III SA/Łd 1047/15

Dnia 8 grudnia 2015 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Nowacki (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Teresa Rutkowska . Sędzia WSA Małgorzata Łuczyńska Protokolant st. asystent sędziego Anna Łuczyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 grudnia 2015 roku sprawy ze skargi M. K. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnień do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego uchyla zaskarżoną decyzję. Decyzją z dnia [...] nr [...] , działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 oraz art. 127 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz.U. z 2013 r., poz. 267 ze zmianami), Komendant Wojewódzki Policji w Ł. utrzymał w mocy decyzję Komendanta Powiatowego Policji w P. z dnia [...], w przedmiocie cofnięcia M. K. uprawnień do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego. Powyższe rozstrzygnięcie wydane zostało w oparciu o następujący stan faktyczny: M. K. pełni służbę w Policji od dnia 1 czerwca 2005 r., a z dniem 31 lipca 2008 r. został mianowany policjantem w służbie stałej. Decyzją Nr [...] z dnia [...] Komendant Powiatowy Policji w P. przyznał zainteresowanemu równoważnik pieniężny za brak lokalu mieszkalnego. W dniu 17 marca 2015 r. Komendant Powiatowy Policji w P. zaproponował M. K. objęcie lokalu mieszkalnego nr [...] przy ul. A 1A w P. Na dzień złożenia oferty lokal był zgodny z przysługującymi policjantowi normami zaludnienia. Pismem z dnia 23 marca 2015 r i pismem z dnia 30 marca 2015 r. M. K. poinformował Komendanta, iż nie skorzysta z oferty przydziału lokalu mieszkalnego z uwagi na stan zdrowia rodziców, którymi musi się opiekować, a ponadto w jego ocenie proponowany lokal nie jest w należytym stanie technicznym. Uznając odmowę za bezzasadną, decyzją Nr [...] z dnia [...] Komendant Powiatowy Policji w P. cofnął stronie uprawnienia do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego. Na skutek zaskarżenia przez M. K. decyzji nr [...] Komendanta Powiatowego Policji w P. z dnia[...], Komendant Wojewódzki Policji w Ł. uchylił w całości w/wym. decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Komendant Powiatowy Policji w P., po ponownym rozpatrzeniu sprawy, decyzją Nr [...] z dnia [...] cofnął M. K. uprawnienie do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego. Od decyzji organu I instancji M. K. złożył odwołanie do Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł., wnosząc o jej uchylenie. Komendant Wojewódzki Policji w Ł. po rozpatrzeniu sprawy zważył, co następuje: Istotą regulacji prawnej zawartej w rozdziale 8 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tekst jednolity: Dz.U. z 2015 r.,poz. 355) jest zapewnienie policjantowi w służbie stałej lokalu mieszkalnego w miejscowości, w której pełni służbę, lub w miejscowościpobliskiej. Wynika to z brzmienia art. 88 ust. 1 ustawy. Z tak określonym prawem do lokalu wiążą się przewidziane w ustawie także inne formy zaspokajania potrzeb mieszkaniowych funkcjonariuszy Policji, m. in. prawo do uzyskania równoważnika pieniężnego, jeśli funkcjonariusz sam lub członkowie jego rodziny nie posiadają lokalu w miejscu pełnienia służby lub w miejscowości pobliskiej (art. 92 ust. 1 ustawy). Prawo policjanta do równoważnika pieniężnego jest powiązane z przesłanką niezaspokojenia potrzeby mieszkaniowej policjanta. Uprawnienie do uzyskania lokalu w trybie przydziału jest uprawnieniem podstawowym i dopiero gdy brak jest możliwości jego zrealizowania zachodzi podstawa do przyznania funkcjonariuszowi Policji równoważnika za brak lokalu. Stosownie do art. 92 ust. 1 ww. ustawy o Policji, policjantowi przysługuje równoważnik pieniężny za brak lokalu mieszkalnego, jeżeli on sam lub członkowie jego rodziny nie posiadają lokalu mieszkalnego w miejscu pełnienia służby lub w miejscowości pobliskiej. Art. 92 ust. 2 ustawy zawiera delegację dla właściwego ministra do wydania przepisów wykonawczych. W oparciu o tę delegację Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji wydał rozporządzenie z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2013r., poz. 1130). Jak stanowi § 1 ust. 2 pkt 4 wskazanego rozporządzenia, równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego nie przyznaje się policjantowi w służbie stałej, jeżeli bezzasadnie odmówił przyjęcia lokalu mieszkalnego odpowiadającego mu normom zaludnienia znajdującego się w należytym stanie technicznym i sanitarnym. Utrata prawa do pobierania równoważnika może więc, w myśl tego przepisu, nastąpić, gdy: zaproponowany policjantowi lokal odpowiada przysługującym mu normom zaludnienia, lokal znajduje się w należytym stanie technicznym i sanitarnym, a bezzasadnie odmówił przyjęcia lokalu spełniającego wyżej wymienione wymagania. Zgodnie z § 6 pkt 3 ww. rozporządzenia, decyzję o cofnięciu uprawnienia do dotychczas przyznanego równoważnika pieniężnego, wydaje się, jeżeli policjant przestał spełniać warunki, o których mowa w § 1 ust. 1, lub zmienił się jego stan rodziny, albo bezzasadnie odmówił przyjęcia lokalu mieszkalnego odpowiadającego przysługującym mu normom zaludnienia znajdującego się w należytym stanie technicznym i sanitarnym. Rozpatrując nin. sprawę należy mieć na uwadze także regulację zawartą w rozporządzeniu MSWiA z dnia 18 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych zasad przydziału, opróżniania i norm zaludnienia lokali mieszkalnych oraz przydziału i opróżniania tymczasowych kwater przeznaczonych dla policjantów (tekst jednolity: Dz. U. z 2013 r., poz. 1170), które w § 3 stanowi, iż norma zaludnienia przysługująca policjantowi wynosi od 7-10 m2 powierzchni mieszkalnej, którą stanowi powierzchnia pokoi znajdujących się w lokalu mieszkalnym. W przedmiotowej sprawie poza sporem pozostaje, że skarżący nie posiada lokalu mieszkalnego w miejscu pełnienia służby lub w miejscowości pobliskiej, jak również, że legitymuje się uprawnieniami do 4 norm zaludnienia, a więc do lokalu o powierzchni mieszkalnej 28 m2 do 40 m2. Oznacza to, że zaproponowany stronie lokal o powierzchni mieszkalnej 37,15 m2 uwzględnia uprawnienia skarżącego. Kwestią sporną pozostaje natomiast, czy M. K. zasadnie odmówił przyjęcia tego lokalu. Stosownie do § 5 rozporządzenia MSWiA w sprawie szczegółowych zasad przydziału, opróżniania i norm zaludnienia lokali mieszkalnych oraz przydziału i opróżniania tymczasowych kwater przeznaczonych dla policjantów - przydzielony lokal mieszkalny powinien znajdować się w należytym stanie technicznym i sanitarnym. Natomiast zgodnie z art. 6a ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (Dz. U. z 2014r., póz. 150), wynajmujący jest zobowiązany do zapewnienia sprawnego działania istniejących i urządzeń związanych z budynkiem umożliwiających najemcy korzystanie z wody, paliw gazowych i ciekłych, ciepła, energii elektrycznej, dźwigów osobowych oraz innych instalacji i urządzeń stanowiących wyposażenie lokalu i budynku określonymi innymi przepisami. Obowiązkiem wynajmującego jest m. in. dokonywanie napraw lokalu, napraw lub wymiany instalacji i elementów wyposażenia technicznego, a zwłaszcza napraw i wymiany instalacji wodociągowej, gazowej i ciepłej wody (...) oraz wymiany wewnętrznej instalacji elektrycznej (...) stolarki okiennej oraz podłóg, posadzek i wykładzin podłogowych, a także tynków (ust.3). Komendant Powiatowy Policji w P. przedstawił skarżącemu propozycję objęcia lokalu mieszkalnego nr 32 przy ul. A 1A w P. Przedmiotowe mieszkanie znajduje się w dyspozycji KPP w P., ale stanowi własność Miasta P. Zatem w przypadku zawarcia umowy najmu, obowiązkiem wynajmującego - jak to już wyżej napisano - jest oddanie lokalu nadającego się do zamieszkania. Ewentualny zakres robót obciążających poszczególne strony umowy najmu pozostawałby do ustalenia z właścicielem, Miastem P. Niezaprzeczalnym jest, iż w mieszkaniu należałoby wykonać podstawowy zakres remontu, o czym świadczy notatka inspektora nadzoru KWP w Ł. z dnia 23 lutego 2015 r. Przyznać należy, że stan lokalu nie był z pewnością idealny, ale zważywszy, że nie jest to lokal nowy, to nie można wyprowadzić wniosku, że stan lokalu nie był należyty. Policja nie dysponuje odpowiednimi służbami z branży budowlanej, sanitarnej czy też elektrycznej, których pracownicy mogliby dokonać weryfikacji "oceny stanu technicznego" sporządzonego przez mgr inż. J. H. - powołanego przez skarżącego. Jednocześnie brak jest podstaw, aby odmówić wiary stwierdzeniom pracownika Wydziału Inwestycji i Remontów KWP w Ł., zawartym w notatce inspektora nadzoru Z. W., posiadającego uprawnienia budowlane, że stan techniczny ocieplonego budynku nie stwarza zagrożenia dla bezpieczeństwa lokatorów, a lokal nr 32 nadaje się do zasiedlenia po wykonaniu podstawowego zakresu remontu. Zdatność lokalu do użytku (po przeprowadzeniu odpowiedniego, podstawowego remontu) potwierdza również fakt, że do niedawna lokal był użytkowany przez poprzedniego lokatora. Z tego ostatniego powodu lokal nosi cechy używania, jednakże bez śladów zniszczeń czy dewastacji. Nie może zostać uwzględniony zarzut M. K., iż wydając decyzję o cofnięciu uprawnień do równoważnika pieniężnego organ I instancji nie uwzględnił jego sytuacji rodzinnej. Jak słusznie zauważył Komendant Powiatowy Policji w P. zaproponowany lokal znajduje się w P. (miejsce pełnienia służby funkcjonariusza) co oznacza, iż bez zbędnych uciążliwości może on sprawować stałą opiekę nad rodzicami, ponadto M. K. nie wykazał, aby jego rodzice takiej opieki w obecnym czasie potrzebowali. Skoro więc M. K. nie posiadał lokalu mieszkalnego w miejscu pełnienia służby ani w miejscowości pobliskiej, to zgodnie z przysługującym mu prawem należało mu ten lokal przydzielić w naturze. Przydział lokalu mieszkalnego następuje zgodnie z § 6 rozporządzenia MSWiA w sprawie szczegółowych zasad przydziału, opróżniania i norm zaludnienia lokali mieszkalnych z dnia 18 maja 2005 r. (t. j.: Dz. U. z 2013 r., poz. 1170) na wniosek policjanta. Nie ma jednak żadnych przeszkód prawnych, aby inicjatywę w zakresie realizacji prawa policjanta do lokalu mieszkalnego wykazał właściwy organ policyjny. Fakt nie złożenia przez policjanta wniosku o przydział lokalu mieszkalnego, w sytuacji, gdy policjant nie posiada takiego lokalu w miejscowości, w której pełni służbę lub w miejscowości pobliskiej, sam przez się nie rodzi uprawnienia do równoważnika za brak lokalu mieszkalnego. Konieczna jest tu odmowa przydzielenia lokalu będącego w dyspozycji Policji lub zaistnienia okoliczności w art. 95 ust. 1 ustawy o Policji. Jeżeli więc policjant odmawia lub nie składa wniosku o przydział lokalu mieszkalnego świadczyć to może o braku zainteresowania objęciem lokalu w drodze przydziału. Na powyższą decyzję M. K. wniósł skargę do WSA w Łodzi zarzucając jej naruszenie przepisów w obowiązującym zakresie oraz zasad obiektywizmu i bezstronności w prowadzonym postepowaniu. Wskazał, że po obejrzeniu przydzielonego lokalu mieszkalnego stwierdził, że mieszkanie nadaje się do całkowitego remontu i nie została spełniona przesłanka dotycząca zaoferowania lokalu w należytym stanie. W dniu 27 kwietnia 2015 r. mgr inż. J. H. posiadający uprawnienia do kierowania robotami budowlanymi bez ograniczeń w specjalności konstrukcyjno – budowlanej stwierdził, że mieszkanie przed zasiedleniem wymaga remontu, a jego elementy wykończenia są w dużym stopniu zużyte (skorodowana instalacja wodno – kanalizacyjna, brak podgrzewacza wody, ubytki w instalacji elektrycznej). W jego ocenie stan mieszkania nie jest należyty w rozumieniu § 5 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i administracji z dnia 18 maja 2005 w sprawie szczegółowych zasad przydziału i opróżniania tymczasowych kwater przeznaczonych dla policjantów. W jego ocenie organ przed zaoferowaniem mu lokalu spełniającego normy zaludnienia powinien upewnić się że lokal znajduje się w należytym stanie technicznym. Mieszkanie nadające się do całkowitego remontu nie powinno zostać mu zaoferowanej do zasiedlenia a jego odmowy przyjęcia lokalu nie można traktować jako bezzasadnej. Skarżący nie posiada żadnych środków finansowych, które mógłby przeznaczyć na remont mieszkania przed jego zasiedleniem. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując w całości stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku -Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Natomiast, w myśl art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 270 z 2012r,) sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1/ uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi: a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2/ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach; 3/ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach. Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd bada legalność zaskarżonego aktu pod kątem jego zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. W rozpoznawanej sprawie organy administracji naruszyły przepisy postępowania a mianowicie art. 7,8,77 § 1 i 80 K.p.a. i naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Podstawą prawną rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z dnia 6 kwietnia 1990r. o Policji (Dz.U. z 2015r. poz.355 z późn. zm.), rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002r.w sprawie w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2013r., poz. 1130) oraz rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych zasad przydziału, opróżniania i norm zaludnienia lokali mieszkalnych oraz przydziału i opróżniania tymczasowych kwater przeznaczonych dla policjantów (tekst jednolity: Dz. U. z 2013 r., poz. 1170). Zgodnie z treścią art.92 ust.1 ustawy z 6 kwietnia 1990r. policjantowi przysługuje równoważnik pieniężny, jeżeli on sam lub członkowie jego rodziny nie posiadają lokalu mieszkalnego w miejscu pełnienia służby lub w miejscowości pobliskiej. W myśl § 6 rozporządzenia z 28 czerwca 2002r. decyzję o cofnięciu uprawnienia do dotychczas przyznanego równoważnika pieniężnego wydaje się, jeżeli policjant przestał spełniać warunki, o których mowa w § 1 ust. 1, lub zmienił się jego stan rodziny, albo: 1) otrzymał pomoc na uzyskanie lokalu mieszkalnego lub domu na podstawie odrębnych przepisów; 2) jego małżonek otrzymał pomoc, o której mowa w pkt 1; 3) bezzasadnie odmówił przyjęcia lokalu mieszkalnego odpowiadającego przysługującym mu normom zaludnienia i znajdującego się w należytym stanie technicznym i sanitarnym; 4) w miejscu pełnienia służby lub miejscowości pobliskiej uzyskał lokal mieszkalny stanowiący odrębną nieruchomość lub dom jednorodzinny (część domu) albo spółdzielczy własnościowy lokal mieszkalny będące przedmiotem spadku, jeżeli udział w spadku odpowiada co najmniej dwóm normom zaludnienia. Zgodnie z treścią § 5 rozporządzenia z 18 maja 2005r. przydzielony lokal mieszkalny powinien znajdować się w należytym stanie technicznym i sanitarnym. Z przepisu § 6 pkt.3 rozporządzenia z 28 czerwca 2002r. wynika, że policjantowi cofa się uprawnienie do równoważnika pieniężnego za brak lokalu gdy bezzasadnie odmówił przyjęcia zaproponowanego mu lokalu mieszkalnego znajdującego się w należytym stanie technicznym i sanitarnym. Pojęcie "bezzasadnie" należy rozumieć jako nieuzasadnienie, bezpodstawnie. Z wymienionego przepisu wynika również, że zaproponowany lokal musi być w należytym stanie technicznym i sanitarnym przy czym określenie "należyty" oznacza właściwy, stosowny, odpowiedni. W niniejszej sprawie organy administracji uznały, że M. K. bezzasadnie odmówił przyjęcia lokalu nr 32 przy ul. A 1A, który odpowiada przysługującym mu normom zaludnienia i jest w należytym stanie technicznym i sanitarnym. Organy oparły się na treści notatki specjalisty Wydziału Inwestycji i Remontów KWP w Ł. Z. W. z 23 lutego 2013r. z której wynika, że lokal nadaje się do zasiedlenia po wykonaniu podstawowego zakresu remontu. Z kolei zdaniem skarżącego zaproponowany mu lokal nie jest w należytym stanie technicznym i sanitarnym i nie nadaje się do zamieszkania. M. K. na tę okoliczność przedstawił ocenę stanu technicznego lokalu sporządzoną przez J. H. posiadającego uprawnienia budowlane do kierowania robotami budowlanymi w specjalności konstrukcyjno – budowlanej z 27 kwietnia 2015r. Z oceny tej wynika, że stan techniczny lokalu jest zły i wymaga on przeprowadzenia kapitalnego remontu. W ocenie tej stwierdzono między innymi uszkodzone elementy instalacji elektrycznej (wybrakowane gniazdka, odsłonięte przewody), zagrzybione ściany, odpadającą malaturę, częściowo odpadający tynk oraz zagrzybiałą i częściowo podartą wykładzinę PVC. W ocenie sądu organy administracji nie wyjaśniły dokładnie czy lokal zaproponowany skarżącemu jest w należytym stanie technicznym i sanitarnym. Należy zaznaczyć, że obowiązki wynajmującego i najemcy zostały określone w ustawie z dnia 21 czerwca 2001r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i zmianie Kodeksu cywilnego (Dz.U. z 2014r. poz.150 ze zm.). Przepis art.6a ust.3 wymienionej ustawy stanowi, że do obowiązków wynajmującego należy między innymi dokonywanie napraw i wymiany instalacji elektrycznej, podłóg, posadzek, wykładzin podłogowych oraz tynków. Przede wszystkim należy podnieść, że ocena stanu technicznego sporządzona przez J. H. z 27 kwietnia 2015r. nie jest opinią biegłego w rozumieniu art.84 § 1 K.p.a. lecz dokumentem przedstawionym przez stronę podlegającym ocenie organu jak każdy inny dokument. W przekonaniu sądu istotna jest treść tej oceny, z której wynika, że lokal zaproponowany skarżącemu jest w złym stanie technicznym i nadaje się do kapitalnego remontu. W ocenie tej dokładnie wskazano jakie elementy lokalu wymagają naprawy lub wymiany (wybrakowane gniazdka elektryczne, odsłonięte przewody elektryczne, zagrzybione ściany, odpadająca malatura, spękany i częściowo odpadający tynk, zagrzybiona i częściowo podarta wykładzina PVC, zapleśniała okładzina ścian i podłogi w łazience i.t.d.) Naprawa i wymiana tych wszystkich elementów należy do obowiązków wynajmującego co wynika z treści art.6a ust.3 ustawy z 21 czerwca 2001r. W sytuacji gdy skarżący przedstawił ocenę J. H. to obowiązkiem organu było zweryfikowanie wiarygodności opisu stanu technicznego lokalu przedstawionego w tej ocenie. Organ winien zatem ponownie przeprowadzić oględziny lokalu celem wyjaśnienia czy zaproponowany lokal jest faktycznie w tak złym stanie technicznym jak przedstawiono to w ocenie J.H. i czy nadaje się rzeczywiście do kapitalnego remontu. Organ jednak tego nie uczynił lecz oparł się na lakonicznej notatce urzędowej z 23 lutego 2015r. zawierającej w zasadzie jedno istotne zdanie a mianowicie, że "lokal nadaje się do zasiedlenia po wykonaniu podstawowego zakresu remontu". Ze sformułowania tego nie wynika jaki remont należy przeprowadzić w lokalu, co należy naprawić a co wymienić oraz czy naprawa lub wymiana należy do obowiązków wynajmującego czy najemcy. Treść notatki jest tak ogólnikowa i lakoniczna, że w oparciu o nią nie sposób ustalić czy lokal zaproponowany skarżącemu jest czy też nie jest w należytym stanie. Podkreślić należy, że lokal zaproponowany policjantowi winien być w należytym stanie technicznym i sanitarnym co wynika wprost z treści § 6 pkt.3 rozporządzenia z 28 czerwca 2002r. Skoro skarżący podnosi, że lokal nie jest w należytym stanie i przedkłada ocenę jego stanu technicznego dokonaną przez rzeczoznawcę to obowiązkiem organu było dokładne wyjaśnienie tej kwestii a w szczególności zweryfikowanie treści oceny J. H. Organ administracji tej kwestii nie wyjaśnił. W sytuacji gdy kwestia czy sporny lokal jest w należytym stanie nie została szczegółowo wyjaśniona to przedwczesna jest ocena czy odmowa przyjęcia tego lokalu przez skarżącego była lub nie była bezzasadna w rozumieniu § 6 pkt.3 rozporządzenia z 28 czerwca 2002r. W skardze podniesiono, że kolejny policjant, któremu zaproponowano lokal nr 32 przy ul. A 1A także odmówił jego przyjęcia z uwagi na zły stan techniczny i sanitarny. Okoliczność ta wprawdzie nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy lecz ukazuje w innym świetle fakt odmowy przyjęcia tego lokalu przez skarżącego. Reasumując sąd uznał, że skarga jest uzasadniona. Organy administracji nie wyjaśniły dokładnie czy lokal zaproponowany skarżącemu był w należytym stanie technicznym i sanitarnym a tym samym czy odmowa jego przyjęcia przez M. K. była bezzasadna w rozumieniu § 6 pkt.3 rozporządzenia z 28 czerwca 2002r. Organy naruszyły zatem przepisy art.7,8,77 § 1 i 80 K.p.a. co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Mając to na uwadze, na podstawie art.145 § 1 pkt.1c.) p.p.s.a., sąd uchylił zaskarżoną decyzję. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy należy uwzględnić rozważania zawarte w niniejszym uzasadnieniu. Należy dokładnie wyjaśnić czy lokal zaproponowany skarżącemu jest w należytym stanie technicznym i sanitarnym. W szczególności należy wyjaśnić czy lokal wymaga remontu a jeżeli tak to w jakim zakresie i czy obowiązek jego przeprowadzenia spoczywa na wynajmującym czy najemcy. Należy także odnieść się do oceny stanu technicznego lokalu sporządzonej przez J.H. Po zebraniu całego materiału dowodowego należy dokonać jego wnikliwej analizy a następnie wydać rozstrzygnięcie w sprawie. d.j.