III SA/Łd 1069/17

Dnia 12 kwietnia 2018 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Nowacki (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Ewa Alberciak, Sędzia WSA Monika Krzyżaniak, , Protokolant Starszy sekretarz sądowy – Dorota Czubak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 kwietnia 2018 roku sprawy ze skargi B. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania dodatku mieszkaniowego za okres od dnia 1 czerwca 2017 roku postanawia: zawiesić postępowanie sądowoadministracyjne. Decyzją z dnia [...] nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz. U. z 2017 r., poz. 1257) oraz art. 2 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 966 ze zm.) po rozpoznaniu odwołania B. S. od decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...], nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania dodatku mieszkaniowego od dnia 1 czerwca 2017 r., utrzymało w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie organu I instancji. W sprawie ustalono następujący stan faktyczny: W dniu 30 maja 2017 r. B. S. złożyła do organu kolejny wniosek o przyznanie dodatku mieszkaniowego z tytułu zamieszkiwania w lokalu przy ul. [...] w [...]. Administrator nieruchomości - Przedsiębiorstwo Wielobranżowe "A." B. D. wskazało we wniosku, że strona zajmuje lokal bez tytułu prawnego. W aktach sprawy znajduje się również kopia wypowiedzenia umowy najmu zawartej w dniu 1 sierpnia 2001 r. na lokal mieszkalny nr [...] przy ul. [...] w [...], że skutkiem w postaci rozwiązania umowy na dzień 31 grudnia 2015 r. Decyzją z dnia [...] Prezydent Miasta [...] odmówił przyznania dodatku mieszkaniowego skarżącej z uwagi na brak tytułu prawnego do zajmowanego lokalu mieszkalnego. W odwołaniu od powyższej decyzji skarżąca podniosła, że umowa o najem lokalu mieszkalnego nie została jej nigdy skutecznie wypowiedziana i nie powinna płacić podwyższonego czynszu z tytułu bezumownego korzystania z lokalu. Podniosła, że decyzja została wydana z pominięciem jej stanowiska w sprawie, gdyż informowała organ, iż załączony dokument wypowiedzenia umowy został podpisany przez osoby niemające uprawnień do podpisywania takiego dokumentu, a w załączonym potwierdzeniu listu poleconego z dnia 11 grudnia 2012 r. nie znajdowało się pismo o wypowiedzeniu umowy najmu z dnia 13 grudnia 2012 r. Decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] utrzymało w mocy powyższe rozstrzygnięcie Prezydenta Miasta [...]. W uzasadnieniu organ wskazał, że zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy o dodatkach mieszkaniowych, dodatek mieszkaniowy, z zastrzeżeniem art. 7 ust. 3 i 4. przysługuje: 1. najemcom oraz podnajemcom lokali mieszkalnych. 2. osobom mieszkającym w lokalach mieszkalnych, do których przysługuje im spółdzielcze lokatorskie prawo do lokalu mieszkalnego. 3. osobom mieszkającym w lokalach znajdujących się w budynkach stanowiących ich własność i właścicielom samodzielnych lokali mieszkalnych. 4. innym osobom mającym tytuł prawny do zajmowanego lokalu mieszkalnego i ponoszącym wydatki związane z jego zajmowaniem. 5. osobom zajmującym lokal mieszkalny bez tytułu prawnego, oczekującym na przysługujący im lokal zamienny lub socjalny. Stosownie do ust. 2 powołanego wyżej przepisu dodatek mieszkaniowy przysługuje na podstawie tylko jednego z tytułów wymienionych w ust. 1. W ocenie Kolegium ustalony w sprawie stan faktyczny potwierdza nieistnienie po stronie skarżącej tytułu prawnego do zajmowanego lokalu. W sprawie nie zachodziła również sytuacja uregulowana wart. 2 ust. 1 pkt 5 ustawy o dodatkach mieszkaniowych, gdyż skarżąca nie oczekiwała na przysługujący jej lokal zamienny lub socjalny. Tym samym, w ocenie organu odwoławczego, prawidłowe jest stanowisko Prezydenta Miasta [...], że skarżącej nie przysługuje dodatek mieszkaniowy. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi B. S. wyjaśniła, że posiada tytułu prawny do zajmowanego lokalu. Podkreśliła, że pismo zatytułowane "wypowiedzenie umowy najmu" jest wątpliwym dokumentem, przez nikogo niepotwierdzonym. W ocenie skarżącej decyzja została wydana bez uwzględnienia jej stanowiska w sprawie. Nie udowodniono skarżącej, że otrzymała "wypowiedzenie umowy najmu", a pismo to zostało podpisane przez osobę nie mającą uprawnień do podpisywania tego typu pism. Ponadto organ nie udowodnił, że administracja nieruchomościami, której pieczątka widnieje na tym piśmie, ma uprawnienie do wypowiedzenia takiej umowy najmu. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Na rozprawie w dniu 12 kwietnia 2018r. pełnomocnik skarżącej wyjaśnił, że postępowanie w sprawie [...] jeszcze się nie zakończyło. Kolejny termin rozprawy został wyznaczony na dzień 18 maja 2018r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", sąd może zawiesić postępowanie z urzędu jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. Zawieszenie postępowania sądowoadministracyjnego w oparciu o powyższy przepis następuje z urzędu, lecz jego celowość została pozostawiona ocenie Sądu (por. postanowienie NSA z dnia 11 marca 2005 r. sygn. akt I OZ 45/05 oraz z dnia 7 czerwca 2008 r., sygn. akt I OZ 382/08). W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że zawieszenie postępowania sądowego powinno być uzasadnione ze względów celowości, sprawiedliwości jak również ekonomiki procesowej, przy czym celowość zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. powinna być analizowana z punktu widzenia wystąpienia w przyszłości ewentualnej konieczności uruchomienia nadzwyczajnych środków wzruszania rozstrzygnięć ostatecznych np. przesłanek do wznowienia postępowania administracyjnego lub stwierdzenia nieważności decyzji (por. postanowienie NSA z dnia 13 czerwca 2008r., sygn. akt: I FZ 221/08, postanowienie WSA w Warszawie z dnia 18 czerwca 2009 r., sygn. akt: III SA/Wa 3321/08). Podkreślić nadto należy, że w sprawach sądowoadministracyjnych zjawiskiem wysoce niepożądanym i utrudniającym praworządne działanie administracji jest odmienne stanowisko sądu, co do wykładni i stosowania prawa w sprawach o analogicznym lub zbliżonym stanie prawnym i faktycznym (por. postanowienie NSA z dnia 13 czerwca 2008 r. sygn. akt: I FZ 221/08 oraz B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze 2005, s. 302-303). Jednolitość orzecznictwa - dając stan stałości, pewności i bezpieczeństwa prawnego - służy respektowaniu zasady równości wobec prawa. Równe traktowanie stron znajdujących się w takiej samej sytuacji faktycznej i prawnej oznacza, że wobec nich musi zapaść takie samo rozstrzygnięcie. Biorąc dodatkowo pod uwagę, że przeciwdziałanie rozbieżnościom w orzecznictwie ma szczególne znaczenie właśnie w sferze prawa publicznego, odwołanie się przez sąd do rozstrzygnięcia NSA, jakie zapadnie w analogicznym stanie faktycznym i prawnym nie będzie stanowić uchybienia. Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy wskazać należy, że okoliczności faktyczne niniejszej sprawy są tożsame ze sprawą o sygn. akt III SA/Łd 942/16. W wyroku z dnia 11 maja 2017 r. wydanym w tejże sprawie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi dokonał oceny zasadności odmowy przyznania B. S. dodatku mieszkaniowego za okres od dnia 1 maja 2016 r. w związku ustaleniami poczynionymi przez organ, że skarżąca nie legitymuje się tytułem prawnym do zajmowanego lokalu przy ul. [...] w [...]. Omawianym wyrokiem Sąd oddalił skargę, wskazując w uzasadnieniu, że organy prawidłowo przyjęły za podstawę ustaleń, że umowa najmu lokalu mieszkalnego przy ul. [...] w [...] została wypowiedziana skarżącej w grudniu 2012 r. – ze skutkiem prawnym na dzień 31 grudnia 2015 r., gdyż taki stan wynikał z przedstawionych organowi dokumentów. Z upływem wskazanego w wypowiedzeniu umowy najmu okresu, tj. od dnia 1 stycznia 2016 r. skarżąca utraciła zatem tytuł prawny do przedmiotowego lokalu mieszkalnego. Brak tytułu prawnego do przedmiotowego lokalu został także potwierdzony w karcie lokalu sporządzonej przez administratora nieruchomości - Przedsiębiorstwo Wielobranżowe "A." B. D., z której wynika, że skarżąca płaci odszkodowanie za bezumowne zajmowanie przedmiotowego lokalu mieszkalnego. Skarżąca nie jest również osobą oczekującą na przysługujący lokal zamienny albo socjalny w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 5 ustawy. Wypowiedzenie umowy najmu w trybie art. 11 ust. 5 ustawy o ochronie praw lokatorów z uwagi na 3-letni okres wypowiedzenia zwalnia bowiem właściciela z obowiązku dostarczenia lokatorowi lokalu zamiennego. Sąd wskazał ponadto, że wbrew stanowisku zawartemu w uzasadnieniu skargi, organ administracji publicznej w sprawie, której przedmiotem jest wniosek o przyznanie dodatku mieszkaniowego, nie jest władny do oceny stosunków cywilnoprawnych łączących strony, w tym wypadku skuteczności rozwiązania umowy najmu lokalu. Wszystkie bowiem spory wynikłe między stronami na takim tle może rozstrzygać sąd powszechny. Organ administracji rozpoznając sprawę w zakresie uprawnień strony do dodatku mieszkaniowego jest zobligowany ustalić istnienie tytułu prawnego do lokalu w rozumieniu art. 2 ustawy o dodatkach mieszkaniowych lub brak tego tytułu. Nie jest natomiast uprawniony do zastępowania strony umowy najmu w zakresie jej uprawnień do kontroli skuteczności zmiany, wygaśnięcia, czy też rozwiązania tej umowy. Postępowanie takie toczyć się może jedynie na drodze cywilnej przed sądem powszechnym. Od powyższego wyroku wniesiona została przez B. S. skarga kasacyjna, która nie została jeszcze rozpoznana przez Naczelny Sąd Administracyjny. Sprawa została zarejestrowana pod sygn. akt I OSK 2519/17. W ocenie Sądu, pomiędzy postępowaniami toczącymi się w przedmiocie odmowy przyznania B. S. dodatku mieszkaniowego w sprawie niniejszej i w sprawie III SA/Łd 942/16 związek jest na tyle ścisły, że wynik postępowania wywołanego skargą kasacyjną rzutuje na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy w takim stopniu, że uzasadnia on zawieszenie postępowania do czasu prawomocnego zakończenia postępowania sądowoadministracyjnego przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. Obie sprawy dotyczą bowiem tej samej strony postępowania, podstawę prawną podjętych rozstrzygnięć stanowią te same przepisy prawa a stany faktyczne w obu sprawach są zasadniczo takie same, bowiem dotyczą kolejnych okresów, na które skarżąca występowała z wnioskiem o przyznanie dodatku mieszkaniowego z tytułu zajmowania lokalu przy ul. Paryskiej 11 m. 16 w Łodzi. Dlatego też rozpatrywanej obecnie sprawy nie można kwalifikować jako przypadku oczekiwania na prawomocne zakończenie postępowania w innej sprawie tego samego rodzaju, który to przypadek, zgodnie z uchwałą NSA z dnia 24 listopada 2008 r., sygn. akt II FPS 4/08, nie stanowi podstaw do zawieszenia postępowania na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Przyjęcie powyższego stanowiska podyktowane jest przede wszystkim tożsamością podmiotową i przedmiotową obu spraw. Tym co je różni, to jedynie inne, ale następujące po sobie daty, w jakich organ wydawał kolejne decyzje w przedmiocie odmowy przyznania skarżącej dodatku mieszkaniowego. Kwestią sporną, jaka wyłoniła się na tle obu wskazanych spraw (tj. niniejszej sprawy i sprawy III SA/Łd 942/16) jest natomiast, czy rzeczywiście można przyjąć, że skarżąca nie posiadała tytułu prawnego do zajmowanego lokalu przy ul. Paryskiej 11 m. 16 w Łodzi, co wyłącza ją z kręgu osób uprawnionych do otrzymywania dodatku mieszkaniowego. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a., Sąd zawiesił postępowania sądowoadministracyjne do czasu prawomocnego zakończenia postępowania w sprawie III SA/Łd 942/16. R.T.