III SA/Łd 1057/12

Dnia 21 marca 2013 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Nowacki, Sędziowie Sędzia NSA Irena Krzemieniewska (spr.), Sędzia WSA Małgorzata Łuczyńska, , Protokolant Pomocnik sekretarza – Bartosz Adamus, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 marca 2013 roku sprawy ze skargi Z. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnienia diagnosty do wykonywania badań technicznych pojazdów oddala skargę. Prezydent Miasta [...] decyzją z dnia [...] nr [...] orzekł cofnięciu Z. K. uprawnienia do wykonywania badań technicznych pojazdów w zakresie badań okresowych i badań dodatkowych rodzaju "b, c, f udzielonego dnia 9 października 2002 r., przez Prezydenta Miasta [...] za numerem [...], a następnie rozszerzonego w dniu 12 maja 2004 r., o zakres badań technicznych rodzaju "a, d, e" oraz o zobowiązaniu strony do zwrotu w oznaczonym terminie dokumentu. W odwołaniu strona zarzuciła naruszenie art. 84 ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym poprzez jego niewłaściwe zastosowanie na skutek przyjęcia, że strona dokonała wpisu do dowodu rejestracyjnego pojazdu niezgodnie ze stanem faktycznym oraz przepisami powyższej ustawy, w sytuacji, gdy zachowanie polegające na przeprowadzeniu badania technicznego, w którym nie wykryto błędu w cechach identyfikacyjnych pojazdu marki Iveco Daily 35C14 o nr rej. [...], a który to błąd wyrażał się w niezauważeniu różnicy pomiędzy numerem VIN znajdującym się na tabliczce znamionowej i wskazanym w dowodzie rejestracyjnym (...) a numerem VIN znajdującym się na podwoziu-ramie (...), można co najwyżej uznać za przeprowadzenie badania niezgodnie z określonym przez przepisy sposobem wykonywania tego typu badań, a co za tym idzie, zakwalifikowanie go jako naruszenie normy prawnej przewidzianej w art. 84 ust. 3 pkt 1 powołanej ustawy, które to naruszenie jest uchybieniem mniejszej wagi nieskutkującym obligatoryjnym cofnięciem uprawnień diagnosty. Skarżący zarzucił naruszenie art. 84 ust. 3 pkt 1 powołanej ustawy poprzez jego niezastosowanie i w konsekwencji przyjęcie, iż zachowanie skarżącego - to jest niewłaściwie wykonane badanie, stanowi zdarzenie objęte hipotezą przepisu art. 84 ust. 3 pkt 2 ustawy - Prawo o ruchu drogowym, który to przepis uniemożliwia staroście rozważenie ewentualnego miarkowania konsekwencji takiego uchybienia. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. decyzją z dnia [...] nr [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję . W uzasadnieniu organ wskazał, że w ramach kontroli przeprowadzonej w Stacji Kontroli Pojazdów nr [...] w dniu [...] stwierdzono, że diagnosta Z. K. w dniu [...] przeprowadził okresowe badanie techniczne pojazdu marki Iveco Daily 35C14 o nr rej. [...], które zakończyło się z wynikiem pozytywnym. Do protokołu kontroli załączono m.in. wydruk z rejestru badań technicznych pojazdów wykonanych w stacji kontroli pojazdów [...], prowadzonej przez Przedsiębiorstwo Transportowo - Usługowe A, zawierający badanie techniczne pojazdu marki Iveco Daily 35C14 o nr rej. [...], zapisane w przedmiotowym rejestrze pod numerem [...]. Według przedmiotowego rejestru przedmiotowy pojazd - który został poddany badaniu technicznemu w dniu [...] - posiadał VIN o treści: [...]. Organ wskazał, natomiast, że z akt sprawy wynika, iż w dniu 2 listopada 2005 r. Prezydent Miasta [...] zarejestrował za nr rej[...] pojazd marki Iveco Daily 35C14 (rok produkcji: 2005), - wydając dowód rejestracyjny serii [...] - gdzie wskazano, iż pojazd ten oznaczony jest nr VIN o treści: [...]. W pojeździe tym został fabrycznie w procesie produkcji w 2005r. wybity przez producenta błędnie numer VIN, o treści: [...], który znajduje się na podwoziu (ramie). Organ uznał, że Z. K. w dniu 29 września 2008r. przeprowadził okresowe badanie techniczne, które - pomimo niezgodności numeru VIN (w dowodzie rejestracyjnym: [...], faktycznie: [...]) - zostało zaklasyfikowane przez diagnostę, jako ukończone z wynikiem pozytywnym. Powołując się na treść art. 66 ust. 3a pkt 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. - Prawo o ruchu drogowym oraz § 11 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia, który stanowi, iż, pojazd samochodowy wyposaża się m.in. w numer identyfikacyjny pojazdu (VIN) albo w numer nadwozia, podwozia lub ramy, umieszczony w sposób trwały na nadwoziu, ramie lub innym podobnym podstawowym elemencie konstrukcyjnym, oraz tabliczkę znamionową określoną w załączniku nr 4 do rozporządzenia Kolegium wskazało, że diagnosta przeprowadzający okresowe badanie techniczne pierwszą czynnością, której dokonuje jest identyfikacja pojazdu, która w wyniku negatywnej weryfikacji pola numerowego z dowodem rejestracyjnym winna skutkować negatywnym wynikiem badania technicznego. Organ zaznaczył, że w myśl § 4 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 16 grudnia 2003 r., w sprawie zakresu i sposobu przeprowadzania badań technicznych pojazdów oraz wzorów dokumentów stosowanych przy tych badaniach stosownie do którego okresowe badanie techniczne polega na sprawdzeniu m.in. zgodności faktycznych danych pojazdu z zapisanymi w dowodzie rejestracyjnym lub odpowiadającym mu dokumencie, dotyczących danych identyfikacyjnych i technicznych pojazdu, a także prawidłowości oznaczeń i stanu tablic rejestracyjnych. Z. K. dokonując wpisu do dowodu rejestracyjnego przedmiotowego pojazdu (potwierdzającego pozytywny wynik badania technicznego) i wyznaczając kolejny termin badania technicznego do dnia 29 września 2010r. postąpił niezgodnie we wskazanymi powyżej przepisami. Odnosząc się do zarzutu skarżącego, że organ I instancji oparł swoją decyzję na przepisie art. 84 ust. 3 pkt 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym, a powinno na podstawie pkt 1 tego przepisu, Kolegium uznało, że nie zasługuje na uwzględnienie. W ocenie organu odwoławczego w rozpatrywanym stanie faktycznym Prezydent Miasta [...] dokonał właściwej subsumcji, albowiem stwierdził, że skarżący dokonał wpisu do dowodu rejestracyjnego niezgodnie ze stanem faktycznym i przepisami, gdyż diagnosta ten pomimo niezgodności numeru VIN przedmiotowego pojazdu (niezgodność ze stanem faktycznym), dopuścił przedmiotowy pojazd do ruchu (niezgodność z przepisami tj. §12 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie zakresu i sposobu przeprowadzania badań technicznych pojazdów oraz wzorów dokumentów stosowanych przy tych badaniach, w związku z załącznikiem nr 1 [pkt. 1.1.] ww. rozporządzenia. Organ wyjaśnił, że decyzja cofająca uprawnienia nie ma charakteru uznaniowego. W skardze z dnia 14 listopada 2012 r. Z. K. zarzucił naruszenie prawa materialnego tj. art. 84 ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i w konsekwencji przyjęcie, iż jego zachowanie, to jest niezauważenie różnicy pomiędzy numerem VIN znajdującym się na tabliczce znamionowej i wskazanym w dowodzie rejestracyjnym a numerem VIN znajdującym się na podwoziu-ramie stanowi zdarzenie objęte hipotezą przepisu art. 84 ust. 3 pkt 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Skarżący zarzucił naruszenie przepisów postępowania art. 7, art. 77 , art. 80 k.p.a. poprzez brak wyczerpującego zebrania oraz brak wszechstronnego rozważenia materiału dowodowego w sprawie, nieodniesienie się do podnoszonej w odwołaniu wagi uchybień jakich miał dopuścić się skarżący, nie mających żadnego wpływu na bezpieczeństwo uczestników ruchu drogowego. Skarżący wniósł o uchylenie decyzji organów I i II instancji oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. W ocenie skarżącego stwierdzone uchybienie nie stwarzało zagrożenia dla jakichkolwiek uczestników ruchu, zatem nie powinno skutkować pozbawieniem uprawnienia. Skarżący podkreślił, że badania techniczne zostało faktycznie wykonane. Pojazd był sprawny, nie posiadał żadnych usterek, a jego ogólny stan techniczny pozwalał na wpis do dowodu rejestracyjnego informacji o przeprowadzonym badaniu technicznym pojazdu z wynikiem pozytywnym. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalanie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko. W piśmie procesowym z dnia 17 grudnia 2012 r. stanowiącym uzupełnienie skargi skarżący wskazał, że organy naruszyły również art. 84 ust. 3 pkt 1 ustawy o Prawo o ruchu drogowym poprzez jego wadliwe zastosowanie oraz uznanie, że powyższy przepis nie pozwala na miarkowanie konsekwencji uchybienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga Z. K. jest niezasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, póz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. W myśl zaś art. 1 § 2 wymienionej ustawy kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Na podstawie art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W myśl zaś art. 145 § 1 p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1/ uchyla decyzje lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi: a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego; c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2/ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach; 3/ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. Z wymienionych przepisów wynika, iż Sąd bada legalność zaskarżonej decyzji, czy jest ona zgodna z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Rozpatrując skargę, w tak zakreślonej kognicji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi nie stwierdził, aby zaskarżona decyzja naruszała przepisy prawa materialnego lub przepisy postępowania administracyjnego w sposób wpływający na wynik sprawy, co w myśl art. 145 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi mogłoby stanowić podstawę do jej uchylenia. W przedmiotowej sprawie nie doszło do naruszenia przepisów postępowania. Stan faktyczny jest bowiem bezsporny i skarżący go nie kwestionuje. Istotę sporu stanowi zastosowanie przepisów prawa materialnego, a mianowicie zastosowanie art. 84 ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012 r. poz. 1137 t.j.) , zamiast art. 84 ust. 3 pkt 1 tej ustawy. W myśl przepisu art. 84 ust.3 ustawy starosta cofa diagnoście uprawnienie do wykonywania badań technicznych, jeżeli w wyniku przeprowadzonej kontroli, o której mowa w art. 83 ust. 6, stwierdzono: 1) przeprowadzenie przez diagnostę badania technicznego niezgodnie z określonym zakresem i sposobem wykonania; 2) wydanie przez diagnostę zaświadczenia albo dokonanie wpisu do dowodu rejestracyjnego pojazdu niezgodnie ze stanem faktycznym lub przepisami. W zaistniałym stanie faktycznym sprawy Prezydent Miasta [...] cofnął skarżącemu uprawnienia do wykonywania badań technicznych pojazdu w oparciu o art. 84 ust. 3 pkt 2 ustawy. W wyniku rozpoznania odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze również uznało, że przepis ten stanowi prawidłową podstawę prawną decyzji. Zdaniem sądu w tym składzie organy administracji dokonały właściwej subsumcji stwierdzając, iż skarżący dokonał wpisu do dowodu rejestracyjnego niezgodnie ze stanem faktycznym i przepisami, gdyż diagnosta pomimo niezgodności numeru VIN przedmiotowego pojazdu dopuścił pojazd do ruchu. Analiza art. 84 ust. 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym nie pozostawia żadnych wątpliwości, że cofnięcie przez starostę uprawnień diagnoście do wykonywania badań technicznych, musi być poprzedzone przeprowadzeniem kontroli w trybie określonym w ustawie. Celem przepisu art. 84 ust. 3 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym jest odsunięcie od czynności diagnostycznych nierzetelnych diagnostów. Oczywiste są bowiem konsekwencje naruszania podstawowych zasad i dopuszczenie do ruchu pojazdów o niesprawdzonym stanie technicznym, a mianowicie stworzenie zagrożenia dla wszystkich uczestników ruchu drogowego. W niniejszej sprawie wydanie przez organ I instancji decyzji administracyjnej w przedmiocie cofnięcia diagnoście uprawnień do dokonywania badań technicznych poprzedziło postępowanie administracyjne, oparte na wynikach przeprowadzonej w dniu 15 marca 2012 r. kontroli Stacji Kontroli Pojazdów [...], w której zatrudniony jest skarżący. Przepis art. 84 ust. 3 ustawy - Prawo o ruchu drogowym jednoznacznie stanowi, że decyzja starosty o cofnięciu diagnoście uprawnienia oparta jest o treść protokołu kontrolnego. Zakres kontroli, która odnosi się przede wszystkim do prawidłowości wykonywania badań technicznych pojazdów oraz prowadzenia wymaganej dokumentacji określa art. 83b ust. 2 pkt 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Sąd podzielił stanowisko Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł., że przeprowadzona kontrola stacji pojazdów w trybie nadzoru potwierdziła, że Z. K. w dniu 29 września 2008r. przeprowadził okresowe badanie techniczne pojazdu Iveco Daily 35C14 o nr rej. [...], które - pomimo niezgodności numeru VIN (w dowodzie rejestracyjnym: [...], faktycznie: [...]) - zostało zaklasyfikowane przez diagnostę, jako ukończone z wynikiem pozytywnym. Stwierdzić zatem należy, że poczynione przez organy administracji ustalenia mieszczą się w hipotezie art. 84 ust. 3 pkt 2 cyt. wyżej ustawy, bowiem w sposób bezsporny wykazują nierzetelność skarżącego polegającą na dopuszczeniu do ruchu pojazdów o nieprawidłowym numerze VIN. Skarżący pełniąc funkcję publiczną uprawnionego diagnosty naruszył przepisy prawa wpisując w dowodzie rejestracyjnym pozytywny wynik badania technicznego pomimo odstąpienia niezgodności numeru VIN pojazdu. Bezsporne jest więc, że skarżący poświadczył nieprawdę w dowodzie rejestracyjnym. W tej sytuacji prezydent miasta (starosta) jak to wynika ze sformułowania "cofa" musiał, a nie tylko mógł cofnąć nadane diagnoście uprawnienie. Sąd nie podzielił stanowiska wyrażonego w piśmie procesowym z dnia 17 grudnia 2012 r. i wskazanych tam wyroków Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu w sprawach o sygn. akt II SA/Po 352/11 i II SA/Po 482/10. Wbrew twierdzeniom strony z treści art. 84 ust. 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym wynika, że w obu zaistniałych sytuacjach, i tych wymienionych w punkcie 1 jak i punkcie 2, starosta cofa diagnoście uprawnienie. Nakaz cofnięcia uprawnień jest bezwzględnie obowiązujący i przepisy nie przewidują tu tzw. uznania administracyjnego. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę oddalił. ak