął jako wiążące pojęcie strony wskazane w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 28 lutego 2012 r. sygn. akt III SA/Łd 1201/11. Organ I instancji stwierdził także, iż uchylenie postanowienia Wójta Gminy T. nie oznacza, że nie ma ono znaczenia dowodowego. Koncesja udzielona decyzją z dnia [...] czerwca 2010 r. narusza ustalenia Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy T.. Z postanowienia Wójta Gminy T. wynika, że działka nr 561 nie ma dostępu do drogi publicznej. Transport urobku odbywałby się przez działkę nr 559, która jest działką rolną o szerokości około 6 m i na której wyznaczono drogę konieczną jedynie do działki nr 560. Działki w bezpośrednim sąsiedztwie terenu planowanej eksploatacji w kierunku południowym mają charakter działek pod budownictwo mieszkaniowe jednorodzinne. Ponadto Wójt Gminy T. decyzją z dnia [...] sierpnia 2006 r. ustalił dla działki nr 562, będącej w bezpośrednim sąsiedztwie działki nr 561 objętej koncesją i działki nr 559, na której ustanowiono drogę dojazdową do terenu górniczego, warunki zabudowy dla budynku mieszkalnego jednorodzinnego. Wobec powyższego organ I stwierdził, że przedłużenie spółce "A" koncesji i transport urobku drogą gruntową przebiegającą w bezpośrednim sąsiedztwie działki o ustalonych warunkach zabudowy naruszy ustalenia Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy T. pod względem ochrony środowiska poprzez uciążliwość powodowaną przez hałas i zanieczyszczenie powietrza emitowane w czasie wydobycia kruszywa i jego transportu drogą gruntową. W oświadczeniu z dnia 14 maja 2017 r. D. K. i J.K. wskazali, że aktem notarialnym Rep. [...] Nr [...] nabyli działkę nr 562 w W., przez co wstępują, jako strona postępowania, w miejsce D. K.. Organ I instancji ustalił, że D.K. we wniosku z dnia 18 lipca 2011 r. o wznowienie postępowania koncesyjnego i uznanie go za stronę postępowania podnosił, że winien być stroną tegoż postępowania z uwagi na to, że posiada decyzję Wójta Gminy T. z dnia [...] października 2006 r. ustalającą warunki zabudowy dla budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z niezbędną infrastrukturą budowlaną na nieruchomości oznaczonej w ewidencji gruntów nr 562 w miejscowości W., gmina T., jak też fakt, że na wskazanej działce przy granicy z planowaną kopalnią rosną kilkumetrowe drzewa, których system korzeniowy może zostać osłabiony. Organ I instancji uznał, że D. K. i J.K. wstępują w prawa strony z wniosku D. K. z racji nabycia działki nr 562 w W., na części której znajduje się drzewostan. D.K. zachowuje przymiot strony z uwagi na nabycie praw zabudowy działki nr 562 na warunkach określonych w decyzji o warunkach zabudowy. Na tej podstawie decyzją z dnia [...] r. organ I instancji uchylił ostateczną decyzję Starosty T. z dnia [...] czerwca 2015 r. zmieniającą w zakresie terminu ważności decyzję z dnia [...] czerwca 2010 r. o udzieleniu spółce "A" koncesji oraz odmówił jej zmiany. Odwołanie od tej decyzji wniosła spółka "A" zarzucając naruszenie: 1. przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. błędną wykładnię i zastosowanie art. 34 ust. 1 i 1a p.g.g. z 2011 r. poprzez przyjęcie, że nie istnieją przesłanki przemawiające za przedłużeniem do dnia 29 czerwca 2020 r. czasu obowiązywania udzielonej spółce koncesji; 2. art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez przyjęcie, że D.K. jest stroną postępowania i ze swej winy nie brał udziału w postępowaniu zakończonym ostateczną decyzją z dnia [...] czerwca 2015 r. przedłużającą termin koncesji dla spółki do dnia 29 czerwca 2020 r., co doprowadziło do wznowienia postępowania, którego skutkiem było uchylenie decyzji z dnia [...] czerwca 2015 r. oraz odmowa zmiany decyzji z dnia [...] czerwca 2010 r. poprzez przedłużenie ważności koncesji do dnia 29 czerwca 2020 r.; 3. art. 107 § 1 k.p.a. poprzez niewskazanie strony postępowania administracyjnego, do której odnosi się zaskarżona decyzja, niewskazanie właściwej podstawy prawnej zaskarżonej decyzji, a ponadto brak uzasadnienia prawnego zaskarżonej decyzji oraz niewskazanie umocowania osoby podpisującej decyzję do jej wydania; 4. przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 1 i 3 k.p.a. poprzez niepełne rozpatrzenie materiału dowodowego, a w szczególności niedopuszczenie dowodu ze specjalistycznej opinii geotechnicznej, co doprowadziło do uchylenia ostatecznej decyzji z dnia [...] czerwca 2015 r. oraz do odmowy zmiany decyzji z dnia [...] czerwca 2010 r.; 5. art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 1 i 3 k.p.a. poprzez uwzględnienie w materiale dowodowym postanowienia Wójta Gminy T. z dnia [...] lipca 2016 r., które zostało uchylone w całości przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. postanowieniem z dnia [...] września 2016 r., co doprowadziło do uchylenia decyzji z dnia [...] czerwca 2015 r. oraz do odmowy zmiany decyzji z dnia [...] czerwca 2010 r. Organ II instancji stwierdzając, że należało uchylić w całości decyzję z dnia [...] r. i umorzyć wznowione postępowanie podniósł, iż wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. może nastąpić tylko na żądanie strony. Bez wniosku strony, wszczęcie, prowadzenie i wydanie decyzji merytorycznej w trybie nadzorczym jest niedopuszczalne i stanowi rażące naruszenie zasady stabilności decyzji administracyjnych. Tymczasem organ I instancji wskazując na przesłankę z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. wznowił z urzędu postępowanie zakończone ostateczną decyzją z dnia [...] czerwca 2015 r. W ocenie organu II instancji, w sprawie nie było podstaw do tego, by organ I instancji wznawiał z urzędu postępowanie zakończone ostateczną decyzją z dnia [...] czerwca 2015 r., powołując się na przesłanki z art. 145 § 1 pkt 4 i pkt 6 k.p.a. Wydanie decyzji o zmianie koncesji na wydobywanie kopalin ze złóż powinno być poprzedzone uzgodnieniem z wójtem (burmistrzem, prezydentem miasta) właściwym ze względu na miejsce wykonywania zamierzonej działalności. W każdej jednak sprawie należy uwzględniać sytuacje (stany faktyczne) objęte dyspozycjami art. 34 ust. 1a w związku z art. 23 ust. 2a pkt 1 p.g.g. z 2011 r. Spółka "A" występowała o przedłużenie do dnia 29 czerwca 2020 r. koncesji udzielonej decyzją z dnia [...] czerwca 2010 r., której ważność upływała w dniu 29 czerwca 2015 r., wyjaśniając, że nie rozpoczęła wydobycia piasku ze złoża "A – pole C" ze względu na toczące się postępowanie w związku z wnioskiem D.K. o wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie udzielenia koncesji na wydobycie piasku oraz uchylanie się przez Urząd Gminy w T. od odstąpienia lub też przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego na terenie objętym koncesją. W sprawie nie wystąpiły zmiany w stosunku do stanu z daty udzielenia spółce koncesji na wydobywanie kruszywa naturalnego. Nie było podstaw do uruchamiania procedury współdziałania z innymi organami określonymi ustawą (w świetle art. 34 ust. 1a p.g.g. z 2011 r. konieczność współdziałania z innymi organami podyktowana jest przedmiotem zamierzonej zmiany). Przesądziło o tym postanowienie z dnia [...] września 2016 r. Wobec powyższego, zdaniem organu II instancji, wznowienie z urzędu postępowania w celu zbadania, czy zachodziły przesłanki wznowienia określone w art. 145 § 1 pkt 6 k.p.a., w sytuacji, gdy w ogóle nie jest wymagane współdziałanie z innymi organami, było bezprzedmiotowe. W sytuacji, gdy strona nie wnioskuje o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. wznowienie postępowania z urzędu jest niedopuszczalne. Przepis art. 148 § 1 k.p.a. wprowadza dodatkowy wymóg, tj. podanie o wznowienie postępowania musi być złożone w ściśle określonym czasie – w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji. Złożenie wniosku z uchybieniem ustawowego terminu skutkuje wydaniem decyzji o odmowie wznowienia postępowania (art. 149 § 3 k.p.a.). W sytuacji, gdy organ administracji wznowił postępowanie, wydając postanowienie o wznowieniu postępowania, mimo braku dopuszczalności wznowienia, i w toku wznowionego postępowania okazało się, iż zachodziły przesłanki niedopuszczalności wznowienia, powinien umorzyć postępowanie. W dacie wydania zaskarżonej decyzji, tj. w dniu [...] r. D. K. nie przysługiwały żadne prawa właścicielskie do działki nr 562, sąsiadującej z terenem objętym koncesją, bowiem działkę tę w dniu 24 kwietnia 2017 r. darował rodzicom – D. K. i J. K. Ma to znaczenie przy ustalaniu jego interesu prawnego w sprawie. Interes prawny istnieje wówczas, gdy istnieje związek o charakterze materialnym między obowiązującą normą prawa administracyjnego, a sytuacją prawną konkretnego podmiotu prawa, polegająca na tym, że akt stosowania tej normy może mieć wpływ na sytuację tego podmiotu na gruncie administracyjnoprawnym. Przymiot strony nie mógł być przyznany D.K. na podstawie decyzji z dnia [...] października 2006 r. o warunkach zabudowy, bowiem z tej decyzji nie wynikają żadne prawa rzeczowe do nieruchomości. Za strony postępowanie nie mogą być też uznani nabywcy działki nr 562, tj. D. K. i J.K. Nabycie nieruchomości, jak też okoliczność, że D.K. oraz J. K. złożyli oświadczenie, iż "wstępują w miejsce dotychczasowego właściciela D.K. do postępowania wznowieniowego w sprawie zmiany terminu ważności koncesji", nie daje im przymiotu strony w tym postępowaniu w rozumieniu art. 28 k.p.a. Skarżący nie wykazali, by udzielona spółce koncesja w jakikolwiek sposób ograniczała ich prawo własności. Ponadto, w art. 41 ust. 1 p.g.g. z 2011 r. wprost wskazano, że stronami postępowań w prowadzonych na podstawie Działu III Koncesje, w odniesieniu do działalności wykonywanej w granicach nieruchomości gruntowych, są ich właściciele (użytkownicy wieczyści). Natomiast zgodnie z art. 41 ust. 2 p.g.g. z 2011 r. stronami takich postępowań nie są właściciele (użytkownicy wieczyści) nieruchomości znajdujących się poza granicami projektowanego albo istniejącego obszaru górniczego lub miejscami wykonywania robót geologicznych. Na powyższą decyzję skargę wnieśli D. K. i J.K. Skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucili 1. obrazę przepisów prawa procesowego, mających istotny wpływ na treść skarżonego rozstrzygnięcia: a) art. 153 p.p.s.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez całkowite pominięcie oceny prawnej i wskazań, co do dalszego postępowania wyrażonych przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w wyroku z dnia 29 lutego 2012 r. w sprawie sygn. akt III SA/Łd 1201/11 oraz wyroku z dnia 1 kwietnia 2014 r. sygn. akt III SA/Łd 80/14, w świetle których dla oceny prawidłowości postępowania w sprawie udzielenia koncesji na wydobywanie piasku w W. na działkach 560 i 561, winny mieć zastosowanie przepisy ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. Prawo geologiczne i górnicze, zwanej dalej p.g.g. z 1994 r., co skutkowało błędnym zastosowaniem przepisów p.g.g. z 2011 r., a to w szczególności art. 34 ust. 1 i 1a p.g.g., a w rezultacie błędnym uznaniem, że w rozpatrywanej sprawie nie zachodzi przesłanka wznowienia postępowania wynikająca z art. 145 ust. 1 pkt 6 k.p.a., polegająca na konieczności uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu, jak również błędnym zastosowaniu art. 41 p.g.g. z 2011 r., co skutkowało niezasadnym wykluczeniem skarżących z kręgu stron postępowania; b) art. 28 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez uznanie, że skarżącym nie przysługuje przymiot strony pomimo faktu, że uzyskali prawo własności do działki nr ewid. 562 sąsiadującej bezpośrednio z terenem inwestycji i oddziałującej na wskazaną nieruchomość w ten sposób, że wpływa na pogorszenie warunków posadowienia budynku oraz warunków gruntowo-wodnych, co przesądza o istnieniu interesu prawnego skarżących w postępowaniu i przymiocie strony, a jednocześnie wskazuje na rażącą wewnętrzną sprzeczność uzasadnienia decyzji, gdyż z jednaj strony organ argumentując dlaczego odmówił D.K. przymiotu strony w postępowaniu o udzielenie koncesji, wskazał, że niezbędne do tego jest legitymowanie się prawem rzeczowym, a z drugiej odmawia przymiotu strony osobom, które legitymują się takim prawem; c) art. 28 k.p.a. poprzez uznanie, że D.K. nie przysługuje przymiot strony ze względu na przeniesienie prawa własności do nieruchomości nr ewid. 562 na swoich rodziców i utraty praw rzeczowych do nieruchomości, całkowicie pomijając przy tym, że interes prawny strony nie musi wynikać wyłącznie z prawa własności lub innych praw rzeczowych, a interes D. K. w rozpatrywanym przypadku wynika z decyzji Wójta Gminy T. o warunkach zabudowy z dnia [...] października 2006 r., określającej rodzaj inwestycji dopuszczalny na wskazanej nieruchomości i jej przeznaczenie, która jest początkowym i niezbędnym etapem przeprowadzenia inwestycji, bez którego nie jest możliwym uzyskanie na dalszym etapie inwestycji decyzji o pozwoleniu na budowę, co niewątpliwie kształtuje interes prawny który stanowi o przymiocie strony w postępowaniu o udzielenie koncesji na wydobycie kopalin na sąsiedniej nieruchomości, gdyż wpływa na sytuację prawną D.K. w ten sposób, że ogranicza możliwość realizacji praw wynikających z decyzji o warunkach zabudowy, polegających na budowie domu jednorodzinnego ze względu na przyjęte parametry techniczne i warunki inwestycji, które powodują pogorszenie warunków posadowienia budynku oraz warunków gruntowo-wodnych na działkach znajdujących się w bezpośrednim sąsiedztwie terenu planowanej eksploatacji, a więc również na działce nr 562, której dotyczy decyzja o warunkach zabudowy; d) art. 148 § 2 k.p.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez umorzenie wznowionego postępowania na skutek niezasadnego uznania, że w sprawie brak wniosku strony o wznowienie postępowania, podczas gdy z tym stanowiskiem nie sposób się zgodzić, gdyż wniosek D.K. z dnia 21 lipca 2011 r. o wznowienie postępowania w sprawie udzielenia spółce "A" koncesji na wydobywanie piasku w W. na działkach 560 i 561, który skutkował wydaniem postanowienia o wznowieniu postępowania z dnia [...] czerwca 2013 r., dotyczył całego postępowania w sprawie udzielenie koncesji, ponieważ w świetle przepisów prawa i utrwalonego poglądu orzecznictwa, postępowanie na podstawie art. 155 k.p.a. toczy się w tej samej, z materialnego punktu widzenia, sprawie administracyjnej, a zatem nie jest uprawnione twierdzenie, że do wznowienia postępowania konieczny był odrębny wniosek strony w celu uchylenia decyzji zmieniającej decyzję o udzieleniu koncesji; 2. obrazę przepisów prawa materialnego: a) art. 205 ust. 2 p.g.g. z 2011 r., w świetle którego jeżeli koncesja wydana na podstawie dotychczasowych przepisów (a więc ustawy Prawo geologiczne i górnicze z 1994 r.) nie określała terminu rozpoczęcia określonej nią działalności i do dnia wejścia w życic ustawy (tj. do 1 stycznia 2012 r.) działalność ta nie została rozpoczęta, przedsiębiorca ma obowiązek rozpoczęcia jej w terminie roku od dnia wejścia w życie ustawy (tj. do dnia 1 stycznia 2013 r.) poprzez jego niezastosowanie i zaniechanie obligatoryjnego stwierdzenia z urzędu wygaśnięcia koncesji na wydobycie piasku w W. na działkach 560 i 561 z uwagi na nie rozpoczęcie działalności kopalni w zakreślonym ustawą terminie, która to okoliczność nie budzi wątpliwości, gdyż spółka "A" przyznała ją w piśmie z dnia 26 maja 2015 r. o przedłużenie koncesji; b) art. 34 ust. 1 w zw. z art. 205 ust. 4 p.g.g. z 2011 r. poprzez jego błędne zastosowanie, gdyż z treści art. 205 ust. 4 tej ustawy wynika, że do koncesji udzielonych przed dniem wejścia w życie ustawy, na działalność polegającą na poszukiwaniu lub rozpoznawaniu złóż kopalin innych niż określone w art. 10 ust. 1 ustawy (a więc złoża węglowodorów, węgla kamiennego, metanu występującego jako kopalina towarzysząca, węgla brunatnego, rud metali z wyjątkiem darniowych rud żelaza, metali w stanie rodzimym, rud pierwiastków promieniotwórczych, siarki rodzimej, soli kamiennej, soli potasowej, soli potasowo-magnezowej, gipsu i anhydrytu, kamieni szlachetnych), stosuje się przepisy dotychczasowe, a więc przepisy p.g.g. z 1994 r.; c) art. 16 ust. 5a oraz art. 16 ust. 5 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo geologiczne i górnicze poprzez ich niezastosowanie skutkujące błędnym uznaniem, że w rozpatrywanej sprawie nie zachodzi przesłanka wznowienia postępowania z art. 145 § 1 pkt 6 k.p.a., polegająca na braku uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu, co skutkowało niezasadnym uchyleniem decyzji Starosty [...] z dnia [...] r. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. wniosło jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj.: Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm., dalej: p.p.s.a.), sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej i bada legalność zaskarżonego aktu administracyjnego stosownie do przepisu art. 1 § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2188), nie będąc w sprawowaniu tej kontroli związany granicami skargi – zarzutami, wnioskami oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji lub postanowienia pod kątem ich zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. W ocenie Sądu Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. wydając zaskarżoną decyzję nie naruszyło przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania w stopniu uzasadniającym jej uchylenie. Organ prawidłowo przyjął, że Starosta [...] postanowieniem z dnia [...] czerwca 2016 r. wznowił postępowanie zakończone ostateczną decyzją z dnia [...] czerwca 2015 r., znak [...], choć wznowienie nie było dopuszczalne. Starosta jako podstawę wznowienia wskazał przepisy art. 145 § 1 pkt 4 i 6 k.p.a. Jednakże w myśl art. 147 k.p.a. wznowienie postępowania, na podstawie art. 145 § pkt 4 k.p.a., następuje na żądanie strony. Strony postępowania jednak z takim żądaniem do organu nie wystąpiły. Postępowanie wszczęto na wniosek Wójta Gminy T. z dnia 7 kwietnia 2016 r., w którym wskazano, że decyzja została wydana z pominięciem art. 23, w zw. z art. 34 ust. 1 ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. Prawo geologiczne i górnicze (Dz.U. z 2015 r., poz. 196 ze zm.). Także zasadnie organ odwoławczy przyjął, że wszczęcie z urzędu, na podstawie art. 145 § 1 pkt 6 k.p.a., postępowania w sprawie wznowienia postępowania zakończonego decyzją z dnia [...] czerwca 2015 r. o zmianie decyzji Starosty T. z dnia [...] czerwca 2010 r. było nieuzasadnione. W myśl art. 34 ust. 1 ustawy Prawo geologiczne i górnicze z dnia 9 czerwca 2011 r. ( tekst jedn. Dz.U. z 2015 r., poz. 196 ), w brzmieniu na dzień wydania decyzji zmieniającej ([...] czerwca 2015 r.), do zmiany koncesji stosuje się odpowiednio przepisy o jej udzieleniu. Współdziałanie z organami określonymi ustawą dotyczy wówczas tylko tych spraw, które są przedmiotem zamierzonej zmiany, w szczególności w zakresie zgodności z przeznaczeniem lub sposobem korzystania z nieruchomości określonym w sposób przewidziany w art. 7. Decyzja o zmianie decyzji udzielającej koncesji, wydana w dniu [...] czerwca 2015 r. przez Starostę T., nr [...], dotyczyła jedynie zmiany ważności koncesji do dnia 29 czerwca 2020 r. ( poprzednio była ważna do 29 czerwca 2015 r.). Nie dotyczyła natomiast zgodności z przeznaczeniem lub sposobem korzystania z nieruchomości. Taki charakter zmiany nie uzasadniał przeprowadzenia uzgodnień z innymi organami. Skarżący, powołując się na art. 205 ust. 4 ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. Prawo geologiczne i górnicze podnoszą, że w sprawie zmiany koncesji stosuje się przepisy art. 16 ust. 5 i 16 ust. 5 a ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. Prawo geologiczne i górnicze ( Dz.U. z 2005 r., poz. 1947 ze zm.). W myśl art. 16 ust. 5 a ustawy Prawo geologiczne i górnicze z 1994 r. do zmiany koncesji stosuje się odpowiednio przepisy o udzieleniu koncesji. Treść powołanego przepisu jest tożsama ze zdaniem pierwszym przepisu art. 34 ust.1 ustawy Prawo geologiczne i górnicze z 2011 r. Ustawodawca powtórzył zatem treść art. 16 ust. 5 a poprzednio obowiązującej ustawy. Dodał jednak zdanie drugie, w którym ograniczył uzgodnienia tylko do tych spraw, które są przedmiotem zamierzonej zmiany, w szczególności z w zakresie zgodności z przeznaczeniem lub sposobem korzystania z nieruchomości określonym w sposób przewidziany w art. 7 (przewidzianym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego lub sposobie wykorzystania nieruchomości ustalonym w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy) W ocenie Sądu intencją ustawodawcy było ograniczenie współdziałania z innymi organami we wszystkich postępowaniach dotyczących zmiany koncesji, w tym także do wszczętych pod rządami poprzednio obowiązującej ustawy. Wynika to z treści zdania pierwszego art. 34 ust. 1 "do zmiany koncesji stosuje się odpowiednio przepisy o jej udzieleniu". Ustawodawca uznał zatem zasadność stosowania przepisów poprzednio obowiązującej ustawy Prawo geologiczne i górnicze do zmian koncesji udzielonych przed dniem wejścia w życie nowej ustawy, jednakże z uwzględnieniem zdania drugiego nowej ustawy, zgodnie z którym zakres uzgodnień został ograniczony. Nie obejmuje on m.in. zmiany koncesji w części w jakiej ustala okres na jaki została udzielona. Zdaniem Sądu nie zasługuje na uwzględnienie zarzut skargi dotyczący bezczynności SKO w zakresie stwierdzenia z urzędu wygaśnięcia koncesji na podstawie art. 205 ust. 2 ustawy Prawo geologiczne o górnicze z 2011 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie jest bowiem organem koncesyjnym uprawnionym do wydania orzeczenia w powyższym zakresie. Poruszona w skardze kwestia przysługiwania przymiotu strony w postępowaniu wznowieniowym D. K. oraz D. i J.K. była przedmiotem rozważań Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi w sprawie sygn. akt III SA/Łd 1074/17, zakończonej wydaniem wyroku w dniu 8 marca 2018 r. Sąd w uzasadnieniu tego wyroku wyjaśnił, że w dacie przekazania przez D. K. ( w dniu 24 kwietnia 2017 r. na podstawie umowy darowizny) własności działki nr 562 rodzicom D. i J. K. nie jest on już stroną postępowania administracyjnego. Stanowisko to Sąd podtrzymuje w obecnie rozpoznawanej sprawie. Wobec powyższego prawidłowy jest ogląd SKO prezentowany w niniejszej sprawie, iż D. K. nie może powoływać się na posiadanie interesu prawnego, a tym samym być stroną postepowania. W powołanym wyżej wyroku WSA w Łodzi z dnia 8 marca 2018 r. Sąd uznał, że obowiązkiem organów administracji jest wyjaśnienie, czy aktualni właściciele nieruchomości D. i J. K. stali się stronami postępowania z datą nabycia prawa własności działki. Jest to zależne od ustaleń organu, czy przyznanie koncesji spółce A ma wpływ na ich prawa właścicielskie. Choć kwestia istnienia interesu prawnego D. i J. K. nie została dotychczas ustalona, to organ był uprawniony procedować w zakresie zasadności wznowienia przez Starostę [...] postępowania dotyczącego zmiany terminu ważności koncesji. Zaskarżona decyzja SKO z dnia [...] r. jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji z dnia [...] r. zostały doręczone D.K. oraz D. i J. K. wraz z pouczeniem o środkach zaskarżenia. Tym samym zagwarantowano im zachowanie uprawnień należnych stronom postępowania administracyjnego. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił. dc