III SA/Łd 1068/12

Dnia 14 lutego 2013 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Irena Krzemieniewska, Sędziowie Sędzia NSA Teresa Rutkowska, Sędzia NSA Janusz Nowacki (spr.), , Protokolant Ref. staż. Przemysław Mazur, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 lutego 2013 roku sprawy ze skargi A. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. T. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnień diagnosty do wykonywania badań technicznych pojazdów oddala skargę. Decyzją nr [...] z dnia [...], na podstawie art.84 ust.3 pkt 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. nr 108 z 2005r. poz.908 z późn. zm.) i art.`104 kpa, Starosta P. cofnął A.K. uprawnienie diagnosty do wykonywania badań technicznych pojazdów. W uzasadnieniu podniesiono, iż w dniu [...] do Starosty Powiatowego w P. wpłynęło postanowienie Prokuratury Rejonowej w P. z dnia [...] o uzupełnieniu postanowienia o zastosowaniu środka zapobiegawczego z 18 marca 2011r. przez zastosowanie wobec A.K. środka zapobiegawczego w postaci zawieszenia w wykonywaniu zawodu diagnosty. W związku z tym zostało wszczęte postępowanie w sprawie cofnięcia uprawnienia diagnosty A.K.. W dniu 17 czerwca 2011r. została przeprowadzona kontrola w Stacji Kontroli Pojazdów Z.R. A. w G. w wyniku której stwierdzono, że w dniu 25 czerwca 2010r. w dowodzie rejestracyjnym ciągnika rolniczego marki Ursus C 330 nr rej. [...] A.K. poświadczył nieprawdę stwierdzając dokonanie badania technicznego pojazdu podczas gdy badania takiego nie przeprowadził w tym dniu lecz dzień wcześniej. Wyrokiem z dnia 4 stycznia 2012r. w spr. [...] Sąd Rejonowy w P. skazał A.K. za przestępstwo z art.277 § 1 kodeksu karnego polegające na tym, że wpisał w dokumentacje elektroniczną stacji diagnostycznej i w dowodzie rejestracyjnym ciągnika rolniczego nr rej. [...] pozytywny wynik okresowego badania technicznego, pomimo odstąpienia od przeprowadzonego tego badania. Organ uznał, iż spełnione zostały przesłanki cofnięcia A.K. uprawnienia diagnosty określone w art.84 ust.3 pkt.2 ustawy z 20 czerwca 1997r. A.K. dokonał bowiem wpisu w dowodzie rejestracyjnym ciągnika rolniczego niezgodnie ze stanem faktycznym i obowiązującymi przepisami. Od wymienionej decyzji A.K. złożył odwołanie podnosząc, iż wyrok w sprawie karnej był jedyną przesłanka do cofnięcia uprawnienia diagnosty. Nie zebrano ani nie rozważono całego materiału dowodowego a w szczególności złożonego oświadczenia. W konkluzji A.K. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji. Decyzją nr [...] z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P., na podstawie art.138 § 1 pkt.1 kpa, utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu podniesiono, iż z zebranego materiału dowodowego wynika, iż A.K. w dniu 25 czerwca 2010r. w dowodzie rejestracyjnym ciągnika rolniczego marki Ursus C-330 nr [...] potwierdził dokonanie badania technicznego pojazdu mimo, że go w rzeczywistości nie przeprowadził. Wynika to z treści wyroku sądu karnego oraz przeprowadzonej kontroli w dniu 17 czerwca 2011r. Poświadczył zatem nieprawdę w dowodzie rejestracyjnym co jest niezgodne z obowiązującymi przepisami. Organ administracji ma w takiej sytuacji obowiązek cofnięcia uprawnień diagnosty. Okoliczności faktyczne zostały ustalone w oparciu o przeprowadzone postępowanie dowodowe i niezasadny jest zarzut, iż nie zostało przeprowadzone takie postępowanie. Mając to na uwadze organ odwoławczy utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. Na wymienioną decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi złożył A.K.. W obszernym uzasadnieniu skargi podniesiono, iż organy administracji cofnęły uprawnienie diagnosty opierając się jedynie na treści wyroku sądu karnego nie przeprowadzając postępowania dowodowego. Organ odwoławczy nie odniósł się do zarzutów odwołania a zwłaszcza do treści złożonego oświadczenia. Cofnięcie uprawnienia diagnosty jest możliwe tylko w razie stwierdzenia uchybień podczas kontroli a nie można opierać się jedynie na skazującym wyroku karnym. Naruszone zostały konstytucyjne zasady zaufania obywatela do państwa oraz zasada proporcjonalności gdyż cofnięto uprawnienie bez względu na stopień winy diagnosty i rodzaj przewinienia. Nadto nie można za ten sam czyn dwa razy karać a taka sytuacja miała miejsce w tej sprawie. Skarżący został raz skazany za przestępstwo i obecnie cofnięto mu uprawnienie diagnosty. Organy administracji nie zebrały ani nie oceniły całego materiału dowodowego. W konkluzji skarżący wnosił o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej je decyzji organu I instancji. Organ administracji w odpowiedzi na skargę wnosił o jej oddalenie podtrzymując argumentacje przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga A.K. nie jest zasadna. Zgodnie z treścią art.1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153 poz.1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. W myśl zaś art.1 § 2 wymienionej ustawy kontrola o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z treścią art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r. poz270) –[zwanej dalej w skrócie – p.p.s.a.], sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W myśl zaś art.145 § 1 wymienionej ustawy sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1./ uchyla decyzje lub postanowienie w całości lub w części jeżeli stwierdzi: a./ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy b./ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego c./ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy 2./ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art.156 kodeksu postępowania administracyjnego lub innych przepisach 3./ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach. Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji, czy jest ona zgodna z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Badając legalność zaskarżonej decyzji Sąd nie stwierdził naruszenia przez organy administracji przepisów prawa materialnego, bądź procesowego w stopniu uzasadniającym jej uchylenie. Podstawą prawną rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z 20 czerwca 1997r. Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. nr 108 z 2005r. poz.908 z późn. zm.). Zgodnie z treścią art.84 ust.3 pkt.2 ustawy z 20 czerwca 1997r. starosta cofa diagnoście uprawnienie do wykonywania badań technicznych jeżeli w wyniku przeprowadzonej kontroli, o której mowa w art.83 ust.6, stwierdzono wydanie przez diagnostę zaświadczenia albo dokonanie wpisu do dowodu rejestracyjnego pojazdu niezgodnie ze stanem faktycznym lub przepisami. Z wymienionego przepisu wynika, iż przesłanką cofnięcia diagnoście uprawnienia do wykonywania badania technicznego jest stwierdzenie w czasie kontroli, iż wydał on zaświadczenie lub dokonał wpisu do dowodu rejestracyjnego pojazdu niezgodnie z stanem faktycznym lub przepisami. Przeprowadzone postępowanie dowodowe wykazało, że skarżący w dniu 25 czerwca 2010r. w dowodzie rejestracyjnym ciągnika rolniczego Ursus C-330 nr rej. [...] potwierdził dokonanie badania technicznego pomimo, że w rzeczywistości go nie przeprowadził. Nadto wykonanie badania wpisał także w dokumentacji elektronicznej stacji diagnostycznej. Nie ulega wątpliwości, iż wpisanie w dowodzie rejestracyjnym wykonania pozytywnego badania technicznego mimo jego nieprzeprowadzenia jest niezgodne ze stanem faktycznym oraz obowiązującymi przepisami. Skarżący faktycznie dopuścił się poświadczenia nieprawdy za co został skazany wyrokiem karnym z dnia 4 stycznia 2012r. w spr. [...]. Dopuszczenie się wymienionego uchybienia przez skarżącego wynika zarówno z treści wyroku w spr. [...] jak również z protokołu kontroli Stacji Kontroli Pojazdów w G. w dniu 17 czerwca 2011r. W czasie tej kontroli A.K. przyznał bowiem, że w dniu 25 czerwca 2010r. nie przeprowadził badania technicznego ciągnika rolniczego. Potwierdził zatem okoliczność stwierdzoną wyrokiem w spr. [...]. Błędny jest zatem zarzut skarżącego, iż organy administracji oparły się wyłącznie na treści wyroku sądu karnego. Również bowiem z protokołu kontroli z 17 czerwca 2011r. wynika, iż A.K. dokonał wpisu w dowodzie rejestracyjnym ciągnika niezgodnie ze stanem faktycznym i obowiązującymi przepisami. Należy zaznaczyć, iż w uchwale w składzie 7 sędziów z 12 marca 2012r. w spr. II GPS 2/11 Naczelny Sąd Administracyjny uznał, iż sposób ujawnienia dopuszczenia się przez diagnostę naruszenia określonego w art.84 ust.3 pkt.2 ustawy z 20 czerwca 1997r. nie ma znaczenia dla oceny możliwości zastosowania sankcji przewidzianej w tym przepisie. (Lex nr 1124034). W uzasadnieniu wymienionej uchwały podniesiono, iż użyte w art.84 ust.3 pkt.2 określenie "w czasie kontroli" odnosi się do faktycznych podstaw do wszczęcia postępowania administracyjnego w przedmiocie cofnięcia uprawnienia diagnoście. Nie oznacza to, że wszczęcie z urzędu postępowania w przedmiocie cofnięcia uprawnienia diagnoście może nastąpić tylko wówczas gdy wynik kontroli przeprowadzonej u przedsiębiorcy ujawni wydanie przez diagnostę zaświadczenia albo dokonanie wpisu niezgodnego ze stanem faktycznym lub przepisami. W ocenie NSA brak jest racjonalnych przesłanek do wykluczenia możliwości wszczęcia postępowania administracyjnego w przedmiocie cofnięcia uprawnień, gdy informacje o wydaniu przez diagnostę zaświadczenia albo dokonaniu wpisu niezgodnie ze stanem faktycznym lub przepisami zostały uzyskane podczas analizy akt w innej sprawie lub pochodzą od innych organów. Przyjęcie poglądu przeciwnego spowodowałoby, że przepis art. 84 ust. 3 pkt 2 Prawa o ruchu drogowym nie mógłby spełniać swojej funkcji. Zdaniem NSA brak jest argumentów dla wykazania, że tylko wówczas, gdy postępowanie w przedmiocie cofnięcia uprawnień diagnoście z powodów określonych w art. 84 ust. 3 pkt 2 Prawa o ruchu drogowym zostało wszczęte w "wyniku przeprowadzonej kontroli", można wobec diagnosty stosować sankcje administracyjnoprawne i karnoprawne. Natomiast nieujawnienie fałszu intelektualnego "w wyniku kontroli" znosi sankcję administracyjną. Argumentem takim nie może być podkreślana w orzeczeniach sądów administracyjnych sankcyjność przepisu art. 83 ust. 3 pkt 2 Prawa o ruchu drogowym. "Wynik kontroli" bowiem, o którym mowa w tym przepisie, nie stanowi przesłanki zastosowania sankcji, lecz określa źródło informacji uzasadniające wszczęcie z urzędu postępowania administracyjnego w przedmiocie cofnięcia uprawnień diagnoście. Sąd w obecnym składzie podzielił pogląd wyrażony w wymienionej uchwale. Niezasadny jest zarzut skarżącego, iż organy administracji nie zebrały w sposób wyczerpujący i nie rozważyły całego materiału dowodowego a w szczególności pominęły treść jego oświadczenia z dnia 13 sierpnia 2012r. Wbrew temu zarzutowi organy ustaliły prawidłowy stan faktyczny i wyjaśniły okoliczności istotne dla rozstrzygnięcia sprawy. W szczególności swoje ustalenia dokonały na podstawie wyników kontroli przeprowadzonej w dniu 17 czerwca 2011r. oraz w oparciu o treść wyroku sądu karnego. Odnośnie oświadczenia z 13 sierpnia 2012r. to skarżący kwestionuje w nim ustalenia dokonane w postępowaniu karnym zakończonym wydaniem wyroku z 4 stycznia 2012r. Zarzuty dotyczące postępowania karnego nie podlegają ocenie w postępowaniu administracyjnym. A.K. miał możliwość podnoszenia tych zarzutów w postępowaniu karnym a nie w postępowaniu w przedmiocie cofnięcia mu uprawnienia diagnosty. Nieuzasadniony jest zarzut skarżącego, iż cofnięcie uprawnienia diagnosty stanowi naruszenie zasady proporcjonalności oraz zasady zakazującej dwukrotnego karania za popełnienie tego samego czynu zabronionego. Zaznaczyć należy, iż celem przepisu art.84 ust.3 ustawy z 20 czerwca 1997r. jest odsunięcie od czynności diagnostycznych nierzetelnych diagnostów. Diagnosta decyduje bowiem o dopuszczeniu pojazdu do ruchu drogowego. W sytuacji gdy dopuszcza on do ruchu pojazd o niesprawdzonym stanie technicznym powoduje tym zagrożenie dla bezpieczeństwa ruchu pojazdów na drogach. Diagnosta pełni funkcję publiczną. W związku z czym wymagana jest od niego szczególna staranność w wykonywaniu swoich czynności oraz przestrzeganie obowiązujących w tym zakresie przepisów. Skoro zatem od pracy diagnosty zależy bezpieczeństwo w ruchu drogowym to w sytuacji gdy dopuszcza się on uchybień, o których mowa w art.84 ust.3 pkt.2 ustawy z 20 czerwca 1997r., to tym samym stwarza zagrożenie dla bezpieczeństwa wszystkich uczestników ruchu drogowego. Konsekwencje tych uchybień są zatem znaczne a więc i sankcja za te uchybienia winna być do tego proporcjonalna. W przekonaniu Sądu nie można uznać, że zachwiana została proporcja pomiędzy konsekwencjami uchybień diagnosty, o których mowa w art.84 ust.3 pkt.2 ustawy a skutkiem takich uchybień jakim jest cofnięcie uprawnienia diagnoście. Odnośnie zaś podwójnego karania za to samo przewinienie to należy zaznaczyć, iż cofnięcie diagnoście uprawnienia do przeprowadzania badań technicznych nie jest sankcją karną. W sytuacji gdy diagnosta dopuści się uchybień wymienionych w art.84 ust.3 ustawy z 20 czerwca 1997r. to podlega odpowiedzialności administracyjnej. Celem takiego uregulowania jest odsunięcie od czynności diagnostycznych nierzetelnych diagnostów a więc takich, których działania stwarzają zagrożenie dla bezpieczeństwa uczestników ruchu drogowego. Jest rzeczą zrozumiałą, że diagnosta, który w związku z wykonywaniem sowich obowiązków, dopuścił się przestępstwa za które został prawomocnie skazany nie powinien nadal pełnić tej funkcji, przynajmniej przez pewien okres czasu. Reasumując Sąd uznał, iż skarga nie jest zasadna. Przeprowadzone postępowanie dowodowe wykazało, że A.K. w dniu 25 czerwca 2010r. wpisując w dowodzie rejestracyjnym ciągnika rolniczego pozytywny wynik badania technicznego mimo, że go nie przeprowadził, naruszył obowiązujące przepisy prawa. Organy administracji słusznie uznały, że spełnione zostały przesłanki do cofnięcia skarżącemu uprawnienia do przeprowadzenia badań technicznych. Rozpoznając sprawę Sąd nie stwierdził naruszenia przez organy administracji przepisów prawa materialnego, bądź przepisów postępowania administracyjnego mogących mieć wpływ na wynik sprawy. Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd oddalił skargę A.K.. D.Cz.