III SA/Łd 1050/04

Dnia 17 marca 2005 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Janusz Nowacki, Asesor Małgorzata Łuczyńska, Protokolant Asystent sędziego Paulina Hućko, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 marca 2005 roku przy udziale sprawy ze skargi T. M. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia przedemerytalnego oddala skargę. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] sierpnia 2004 roku Nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego ( t. jedn. Dz U z 2000 roku, Nr 98, poz. 1071 z późn. zm. ) oraz art. 29 ust. 2, art. 30 ust. 1 ustawy z dnia 30 kwietnia 2004 roku o świadczeniach przedemerytalnych ( Dz U z 2004 r., Nr 120, poz. 1252 ) w zw. z art. 37 k i art. 37 l ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu ( t. jedn. Dz U z 2003 r., Nr 58, poz. 514 z późn. zm.) po rozpatrzeniu odwołania T. M. od decyzji Starosty [...] z dnia [...] lipca 2004 roku, nr [...], orzekające o odmowie przyznania świadczenia przedemerytalnego utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy stwierdził: Starosta decyzją z dnia [...] stycznia 2003 roku orzekł o uznaniu skarżącego z dniem 2 stycznia 2003 roku za osobę bezrobotną i przyznał prawo do zasiłku od dnia 10 stycznia 2003 roku do dnia 9 stycznia 2004 roku. Decyzją z dnia [...] stycznia 2004 roku Starosta [...] orzekł o przyznaniu Panu T. M. prawa do zasiłku dla bezrobotnych od dnia 10 stycznia 2004 roku do dnia 9 lipca 2004 roku. T. M. w dniu 29 czerwca 2004 roku wystąpił z wnioskiem o przyznanie świadczenia przedemerytalnego. Decyzją z dnia [...] lipca 2004 roku Starosta [...] orzekł o odmowie przyznania świadczenia przedemerytalnego, ze względu na fakt, że Pan T. M. nie spełnił w dniu rejestracji jako osoba bezrobotna warunków określonych w art. 37 k ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu niezbędnych do nabycia prawa do świadczenia przedemerytalnego. Decyzją z dnia [...] lipca 2004 roku Starosta [...] orzekł o utracie przez skarżącego prawa do zasiłku od dnia 10 lipca 2004 roku z powodu upływu maksymalnego okresu jego pobierania. T. M. odwołał się od decyzji z dnia [...] lipca 2004 roku o odmowie przyznania prawa do świadczenia przedemerytalnego. Podniósł, iż spełnił wszystkie warunki konieczne do uzyskania prawa do świadczenia przedemerytalnego. Organ odwoławczy powołał się na art. 30 ust 1 ustawy o świadczeniach przedemerytalnych, zgodnie, z którym do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie ustawy o świadczeniach przedemerytalnych stosuje się przepisy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu. Przez sprawy wszczęte i niezakończone rozumie się również wnioski o ustalenie prawa do świadczenia przedemerytalnego złożone przed dniem przejęcia przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych przyznawania i wypłaty świadczeń przedemerytalnych podlegające rozpatrzeniu po dniu przejęcia w związku z art. 37l ust 2 i art. 27 ust 1 pkt 5 i 6 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu. Skarżący przesłał wniosek dotyczący przyznania świadczenia przedemerytalnego do Państwowego Urzędu Pracy w K. w dniu 29 czerwca 2004 roku, a więc przed dniem przejęcia przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych przyznawania i wypłaty świadczeń przedemerytalnych, wobec czego wniosek podlega rozpatrzeniu na podstawie przepisów art. 37k i art. 37l ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu. Zgodnie z art. 37l ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, prawo do świadczenia przedemerytalnego przysługuje osobie , która spełniła warunki w dniu rejestracji w powiatowym urzędzie pracy. Prawo to ustala się na wniosek tej osoby. Pan T. M. w dniu 2 stycznia 2003 roku czyli w dniu rejestracji jako bezrobotny w Powiatowym Urzędzie Pracy w K. nie spełnił dyspozycji wynikających z treści art. 37k ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu warunkujących nabycie prawa doo świadczenia przedemerytalnego, tj. - umowa o pracę została rozwiązana z upływem czasu na jaki została zawarta, co wynika ze świadectwa pracy w PPHU A sp. z o.o. w K., - w dniu rozwiązania stosunku pracy skarżący ukończył 53 lata życia. T. M. w dniu 18 października 2004 roku zaskarżył decyzję Wojewody [...] do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. W uzasadnieniu skargi podniósł, iż miał przepracowane 31 lat i 12 dni. Ponadto pracował 4 lata w gospodarstwie rolnym ojca. Ostatnim okresem zatrudnienia była praca w PPHU A sp. z o.o. od 1 listopada 1999 roku do 31 grudnia 2002 roku. Wcześniej przepracował 22 lata w warunkach szkodliwych. Z końcem 2002 roku w zakładzie pracy dokonano redukcji etatów i zwolnienie nastąpiło nie z upływem czasu, a z przyczyn ekonomicznych zakładu pracy – reorganizacja etatów. Skarżący stwierdził, że aktualnie ma 55 lat i spełnia warunki określone w art. 37 k ustawy z dnia 14 listopada 1994 roku o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu. Organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, potwierdzając dotychczas przyjęte stanowisko. Wyjaśnił ponadto, że umowa o pracę z PPHU A sp. z o.o. była zawarta na czas określony i uległa rozwiązaniu z upływem czasu, na który została zawarta. W dniu rozwiązania umowy skarżący miał ukończone 53 lata, zaś okres uprawniający do emerytury był niższy niż 35 lat. Nawet gdyby przyjąć, wbrew dokumentom znajdującym się w aktach sprawy, iż skarżący stracił pracę w PPHU A sp. z o.o. z przyczyn dotyczących zakładu pracy, nie miałoby to znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, bowiem do dnia rozwiązania stosunku pracy nie ukończył 55 lat i nie osiągnął okresu uprawniającego do emerytury wynoszącego 40 lat. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz U Nr 153, poz. 1269 ) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. W myśl zaś art. 1 § 2 wymienionej ustawy kontrola, o której mowa § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosowanie do art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz U Nr 153, poz. 1270 ) sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1/ uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub części, jeżeli stwierdzi: a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, 2/ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art.156 kpa lub w innych przepisach, 3/ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w kpa lub w innych przepisach. Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji, czy jest ona zgodna z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Zaskarżona decyzja wydana została w sposób prawidłowy. Organ odwoławczy nie naruszył przepisów prawa materialnego i kodeksu postępowania administracyjnego. Pan T. M. wystąpił z wnioskiem o przyznanie świadczenia przedemerytalnego w dniu 29 czerwca 2004 r., to jest przed przejęciem przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych zadań związanych z przyznawaniem świadczeń przedemerytalnych. Wobec powyższego na podstawie art.30 ust.1 ustawy z dnia 30 kwietnia 2004 r. o świadczeniach przedemerytalnych /Dz.U Nr 120, poz.1252/ sprawa wszczęta jego wnioskiem podlega rozpoznaniu na podstawie przepisów ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu /Dz.U z 20003 r., Nr 58, poz.512 ze zm./. Zgodnie z art.37k ust.1 powołanej ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu świadczenie przedemerytalne przysługuje z zastrzeżeniem art.9, osobie spełniającej określone w ustawie warunki do uzyskania statusu bezrobotnego i prawa do zasiłku, jeżeli: 1/ osiągnęła wiek co najmniej 58 lat kobieta i 63 lata mężczyzna i posiada okres uprawniający do emerytury, wynoszący co najmniej 20 lat dla kobiety i 25 lat dla mężczyzn, lub 2/ do dnia rozwiązania stosunku pracy lub stosunku służbowego z przyczyn dotyczących zakładu pracy, w którym była zatrudniona przez okres nie krótszy niż 6 miesięcy, ukończyła co najmniej 50 lat kobieta i 55 lat mężczyzna oraz osiągnęła wiek emerytalny wynoszący co najmniej 30 lat dla kobiet i 35 lat dla mężczyzny lub 3/ do dnia rozwiązania stosunku pracy, z przyczyn dotyczących zakładu pracy, w którym była zatrudniona przez okres nie krótszy niż 6 miesięcy, osiągnęła okres uprawniający do emerytury, wynoszący co najmniej 35 lat dla kobiet i 40 lat dla mężczyzn, lub 4/ do dnia 31 grudnia roku poprzedzającego rozwiązanie stosunku pracy, posiada okres uprawniający do emerytury wynoszący co najmniej 34 lata dla kobiet i 39 lat dla mężczyzn, a rozwiązanie stosunku pracy nastąpiło w związku z niewypłacalnością pracodawcy w rozumieniu ustawy z dnia 29 grudnia 1993 r. o ochronie roszczeń pracowniczych w razie niewypłacalności pracodawcy, 5/ zakończyła okres zatrudnienia, o którym mowa w art. 19 ust.2a i w wyniku zaliczenia go do okresu uprawniającego do emerytury spełnia warunki określone w pkt 1, 3 lub 4. W myśl art.37l ust.1 tej ustawy prawo do świadczenia przedemerytalnego przysługuje osobie, która spełniła warunki w dniu rejestracji w powiatowym urzędzie pracy. T. M. w dniu rejestracji w powiatowym urzędzie pracy, to jest w dniu 2 stycznia 2003 r., nie spełniał warunków uprawniających go do nabycia świadczenia przedemerytalnego określonych w przepisie art.37k ust.1 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu. Miał ukończone jedynie 53 lata oraz umowa o pracę zawarta z PPH A Sp. z o.o. w K. nie uległa rozwiązaniu z przyczyn dotyczących zakładu pracy. Umowa ta została rozwiązana w dniu 31 grudnia 2002 r. po upływie okresu na jaki ją zawarto. Skarżący w żaden sposób nie uprawdopodobnił zgłoszonego zrzutu, dotyczącego rozwiązania stosunku pracy z końcem 2002 r. z przyczyn dotyczących zakładu pracy. Z przedstawionego przez T. M. świadectwa pracy, stanowiącego dowód w sprawie wynika, iż stosunek pracy ustał w wyniku rozwiązania z upływem okresu na jaki umowę zawarto. Organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę trafnie zauważył, że gdyby faktycznie rozwiązanie stosunku pracy nastąpiło z przyczyn dotyczących zakładu pracy, to nie miałoby to wpływu na sytuację skarżącego, gdyż do dnia rozwiązania stosunku pracy nie ukończył on 55 lat i nie osiągnął okresu uprawniającego do emerytury wynoszącego 40 lat. Ponadto stwierdzić należy, iż ustawa o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu w brzmieniu obowiązującym w dacie rejestracji T. M. w powiatowym urzędzie pracy oraz złożenia wniosku o przyznanie świadczenia przedemerytalnego nie przewidywała preferencji w nabyciu tego świadczenia dla osób pracujących w warunkach szkodliwych. Tym samym przepracowanie przez skarżącego 22 lat w warunkach szkodliwych nie skutkuje nabyciem przez niego prawa do świadczenia przedemerytalnego. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art.151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalił skargę.