III SA/Łd 1067/12

Referendarz Sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Łodzi, w Wydziale III - Robert Adamczewski po rozpoznaniu w dniu 4 lutego 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku C. N. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata w sprawie ze skargi C. N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] znak [...] w przedmiocie uchylenia decyzji organu I instancji w sprawie odmowy umorzenia części opłaty karnej za zajęcie pasa drogowego postanawia 1) oddalić wniosek skarżącej w zakresie dotyczącym zwolnienia od kosztów sądowych; 2) przyznać skarżącej C. N. prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez ustanowienie adwokata R.A. III SA/Łd 1067/12 Uzasadnienie W dniu 7 listopada 2012 r. C. N. (dalej wnioskodawczyni) wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] (znak [...]) w przedmiocie uchylenia decyzji organu I instancji w sprawie odmowy umorzenia części opłaty karnej za zajęcie pasa drogowego. W treści skargi strona sformułowała wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata, załączając – po wezwaniu Sądu – wypełniony formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej na druku "PPF". Z oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wynika, że wnioskodawczyni prowadzi samodzielne gospodarstwo domowe, jest właścicielką mieszkania o powierzchni 42 m2. Na dochody skarżącej składają się: emerytura w kwocie 1.100 zł oraz dochody z prowadzonej działalności gospodarczej w kwocie 1.000 zł. Skarżąca, zgodnie z przedłożonym oświadczeniem, nie posiada żadnych zasobów pieniężnych, ani przedmiotów o wartości powyżej 3.000 euro. Nadmieniła natomiast, iż ponosi bieżącego utrzymania do których zaliczyła m.in.: czynsz – 330 zł, gaz – 40 zł, energię elektryczną – 45 zł, inne media – 150 zł, leki – 300 zł, koszty wyżywienia ok 600 zł miesięcznie. Referendarz Sądowy zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) [dalej: ustawa – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi], prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Jednocześnie ustawodawca w art. 246 § 1 powoływanej ustawy uzależnił przyznanie prawa pomocy od wykazania przez stronę, że nie ma ona środków na poniesienie jakichkolwiek kosztów postępowania (przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym) lub że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym). Działając na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należy rozważyć, czy w świetle podanych okoliczności strona skarżąca spełnia przesłanki do przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym lub częściowym. W stanie faktycznym istniejącym w rozpatrywanej sprawie należy uznać, że brak jest przesłanek uzasadniających przyznanie prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Strona występująca o przyznanie prawa pomocy jest obowiązana uprawdopodobnić, że spełnia kryteria przyznania pomocy. Oznacza to, że jest zobowiązana wykazać z prawdopodobieństwem graniczącym z pewnością, że nie jest w stanie ponieść takich kosztów. Zauważyć przy tym należy, że udzielenie stronie prawa pomocy w postępowaniu przed sądem administracyjnym jest formą jej dofinansowania z budżetu państwa i przez to powinno się sprowadzać do wypadków, w których zdobycie przez stronę środków na sfinansowanie udziału w postępowaniu sądowym jest rzeczywiście, obiektywnie niemożliwe. W niniejszej sprawie istotne dla podejmowanego rozstrzygnięcia jest ustalenie, że skarżąca posiada stały dochód z tytułu emerytury w kwocie 1.100 zł oraz uzyskuje dochody z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej w kwocie ok. 1000 zł, co daje w efekcie ok. 2.100 zł ogólnego dochodu w gospodarstwie domowym. W ocenie referendarza, w sytuacji posiadania stałego dochodu we wskazanej wysokości, wobec wskazanych przez skarżącą wydatków bieżących skarżąca nie może zasłaniać się argumentem, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (przesłanka z art. 246 § 1 pkt 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Przedmiotowe okoliczności, w zestawieniu z wysokością obciążających skarżącą na tym etapie postępowania kosztami wpisu od skargi (200 zł), mając także na uwadze, że przyszłe ewentualne koszty były rozłożone w czasie, pozwala na przyjęcie, że skarżąca jest w stanie ponieść te koszty bez uszczerbku dla swojego utrzymania. Odnosząc się natomiast do wniosku skarżącej o ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika, referendarz zważył co następuje. Rozpoznając wniosek skarżącej w tym zakresie, referendarz miał na względzie fakt, że prawo pomocy jest instytucją, której celem jest umożliwienie realizacji prawa do sądu osobom nie dysponującym wystarczającymi środkami na prowadzenie sporów przed sądem. W świetle przedstawionych powyżej informacji o stanie majątkowym skarżącej – wysokości osiąganego dochodu, mając też na uwadze, że skarżąca została zobligowana do pokrycia kosztów sądowych w niniejszej sprawie, w ocenie referendarza, skarżąca nie jest już w stanie ponieść dodatkowych kosztów ustanowienia profesjonalnego pełnomocnika w sprawie. W ocenie referendarza, nie można w tej sytuacji wymagać od strony skarżącej poniesienia jeszcze tych dodatkowych kosztów postępowania związanych z zastępstwem procesowym, mogłyby one albowiem stanowić rudne do udźwignięcia obciążenie budżetu domowego skarżącej. Wobec powyższego, na podstawie art. 245 § 2 i § 3 oraz art. 246 § 1 pkt 1 i pkt 2 w zw. z art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak postanowieniu. R.A.